• Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου
  • 01:29

Αθήνα

21 oC

αίθριος καιρός

Η τιμή του Νιγηρέλληνα

Ο προοδευτικός κόσμος επιμένει να αποκαλεί τον Γιάννη Αντετοκούνμπο «Έλληνα». Γίνονται, μάλιστα, ορισμένες σαχλές επισημάνσεις: «Γιατί δεν είναι Έλληνας; Επειδή έχει σκούρο δέρμα;». Θεωρείται λοιπόν πολύ προοδευτικό, πολύ ανθρώπινο και πολύ ευαίσθητο να γίνει αποδεκτός ο 17χρονος καλαθοσφαιριστής ως γνήσιος, καθαρόαιμος Έλληνας.

Ο προοδευτικός κόσμος επιμένει να αποκαλεί τον Γιάννη Αντετοκούνμπο «Έλληνα». Γίνονται, μάλιστα, ορισμένες σαχλές επισημάνσεις: «Γιατί δεν είναι Έλληνας; Επειδή έχει σκούρο δέρμα;». Θεωρείται λοιπόν πολύ προοδευτικό, πολύ ανθρώπινο και πολύ ευαίσθητο να γίνει αποδεκτός ο 17χρονος καλαθοσφαιριστής ως γνήσιος, καθαρόαιμος Έλληνας.

ΓΡΑΦΕΙ Η Λώρη Κέζα

Προσπαθούν να τον αποδεχτούν αποσιωπώντας την προσωπική και οικογενειακή ιστορία του. Η ιστορία του ξεκινά από τη Νιγηρία. Είναι Νιγηριανός της Ελλάδας ή Νιγηρέλληνας. Δεν είναι όμως νέτα σκέτα Έλληνας, πώς να το κάνουμε;

Ο νεαρός αθλητής πέτυχε κάτι πρωτοφανές για τα εγχώρια δεδομένα. Εφυγε από μια μικρή ομάδα των Αθηνών και «επελέγη από τους Μιλγουόκι Μπακς στο Νο 15 στα ντραφτ του ΝΒΑ». Στην τελετή, ο αδελφός του πανηγύρισε ανεμίζοντας μια ελληνική σημαία. Στην Ελλάδα γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα δύο αγόρια, στην Ελλάδα πήγαν σχολείο και την Ελλάδα νιώθουν ως πρώτη πατρίδα.

Στην Ελλάδα, ο καλυμμένος εθνικισμός των προοδευτικών θεωρεί σωστό να στερεί από τους ενσωματωμένους ξένους το καμάρι μιας άλλης πατρίδας. Σαν να μην υπάρχουν άτομα με δύο πατρίδες. Για περιπτώσεις όπως αυτή του Γιάννη Αντετοκούνμπο μπορούν να ειπωθούν πολλά σχετικά με τα χαρτιά, με την υπηκοότητα, με τους νόμους που ψηφίζονται και αλλάζουν. Μπορούν να ειπωθούν πολλά για νέους ανθρώπους που βρίσκονται στο κενό: η πατρίδα των γονέων δεν δίνει υπηκοότητα, αν, για παράδειγμα, υπάρχουν εκκρεμότητες με τον στρατό. Η Ελλάδα τα έκανε όλα δύσκολα, ταπεινωτικά και πανάκριβα – κυρίως για όσους ήλθαν στη χώρα όταν ήταν παιδάκια. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι ζουν σε κατάσταση τράνζιτ.

Πέρα από τις αστυνομικές ταυτότητες και τα διαβατήρια, υπάρχουν τα εθνικά συστατικά με τα οποία μεγαλώνει ο άνθρωπος. Κάποιοι τα έχουν διπλά. Κάποιοι έχουν γονείς που είναι ξένοι μεταξύ τους. Κάποιοι έχουν γονείς που ήρθαν από μακριά. Κάποιοι γεννήθηκαν μακριά και νιώθουν ακόμη πιο μακριά από τότε που επέλεξαν νέα πατρίδα. Σε αυτές τις μετακινήσεις και μείξεις συνυπάρχουν διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές παραδόσεις, διαφορετικές γεύσεις, μουσικές. Πατρίδα είναι εκεί που καθένας νιώθει άνετα: κάποιοι νιώθουν άνετα σε δύο χώρες, κάποιοι μαραζώνουν από νόστο, κάποιοι ριζώνουν στα αλλότρια.

Η εμμονή ορισμένων με την απόδοση ελληνοπρέπειας σε άτομα που δεν είναι καθαρόαιμοι έλληνες είναι υπερβολικά οπισθοδρομική. Μπορεί να γίνει και προσβλητική. Έχει μια απαξιωτική χροιά απέναντι στην άλλη πατρίδα. Ο Αντετοκούνμπο ανέμισε ελληνική σημαία, αλλά είναι σχεδόν απίθανο να μιλάει μόνο ελληνικά με τους γονείς του. Έχει συγγενείς στη Νιγηρία, εκεί είναι τα σπίτια όπου γεννήθηκαν οι πρόγονοί του. Είναι σημαντικό για τον ίδιο ότι επέλεξε σημαία, ότι νιώθει περισσότερο Έλληνας από όσο Νιγηριανός. Παραμένει, όμως, ένα προσωπικό και όχι ένα εθνικό ζήτημα. Είναι ένα περίπλοκο προσωπικό ζήτημα με πολλαπλές λύσεις. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο προβάλλει την ελληνική του ταυτότητα και καλά κάνει. Αυτή τον εκπροσωπεί. Οι παράμετροι, βεβαίως, παραμένουν.

Στον αντίποδα βρίσκονται κάποιοι ενσωματωμένοι ξένοι που νιώθουν την καρδιά τους να χτυπά στην άλλη πατρίδα, εκείνη των γονιών. Το είδαμε σε κάποιο ποδοσφαιρικό ματς, όπου η Αλβανία νίκησε την Ελλάδα και γέμισε η Αθήνα αλβανικές σημαίες. Παιδιά όπως ο Αντετοκούνμπο τις ανέμιζαν, μεγαλωμένα ή γεννημένα εδώ στην Ελλάδα, από ξένο γονέα, παιδιά με δύο πατρίδες, που πάνε για διακοπές στο χωριό της Αλβανίας και δυσκολεύονται να συνεννοηθούν με τους παππούδες τους. Δεν αρνούνται, όμως, την καταγωγή. Υπάρχουν και Έλληνες της ίδιας λογικής, που πήγαν στην Αμερική, είναι Ελληνοαμερικανοί τρίτης γενιάς και κατεβαίνουν με ελληνικές σημαίες στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης στην Greek Independence Day Parade.

Ας φανταστούμε τις αντιδράσεις εάν κάποιο παιδί ελληνικής καταγωγής επέλεγε μια άλλη σημαία για να γιορτάσει κάποιο επίτευγμα. Ας φανταστούμε τις αντιδράσεις αν δήλωναν Αμερικανοί ή Γερμανοί κάποιοι Έλληνες που διακρίθηκαν στην αλλοδαπή. Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα από όλα αυτά; Η εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων ξεχειλίζει από παντού. Ξεχειλίζει και φουσκώνει από ανωτερότητα. Υπάρχει υπερβολή.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο BHmagazino την Κυριακή 7 Ιουλίου 2013

Send this to a friend