Αθήνα

21 oC

ελαφρές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Άννα Φόνσου: Μου έχει τύχει να μην έχω δουλειά και να φυλάω γάτες – Είμαι 90 plus (vid)

ΠΕΡΙΠΑΙΚΤΙΚΑ

Όταν πεθαίνει το χαρτί

** Βλέπω δημοσιογράφους να φωτογραφίζουν την εφημερίδα, τη χάρτινη, με την προτροπή «αγοράστε την έντυπη έκδοση». Κάθε φορά θυμάμαι συνειρμικά την «Pony Express», την εταιρεία που το 1860 μετέφερε επιστολές από το Μιζούρι μέχρι την Καλιφόρνια.

Δείτε επίσης

Ο κοροναϊός θα μειώσει κατά 20% την παραγωγή καινούργιων αυτοκινήτων
Ώρα αποφάσεων για το τέλος της καραντίνας – Οι εισηγήσεις στο Μαξίμου και οι αποφάσεις Μητσοτάκη

* Ο θρύλος αναφέρει ως αναβάτη ταχυδρομικού πόνυ και τον ίδιο τον Μπούφαλο Μπιλ. Στην εταιρεία προσλαμβάνονταν άτομα με βάρος που δεν ξεπερνούσε τα εξήντα κιλά. Είχαν πάνω τους το παγούρι, το όπλο και δέκα κιλά αλληλογραφίας ώστε να τρέχουν σαν τον άνεμο.

* Υπήρχαν σταθμοί κάθε 15 χιλιόμετρα, όπου οι αναβάτες άλλαζαν πόνυ. Φυσικά δεν σταματούσαν σε όλους τους σταθμούς, προτιμούσαν να διανύσουν 100 χιλιόμετρα κι ακόμα παραπάνω πριν πάρουν μια ανάσα. Κατόρθωσαν το ακατόρθωτο, να μειώσουν το χρόνο μεταφοράς αλληλογραφίας στις δώδεκα ημέρες ενώ με άμαξα χρειάζονταν δυο μήνες.

* Η Pony Express φαλίρισε ενώ όλα δούλευαν ρολόι. Οι υπηρεσίες ήταν εξαιρετικές, οι επιχειρηματίες έντιμοι, οι εργαζόμενοι φιλότιμοι. Είχαν αλλάξει όμως τα δεδομένα: όσο οι ιππείς έτρεχαν σαν δαιμονισμένοι, κάποιοι άλλοι τύποι φύτευαν ξύλινες κολώνες και τις ένωναν με σύρματα. Ο τηλέγραφος ένωσε την Ανατολική με τη Δυτική ακτή και έστελνε το μήνυμα σε φυσικό χρόνο.

* Είναι ωραία η ανάμνηση της αργής μετακίνησης, των αργών απολαύσεων. Το περιγράφει όμορφα ο Μίλαν Κούντερα στη «Βραδύτητα» όπου ένας ιππότης συναντιέται μυθοπλαστικά με έναν μοτοσικλετιστή. Ο ένας απολαμβάνει τη στιγμή και μηρυκάζει μέσα στην άμαξα τις αναμνήσεις ερωτικής επαφής. Ο άλλος αγαπά όπως οδηγεί, νευρωτικά και βιαστικά.

* Φευ, ιππότες δεν υπάρχουν πια ούτε οι άμαξες ούτε δυστυχώς οι εφημερίδες. Χάθηκε η συνήθεια. Οι μετρήσεις αναγνωσιμότητας εφημερίδων βάζουν μαζί την ηλεκτρονική και την έντυπη έκδοση. Ακόμη και έτσι οι αριθμοί καταρρέουν. Ενδεικτικά στις ΗΠΑ η αναγνωσιμότητα έπεσε κατά 12% το 2018.

* Ας μην σταθούμε στο γενικό φαινόμενο, γιατί οι εφημερίδες, χάρτινες και ηλεκτρονικές χάνουν αναγνώστες. Ας μην σταθούμε στη διαφήμιση που διοχετεύεται στη google και στο facebook. Ας σταθούμε στη γοητεία της οθόνης, στις ειδήσεις που έρχονται σαν γραπτό ραδιόφωνο. Καλοσχεδιασμένες σελίδες, φτιαγμένες ειδικά για το τηλέφωνο. Δυνατότητα σχολιασμού κάτω από τα ρεπορτάζ. Εύκολη πλοήγηση, παραπομπές, διεθνής εποπτεία. Διαβάζεται μέρα, διαβάζεται νύχτα, μπαίνει σε τσέπη, μπαίνει σε τσάντα, παντού.

* Οι νοσταλγοί του χαρτιού, ακόμη και αυτοί, απολαμβάνουν την ηλεκτρονική ενημέρωση. Ποιος περιμένει να ξημερώσει για να αγοράσουν εφημερίδα; Εδώ, σε αυτό το ρήμα, υπάρχει μια σοβαρή εξήγηση. «Αγοράσει». Γιατί να πληρώσει κάτι στο χαρτί όταν το ίδιο προϊόν, και καλύτερο, φρεσκότερο, διατίθεται δωρεάν;

* Οι σοβαρές επιχειρήσεις ενημέρωσης διέβλεψαν έγκαιρα τη μεταβολή. Έφτιαξαν ιστοσελίδες αλλά παρείχαν δωρεάν την πρόσβαση. Παράλληλα συνέχισαν να πωλούν την έντυπη έκδοση.

* Η ετήσια συνδρομή για την έντυπη «Καθημερινή» είναι 355 ευρώ. Διανομή στην πόρτα. Άραγε πόσοι από τους νοσταλγούς πληρώνουν για να διαβάσουν το ίδιο περιεχόμενο που βρίσκουν χωρίς επιβάρυνση στην οθόνη;

* Ας φανταστούμε ένα τηλεγράφημα να φτάνει στην Καλιφόρνια του 1960 για να ενημερώσει τον παραλήπτη ότι θα παραλάβει γράμμα από την Pony Express. Κάπως έτσι λειτουργούν στο facebook οι αναρτήσεις με φωτογραφίες έντυπων εφημερίδων.

* Αν κάποιος θελήσει να μου μιλήσει για τη γοητεία του χαρτιού, παρακαλώ να ταχυδρομήσει μπιλιέτο. Πολύ θα το εκτιμήσω.

Τσίπρας για Μυκήνες: Η στάση της κυβέρνησης προκαλεί οργή
Ο Γεωργιάδης στο «Ελληνικό»: Πάνε όλα γρήγορα και όπως τα θέλαμε
Πάρε τον ΕΟΤ στα χέρια σου
Σπίτι όσο χωρείς, πεζούλα όσο θωρείς
Το φίδι αλλάζει δέρμα την άνοιξη
Η Στρεβλή Δημοκρατία των Αθηνών