Αθήνα

21 oC

σποραδικές νεφώσεις

Το δίκιο είναι πάντα από τη μεριά του πατριώτη

Και τελικά, αν κλειδώσει σήμερα μετά το τηλεφώνημα του Αλέξη Τσίπρα και του Ζόραν Ζάεφ, η ονομασία «Βόρεια Μακεδονία», δεν θα μας ξαναζητήσουν ποτέ τον όρο Μακεδονία ή το Μακεδονία σκέτο οι «φίλοι» μας στα Σκόπια;

Ποια προοδευτικότητα επιβάλλει αυτές τις ανοησίες, αυτή την υπέρτατη ανοησία σε έναν Έλληνα πρωθυπουργό να υπογράψει κάτι τέτοιο;

Γράφει η Ελισσάβετ Ζητουνιάτη

Και εντάξει τη φιλία μας με τα Σκόπια, τη φιλία με τη γείτονα χώρα και τις καλές σχέσεις να την καταλάβω και να την έχουμε. Με την ονομασία όμως τελικά τι θα γίνει; Μπορεί να μας απαντήσει κάποιος υπεύθυνα; Ναι να έχουμε καλές γειτονικές σχέσεις με τα Σκόπια, ναι να κάνουμε επενδύσεις στα Σκόπια, σε αυτό το τόσο μικρό κρατίδιο που τόσα χρόνια παίρνει ζωή από τη δική μας ζωή, και το οποίο κάποια στιγμή μπορεί και να μας απειλήσει. Με το όνομα όμως τι θα γίνει; Με τη γλώσσα τους, με το Σύνταγμά τους;

Και τελικά τι γίνεται με όλους αυτούς τους αμετροεπείς ανθρώπους, αυτούς τους αμετροεπείς Έλληνες πολίτες, που όταν μιλούν και αγανακτούν γι’ αυτό ακριβώς το θέμα, αυτομάτως τούς καταχωρούν οι υπόλοιποι, αυτοί οι προοδευτικοί, στους εθνικιστές, στους Ελληναράδες, στους πατριδοκάπηλους, στους Χουντοδεξιούς, στους καταστολείς της δήθεν προόδου;

Βλέπουμε συνεχώς το τι συμβαίνει με αυτούς τους απλούς Έλληνες πολίτες που αγαπούν την πατρίδα τους και βγαίνουν απλά να πουν αυτό που νιώθουν: Ότι δηλαδή «η Μακεδονία είναι Ελληνική». Για να μην πω για τους άλλους που βγαίνουν και λένε το αυτονόητο ότι δηλαδή η πατρίδα μας ΔΕΝ έχει γκρίζες ζώνες. Φασισταριά και αυτοί και πολεμοχαρείς.

Να δούμε όμως πως τελικά θα την πάρουν πίσω αυτοί οι τόσο προοδευτικοί και ικανοποιημένοι άνθρωποι την ικανοποίησή τους, όταν εκδηλωθεί (όχι πως δεν έχει εκδηλωθεί), αλλά να εκδηλωθεί και επισήμως αυτή η αδιαλλαξία που κρύβουν καλά οι Σκοπιανοί, όσον αφορά στη γλώσσα τους και το Σύνταγμά τους.

Γιατί μέχρι στιγμής η κυβέρνηση αλλά και μερικοί διανοούμενοι (ξέρετε από αυτούς τους λίγο διανοούμενους, που δυστυχώς μας έχουν απομείνει πια), προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό, ότι εμείς είμαστε οι εθνικιστές και οι αδιάλλακτοι και ότι από την άλλη πλευρά όλα βαίνουν καλώς.

Γιατί εμείς είμαστε οι αδιάλλακτοι ειλικρινά δεν το έχω καταλάβει. Διεκδικούμε εμείς κάτι από τα Σκόπια;

Αυτοί διεκδικούν και μόνο. Και το όνομα που θα τους δοθεί με τόση ευκολία και ίσως κάποια στιγμή διεκδικήσουν και τα εδάφη. Γιατί άραγε να έχουν το όνομα και όχι και τη χάρη; Και φυσικά μέσα σε όλα αυτά καπηλεύονται και την ιστορία αμς, αφού θεωρούν οτι ο Μέγας Αλέξανδρος είναι δικός τους πρόγονος και όχι δικός μας.

Αλλά εκεί που μας χρωστούσαν έχουμε καταντήσει να μας παίρνουν και το βόδι, όπως λέει ο σοφός λαός, και με τις ευλογίες του κυρίου Τσίπρα αυτή τη φορά.

Αυτό που ζει η Ελλάδα, τον τελευταίο καιρό μου θυμίζει πραγματικά, μία σκηνή από το Interior του Woody Allen. Πέντε διανοούμενοι λοιπόν σε αυτήν την ταινία, είχαν στριμώξει γύρω από ένα τραπέζι, μία απλή γυναίκα, με σκοπό να την κομπλάρουν, διότι ο πατέρας τους είχε προτιμήσει να είναι με εκείνη και όχι με τη μητέρα τους. Της έλεγαν λοιπόν κάτι περίεργα πράγματα, ότι δηλαδή ο Εφιάλτης δεν ήταν ακριβώς αυτός ο ρόλος του, όπως και ότι ο Ιούδας  είχε τα δίκια του, όταν πρόδιδε τον Ιησού. Και τότε γύρισε και τους είπε και εκείνη, ότι αυτή αυτά που της λένε δεν τα γνωρίζει αλλά οτι το δίκιο είναι πάντα με τη μεριά του ΠΑΤΡΙΩΤΗ, κάπως έτσι οι διανοούμενοι έμειναν αποστομωμένοι.

Κάπως έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας θα μείνει αποστομωμένος αυτή τη φορά, γιατί το δίκιο είναι με τον Έλληνα πατριώτη που διεκδικεί τα εδάφη του, την ιστορία του και τη γλώσσα του. Και γι’ αυτόν είναι τα μόνα που τα έχουν απομείνει και δεν θα τα διαπραγματευτεί για κανέναν λόγο και με κανέναν τρόπο.