Αθήνα

11 oC

αραιές νεφώσεις

Το echo chamber της αντιπολίτευσης

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα να ανακάμπτουν. Καλές οι ρητορείες για το πώς θα πέσει και τι θόρυβο θα κάνει η πτώση, αλλά η πραγματικότητα λέει πως η αντιπολίτευση δεν μπορεί να χτυπήσει τον Αλέξη Τσίπρα, αν δεν ξεκινήσει να ακούει τον ίδιο και όσους τον ψηφίζουν, αντί για την ηχώ της αναποτελεσματικής φωνής της.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος (στο προσωπικό του προφίλ στο facebok)

Η αντιπολίτευση πάσχει από αυτό που στα social media ονομάζεται echo chamber. Είναι το φαινόμενο όπου ένας χρήστης παρακολουθεί μόνο χρήστες με τους οποίους εξαρχής μοιάζει ή συμφωνεί και στη συνέχεια υποπέφτει σε αυταπάτη σε ό,τι αφορά την απήχηση και την ορθότητα της άποψης του, όταν επικροτείται από αυτό τον κλειστό κύκλο.

Κωλοτούμπας, ψεύτης, απατεώνας και άλλα συναφή, είναι ισχυρές κατηγορίες που δεν τεκμηριώνονται σε ό,τι αφορά τον μέσο ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ. Καταρχήν, ουδείς πίστεψε στο τέλος του μνημονίου. Ακόμα και στο «ΌΧΙ» του δημοψηφίσματος, ο Αλέξης Τσίπρας και ο τότε πιστός κομπανιέρο Νίκος Παππάς, διαβεβαίωναν τον ελληνικό λαό πως η αρνητική ψήφος θα έδινε τα χρειαζούμενα ‘αναβολικά’ στην ομάδα διαπραγμάτευσης του Γιάνη Βαρουφάκη για καλύτερους όρους δανεισμού. Κανείς δεν πίστεψε πως δεν θα δανειστούμε - πως θα καταργηθεί το μνημόνιο.

Όταν η διαπραγμάτευση απέτυχε παταγωδώς, ο κ. Τσίπρας πήγε σε εκλογές και νομιμοποίησε εκ νέου την διακυβέρνησή του, ακυρώνοντας κάθε επιχείρημα «δυσαρμονίας κυβέρνησης - κοινωνίας» που αναμασούν πάλι αντιπολιτευόμενοι δημοσιολογούντες και πολιτευτές, χτυπώντας ο ένας την πλάτη του άλλου, αλλά μην επηρεάζοντας τον μέσο ψηφοφόρο.

Ειδικά σε ό,τι αφορά το «κωλοτούμπας», το έχω ξαναγράψει, δεν βλάπτει την κυβέρνηση, αλλά την ενισχύει. Ο Πρωθυπουργός έχει δηλώσει πως το ΣΥΡΙΖΑ του 2015 δεν υπάρχει πια. Το μήνυμα στον ψηφοφόρο είναι σαφές: έμαθα τη δουλειά (τέλος της αυταπάτης), έγινα σαν αυτούς (συστημικός με διεθνείς αναφορές), αλλά δεν είμαι σαν αυτούς (καταραμένη Μεταπολίτευση).

Το αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα είναι «είμαι σαν εσάς, αλλά δεν είμαι εσείς». Συντριπτικό στην ειλικρίνεια, όσο και τον κυνισμό που παραβλέπει τη ζημία που έχει φέρει στη χώρα και τους πολίτες. Καταφέρνει να πείσει για δύο αλληλένδετους λόγους. Η συζήτηση γίνεται σε επίπεδο κομματικού οπαδισμού αντί μίας πραγματιστικής αλήθειας, ενός οπαδισμού που επιλέγει μετά από δέκα χρόνια ύφεσης να «αυτοπροστατεύεται» από την αλήθεια. Το απόλυτο loop.

Η μόνη οδός για μία αποτελεσματική αντιπολίτευση, θα ήταν η αποσάθρωση των θεμελίων ανέλιξης και εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ, η αποσάθρωση των μύθων και συνωμοσιολογιών για το πώς η χώρα έφτασε σε αναγκαστικό δανεισμό, κάτι που θα οδηγούσε αυτονόητα στις προτάσεις επίλυσης του προβλήματος στη ρίζα του, με την αλλαγή του θεσμικού και νομικού πλαισίου.

Προσωπικοί, όσο και λόγοι κομματικού τακτικισμού, δεν επιτρέπουν σχεδόν σε κανέναν να πει την αλήθεια, όσο και να προτείνει λύσεις που θα φέρουν ρήξεις και συγκρούσεις με συμφέροντα που μέχρι σήμερα συντάσσονται με τους μεν ή του δε. Ειδικά η Αξιωματική Αντιπολίτευση, τιμά ακόμα και σήμερα τον πρώην Πρωθυπουργό της, τον Κώστα Καραμανλή και το κονκλάβιο της χρεοκοπίας.

Με αυτούς τους όρους, πώς θα προτείνει λύσεις η αντιπολίτευση, τι, σε ποια βάση και με τι αξιοπιστία; Για να πείσει ποιον; Αυτόν που δεν ξέρει την αλήθεια, ή αυτόν που την ξέρει και κλείνει το μάτι στο πρόβλημα, γιατί ζει από αυτό, γιατί είναι μέρος του;

Οι πολίτες παρακολουθούν τις ειδήσεις για να ακούσουν αν θα μπουν φυλακή για χρέη προς το δημόσιο, ή αν θα χάσουν το σπίτι τους από χρέη σε τράπεζες ή ιδιώτες και η αντιπολίτευση χαριεντίζεται στα κελεύσματα της ηχώ της, οργίλοι με τους πολίτες, τα «γίδια» που ακόμα τρώνε το «σανό» του Τσίπρα. Γιατί ο σανός που προστατεύει τον πελατειασμό που τόσο αγάπησαν και υπηρέτησαν μέχρι χρεοκοπίας οι νεοδημοκράτες επί Καραμανλή-Παυλόπουλου, ήταν άλλος, αστικός, πασπαλισμένος με λάδι τρούφας.

«Γιατί δεν πέφτει ο Τσίπρας» συνεχίζουν να αναρωτιούνται στα echo chambers, όταν δεν αναλύουν το γδούπο της πτώσης που... δεν έρχεται.

Send this to a friend