• Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου
  • 15:41

Αθήνα

9 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

ΚΙΝΑΛ. Θα το πάρει το ποτάμι ;

Φαίνεται ότι στο κίνημα αλλαγής αναδεικνύονται σταδιακά προβλήματα συνοχής, όχι οργανωτικού μόνο χαρακτήρα, αλλά κατευθύνσεων και ευρύτερου προσανατολισμού. Κάθε καλοπροαίρετος φίλος του εγχειρήματος πιστεύει (ακόμη) ότι για μια σειρά από κομβικά ζητήματα όπως αυτά που συνδέονται με την ιστορική και πολιτική διαδρομή του κάθε φορέα χωριστά και τον τρόπο με τον οποίο αποτιμάται κατά περίπτωση,  θα ήταν εξ αρχής τουλάχιστον συμφωνημένα.

Γράφει ο Γιώργος Μεντζελίδης

Η όποια θεμιτή κριτική στάση όμως του τάδε φορέα για τον δείνα, έχει μετατραπεί σε σωρεία επικρίσεων και τελικά αμφισβητεί de facto τη στρατηγική του όλου εγχειρήματος. Αυτό με τη σειρά του εγείρει έντονη αμφισβήτηση και αργά αλλά σταθερά επηρεάζει αρνητικά τις διαθέσεις του πολιτικού ακροατηρίου και των εν δυνάμει ακολούθων του Κινήματος Αλλαγής.

Έχω την πεποίθηση ότι εδώ το «ανάγκα και οι θεοί πείθονται» δεν βρίσκει εύκολα εφαρμογή αφού τον αρχικό ενθουσιασμό και την πεποίθηση ενότητας ανάμεσα στους φίλους του ΚΙΝΑΛ αρχίζει να περιορίζει μια τακτική αυτοπεριχαράκωσης από την πλευρά των φορέων και κινήσεων που το συγκροτούν. Η δε αυτοπεριχαράκωση δεν είναι προϊόν μόνο εμμονής του τάδε ή του δείνα φορέα στις ιδιαίτερες θέσεις του αλλά αποτέλεσμα και της κριτικής που ο φορέας αυτός ασκεί σε άλλους φορείς του ΚΙΝΑΛ. Τις τελευταίες ημέρες αυτά τα φαινόμενα έχουν ενταθεί και δίκαια αναρωτιέται κανείς ποιο τελικά ήταν το επίπεδο και το εύρος της πολιτικής συμφωνίας ανάμεσα στις συνεργαζόμενες δυνάμεις στο πρώτο στάδιο της συνεύρεσής τους.

Κατά την άποψή μου οι ευθύνες στην περίπτωση αυτή δεν συνδέονται μόνο και αποκλειστικά με την αλλαγή (;) στάσης του φορέα που «αυτονομείται» κατά περίπτωση και επικρίνει την πολιτική διαδρομή των άλλων, αλλά συνδέονται και με τη στάση του  ή των φορέων που υφίστανται αυτή την κριτική. Δεν μπαίνω στην ουσία της κριτικής και της διαφοροποίησης. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης και δεν πρέπει να διεξαχθεί χωρίς εκατέρωθεν αποδοχή και υπό συμφωνημένους όρους. Μένω μόνο στο ζήτημα της έντονης διαφοροποίησης κάποιων φορέων του ΚΙΝΑΛ για κυρίαρχα ζητήματα της πολιτικής συγκυρίας, γεγονός που καταδεικνύει ότι η προσδοκώμενη και επιδιωκόμενη ενότητα έχει πήλινα πόδια. Αυτό δε που προβληματίζει περισσότερο είναι ότι ίσως επιβεβαιωθούν αυτοί που ερμήνευαν τις εξελίξεις στην κεντροαριστερά ως ευκαιρία οργανωτικής και εκλογικής σωτηρίας κάποιων από τους συμπράττοντες φορείς. Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι το ΚΙΝΑΛ θα μετατραπεί σε άσυλο πολιτικά και εκλογικά ανιάτων. Επαναλαμβάνω ότι οι ευθύνες αυτών, που στο όνομα μιας επίπλαστης ενότητας, δεν ξεκαθάρισαν εξ αρχής με απόλυτη σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις της συνεργασίας , είναι το ίδιο ή και περισσότερο σοβαρές. Άλλωστε αυτοί, παρά τις όποιες καλές προθέσεις τους, είναι που θα πληρώσουν το μάρμαρο μιας απευκταίας αλλά ενδεχόμενης διάλυσης του ΚΙΝΑΛ. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι με συνθήματα και ενέσεις ενότητας, όπως το επικείμενο συνέδριο των πέντε χιλιάδων (!!!) συνέδρων , κατά το ήμισυ διορισμένων, δεν αποτελεί εγγύηση πραγματικής πολιτικής συνάφειας ανάμεσα στους φορείς και τις κινήσεις. Ουδείς αμφισβητεί ότι η πολιτική ενότητα ήταν ή είναι δεδομένη. Όμως η αποδοχή ότι η οργανωτική ενοποίηση που μπορεί να είναι το προϊόν ενός συνεδρίου, έστω και με τα χαρακτηριστικά αυτού που επίκειται, είναι εξ ορισμού οδηγός και αιτία πολιτικής ενότητας , αποτελεί μέγα λάθος.

Η πλήρης αποσαφήνιση των πολιτικών προϋποθέσεων με όρους πολιτικής αυτογνωσίας και αποτίμησης του πολιτικού και κοινωνικού βεληνεκούς των συνεργαζομένων στο ΚΙΝΑΛ, αποτελεί κύριο και κυρίαρχο παράγοντα για την επιβίωση και ανάπτυξη του νέου φορέα. Αλλιώς θα το πάρει το ποτάμι…

Send this to a friend