Αθήνα

21 oC

αραιές νεφώσεις

Το θράσος και ο Αλέξης Τσίπρας

ΓΡΑΦΕΙ Ο Αποστόλος Βεργής

Πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας δεν έγινε τυχαία. Έχει κάποια χαρίσματα κι αυτός όπως και τόσοι άλλοι που αναρριχήθηκαν, που τρύπωσαν στην εξουσία.

Έχει χαρίσματα, όμως χαρίσματα μη δημιουργικά (στην πιο καλή περίπτωση) για το κοινωνικό μας σύνολο. Το θράσος του, είναι το πιο χαρακτηριστικό του χάρισμα και είναι κάτι το καταπληκτικό:

Το θράσος, τού να χαρακτηρίζει τούς πολιτικούς του αντιπάλους νεοφιλελεύθερους και Πινοτσέτ, όταν ο ίδιος έχει αποκτήσει μάστερ στο νεοφιλελευθερισμό με τούς περίφημούς του νόμους, βλέπε νόμος Κατρούγκαλου κτλ. Βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός τού Αλέξη Τσίπρα έχει την πρωτοτυπία τού να είναι κρατικοδίαιτος και εθνικιστικός - αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.

Το θράσος, τού να λέει ψέματα χωρίς ντροπή. Το παραμύθι το οποίο πούλησε πριν απ' το 2015 στη Θεσσαλονίκη, το μεταπλάθει και το ξαναπουλά ως προοπτική χιλιάδων νέων διορισμών στο πάμπτωχο και υπερχρεωμένο δημόσιο. Με τι λεφτά ρε; Α, ναι, με τα λεφτά των άλλων...

Το θράσος, τού να κοροϊδεύει παρέα με τον υπουργό του, τον τής αμύνης, το πατριωτικό (ας το πούμε έτσι) κομμάτι τού Ελληνικού Λαού, παίζοντας τον παπά με αντικείμενο υπογραφές κρισίμων για τον τόπο μας συμφωνιών.

Το θράσος, τού ( μιας και αναφέρθηκα στον Κλήρο) να το παίζει άθεος στις λαϊκές μαζώξεις  των «συντρόφων» του (για να χρησιμοποιήσω μια «ψευτοαριστερή» ορολογία)  και υποτακτικός των εκκλησιαστικών αρχόντων όλες τις άλλες ώρες.

Ναι, το θράσος σε ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να διοικούν είναι σπουδαίο χάρισμα. Σπουδαίο μα μακιαβελικό, τελείως νεοφιλελεύθερο και μακριά από την ηθική που (θεωρητικά και μόνο) χαρακτηρίζει την αριστερά. Την ηθική, που ως (υποτίθεται) κτήμα τής Αριστεράς, δείχνει με το δάχτυλο όλους τούς άλλους.

Send this to a friend