Αθήνα

23 oC

ελαφρές νεφώσεις

Αυτό είναι το ισχυρό χαρτί του Σγουρού στον Πειραιά

Ο Πειραιώτης δημοσιογράφος Δημήτρης Κατσικάρης που είναι δυναμικά στη μάχη των Περιφερειακών εκλογών στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον Γιάννη Σγουρό, ως υποψήφιος στον Πειραιά, δεν αρέσκεται να δίνει συνεντεύξεις, αφού θεωρεί ότι τα πρόσωπα που εμπλέκονται με τα κοινά πρέπει να μιλάνε με το έργο τους και όχι να μιλάνε για τον εαυτό τους.

Ο Πειραιώτης δημοσιογράφος Δημήτρης Κατσικάρης που είναι δυναμικά στη μάχη των Περιφερειακών εκλογών στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον Γιάννη Σγουρό, ως υποψήφιος στον Πειραιά, δεν αρέσκεται να δίνει συνεντεύξεις, αφού θεωρεί ότι τα πρόσωπα που εμπλέκονται με τα κοινά πρέπει να μιλάνε με το έργο τους και όχι να μιλάνε για τον εαυτό τους.

Ωστόσο, για τη μακρά του διαδρομή στη δημοσιογραφία και την αυτοδιοίκηση από το 2010, στο πλευρό του Γιάννη Σγουρού ως εκλεγμένος Αντιπεριφερειάρχης, αλλά και από τα λόγια των πολλών και καλών φίλων του, το TheCaller, αλίευσε τα βασικά χαρακτηριστικά του και δίνει ένα διαφορετικό πορτρέτο για έναν άνθρωπο που στη ζωή του πορεύτηκε με γωνίες και όχι στρογγυλέματα, με αφοπλιστικές αλήθειες που δημοσιογραφικά «πόνεσαν» πολλούς και τον δικαίωσαν -και όχι με ψέματα και μισόλογα.

Ξεκινώντας τη διαδρομή του από την ορεινή Αρκαδία, βρέθηκε από μικρός πολύ κοντά στον Κώστα Λαλιώτη, αρχικά λόγω της γειτονιάς των χωριών τους, αλλά και της φιλίας των πατεράδων τους που υπήρξαν Κοινοτάρχες, και, στη συνέχεια ως «μαθητής» του στην πολιτική και τη δημοσιογραφία, αφού όλη η πιάτσα ξέρει ότι για τον Δημήτρη Κατσικάρη ο Κώστας Λαλιώτης είναι μέντορας και αδελφικός φίλος, πέρα από κάθε υστεροβουλία.

Στην πολυκύμαντη δημοσιογραφική του διαδρομή προτίμησε να γίνει ο ίδιος εκδότης - δημοσιογράφος, παρά να δουλεύει για τρίτους, για να έχει ελευθερία έκφρασης και στον Πειραιά όλοι γνωρίζουν ότι πορεύτηκε πάντα δημοκρατικά, αλλά με σκληρή κριτική σε όλες τις εξουσίες και ταυτόχρονα με σεβασμό σε κάθε αντίθετη άποψη, γι’ αυτό απέκτησε φίλους σε όλες τις παρατάξεις, παρότι η γραμμή των εντύπων του ήταν πάντα στον Κεντροαριστερό χώρο, με βάση…. το παλιό ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο!

Πριν… «δέσει» στο λιμάνι του Πειραιά, είχαν προηγηθεί οι εκδοτικές προσπάθειές του στην Αρκαδία με την εφημερίδα «Μαλεβός» της Κυνουρίας και «Παναρκαδική», αλλά η εκδοτική του απογείωση έγινε με την ημερήσια εφημερίδα «Νέος Λόγος» και το περιοδικό «Λιμάνι», τα οποία έγραψαν εκδοτική ιστορία, στηρίζοντας λύσεις και προτάσεις για τον Πειραιά, δίνοντας λόγο σε όλους για την έκφραση των πιο διαφορετικών απόψεων.

Το πιο χαρακτηριστικό όμως σημείο αναφοράς του ανήσυχου και δημιουργικού δημοσιογράφου Κατσικάρη, ήταν τα αιχμηρά άρθρα πρώτης σελίδας και τα Editorials μερικά εκ των οποίων «ταρακούνησαν» υπουργούς, δημάρχους και βουλευτές, ακόμα και στην εποχή της παντοδυναμίας τους. Και αυτό γιατί -όπως μας λένε- ο Δημήτρης Κατσικάρης, έγραφε πάντα με το χέρι στην καρδιά και την πένα ελεύθερη, ακόμα και αν έπρεπε να στηλιτεύσει… τη μάνα του την ίδια!

Ένα απλό φυλλομέτρημα στο εξαιρετικό βιβλίο του «Πειραϊκή Βαβέλ» που γράφηκε πριν 20 χρόνια, αποδεικνύει του λόγου το αληθές και, το αξιοπρόσεκτο είναι ότι πολλά άρθρα που περιλαμβάνει αφορούν ακόμα και το σήμερα, αφού όσα τότε στηλίτευε παραμένουν ίδια -νοοτροπίες, προβλήματα και καταστάσεις!

Η έντονη πολιτικοποίησή του όμως και η καθημερινή ενασχόληση με τα κοινά, δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσει εκτός πολιτικής δράσης. Αρχικά -παράλληλα με τα πρώτα δημοσιογραφικά βήματα- τον βρίσκουμε στο Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ τις δύσκολες μέρες του ’89, όπου δίπλα στον Νίκο Αθανασάκη, τον γνωστό «Αρκούδο», ήταν μέσα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις συνοδεύοντας στις περιοδείες, ως ο νεώτερος, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο πάντα θυμάται με συγκίνηση και αγάπη…

Εκεί ακριβώς «μολύνθηκε» με το μικρόβιο της πολιτικής, γι’ αυτό και η δημοσιογραφία του ήταν πάντοτε καθαρή, με άποψη και αιχμές ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα, αλλά με σεβασμό σε κάθε αντίπαλο. Στην ιστορική Χαριλάου Τρικούπη, δίπλα στον «δικό του» Κώστα Λαλιώτη, γνώρισε τον Γιώργο Γεννηματά, τον Κώστα Σημίτη και άλλα μεγάλα εμβληματικά στελέχη της εποχής τα οποία επηρέασαν την πορεία του και όλοι ακόμα και σήμερα τον θυμούνται με αγάπη για την ειλικρινή και «αγαπησιάρικη» συμπεριφορά του…

Η βιωματική σχέση του με το ΠΑΣΟΚ ωστόσο, καθόλου δεν τον εμπόδισε να προβαίνει σε σκληρή δημοσιογραφική κριτική από τα έντυπά του, ιδιαίτερα όταν αισθανόταν ότι το κόμμα έχανε την ταυτότητά του, παρέκκλινε της ιδεολογίας του και εντέλει, άρχιζε «να μοιάζει με τη δεξιά» …

Ούτε βεβαίως έσβησε ποτέ το τατουάζ του Τσε Γκεβάρα από το δεξί του μπράτσο, όντας αρκετά ρομαντικός και πιστός στη μνήμη του αγαπημένου του παππού που «έκανε καριέρα» στη Γυάρο και τη Μακρόνησο, γιατί όπως χαρακτηριστικά έχει δηλώσει ο ίδιος «η καρδιά μου χτυπάει αριστερά».

Και μπορεί να είχε πάντα καλές σχέσεις με την Εκκλησία του Πειραιά και ιδιαίτερα με τον πρώην Μητροπολίτη Καλλίνικο, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να γράψει, όταν διαφώνησε, το πύρινο άρθρο με τον τίτλο «Άλλο Χριστός… άλλο Χριστόδουλος», που έκανε αίσθηση και πέρα από τον Πειραιά!

Σο τελευταίο κομμάτι της πρόσφατης διαδρομής, το 2010, επελέγη να είναι δίπλα στον Γιάννη Σγουρό και εκλέχτηκε Αντιπεριφερειάρχης Νήσων Πειραιά, αν και, αρχικά προοριζόταν για τη Στεριά. Δέχθηκε αγόγγυστα την αλλαγή, ως απλός στρατιώτης και τελικά το 2014 που έφυγε παίρνοντας τα μεγαλύτερα ποσοστά, άφησε πίσω του μεγάλο έργο υποδομών, κερδίζοντας την αγάπη όλων, γιατί πολιτεύτηκε με ανοιχτές πόρτες και καρδιές -πέρα από κόμματα και χρώματα.

Ο Γιάννης Σγουρός με τον οποίο συνδέεται με ανυπόκριτη φιλία, και όπως λένε και οι δύο «συνεννοούνται με τα μάτια» του ζήτησε να επανέλθει στον Πειραιά και να είναι υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Πειραιά -αφού η απευθείας εκλογή Αντιπεριφερειάρχη καταργήθηκε με τον «Κλεισθένη».

Ο Δημήτρης Κατσικάρης δέχθηκε και συμπαρατάχθηκε αμέσως, γιατί πιστεύει ότι ο Γιάννης Σγουρός είναι ο καλύτερος για Περιφερειάρχης Αττικής και έτσι στις εκλογές της 26 Μαϊου ζητάει το «σταυρό» και τη στήριξη όλης της στεριάς του Πειραιά, από τον Πειραιά, τη Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, τη Νίκαια, το Ρέντη, τον Κορυδαλλό και το Πέραμα.

Και, αξίζει να ειπωθεί ότι είναι ο μόνος Αντιπεριφερειάρχης που πολιτεύεται με «σταυρό» αφού κανένας άλλος δεν κατεβαίνει σε αυτή τη σκληρή μάχη. «Η δική μου άποψη είναι διαφορετική, λέει ο Δημήτρης, γιατί έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην κρίση και την απόφαση των ενεργών και σκεπτόμενων Πειραιωτών και προσβλέπω στην αγάπη και τη στήριξή τους».

Και φυσικά, κατεβαίνει στον Πειραιά με άποψη και… επιθετική διάθεση, χωρίς να κρύβει τα λόγια του για τους ανθυποψηφίους του Γιάννη Σγουρού και αυτό φαίνεται από την κριτική που ασκεί στη Ρένα Δούρου και τον Γιώργο Πατούλη:

«Το δήθεν προοδευτικό υπόδειγμα την κυρίας Δούρου απεδείχθη κάλπικο και κενό περιεχομένου. Η κυρία Δούρου οπισθοδρόμησε την Αττική. Διέλυσε κάθε αναπτυξιακό σχεδιασμό, με αποκορύφωμα τη κατάργηση του Περιφερειακού σχεδιασμού απορριμμάτων, όπου απώλεσε 200 εκατομμύρια ευρώ από το ΕΣΠΑ και 200 από ιδιωτικές επενδύσεις - σωρεύοντας τα σκουπίδια και με ψέματα εγκλώβισε 66 Δήμους σε νέα αδιέξοδα.

Ακόμα χειρότερα, εξανέμισε τα 350 εκατομμύρια που βρήκε στο ταμείο από τη χρηστή διαχείριση Σγουρού, υπερακοντίζοντας στο διπλάσιο τις δεσμεύσεις για έργα που φυσικά… δεν θα γίνουν ποτέ, υπονομεύοντας το μέλλον της Περιφέρειας Αττικής -άλλο κανονικό «δούλεμα»  αυτό στους Δημάρχους στους οποίους υπόσχεται έργα που δεν θα γίνουν, γιατί απλούστατα δεν θα υπάρχουν λεφτά!

Και τέλος, ως αποτέλεσμα όλων αυτών, ότι απέμεινε από το δήθεν ηθικό της πλεονέκτημα, πνίγηκε στην Μάνδρα (την οποία άφησε απροστάτευτη, ενώ παρέλαβε έτοιμη μελέτη προς δημοπράτηση) και, τελικά, κάηκε στο Μάτι, σε μια «βάρδια θανάτου» για 100 συμπολίτες μας, την οποία η ίδια παρακολούθησε αναπαυτικά από την «κλιματιζόμενη φωλιά της» !

Ωστόσο έχουμε και το κ. Πατούλη: Η Αττική και ο Πειραιάς δεν χρειάζονται «νέα πειράματα», ούτε «γυαλιστερές βιτρίνες» χωρίς περιεχόμενο. Ο κ. Πατούλης  που ξεκίνησε για Δήμαρχος Αθηναίων… κατέληξε εν μια νυκτί, υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής για… να βολευτούν όλοι, για να μην έχουμε κομματικές αδελφοκτονίες!

Όταν πήγαινε για Δήμαρχος Αθηναίων μιλούσε για «οικογενειοκρατία» - για «Πορφυρογέννητους», με άγρια «Κατηγορητήρια» κατά πάντων.Μετά συμβιβάστηκε να είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης, αλλά… τα πειστήρια μένουν. Έπεσαν τα πολλά «Προσωπεία» του… δήθεν επαναστατημένου Πατούλη!

Ο κ. Πατούλης δεν έχει Αρχές, δεν πιστεύει σε τίποτα. Πάει όπου φυσάει ο άνεμος - είναι  «θεσιθήρας». Κάνει Σώου τα πάντα, με βάση μια στρατηγική «οικογενειακής αποκατάστασης»… και ο νοών νοείτω !

Όμως η Αττική δεν χρειάζεται κανέναν νέο ή FAKE… Τράμπ, ακόμα δε περισσότερο δεν χρειάζεται κάποιον Όρμπαν στο τιμόνι της…

Και αυτός είναι ακόμα πιο βασικός λόγος που είμαι στο πλευρό του Γιάννη Σγουρού, καθαρά και αταλάντευτα…»

Καθαρές και σταράτες κουβέντες από ένα πολιτικό όν του Πειραιά που πολιτεύεται με ανοιχτά χαρτιά, με άποψη και σεβασμό σε όλους τους Πειραιώτες.

Send this to a friend