Αθήνα

15 oC

βροχοπτώσεις μέτριας έντασης

Βάσιμος λόγος ασφάλισης και άλλα ξεχασμένα

** Εργαζόμενος σε καφετέρια της Κρήτης έμαθε απρόσμενα ότι είναι ανασφάλιστος. Έγινε έλεγχος από το ΙΚΑ και ο εργοδότης τού είπε να πάει να κρυφτεί. Κάπως έτσι πληροφορήθηκε ότι δεν έχει ένσημα…

** Εργαζόμενος σε καφετέρια της Κρήτης έμαθε απρόσμενα ότι είναι ανασφάλιστος. Έγινε έλεγχος από το ΙΚΑ και ο εργοδότης τού είπε να πάει να κρυφτεί. Κάπως έτσι πληροφορήθηκε ότι δεν έχει ένσημα…

ΓΡΑΦΕΙ Η Λώρη Κέζα

Το ζήτημα διευθετήθηκε αντρίκια: το αφεντικό έβγαλε όπλο, απείλησε εκείνον που τόλμησε να ζητήσει τα ένσημα. Δυο φορές βγήκε όπλο στην κουβέντα, όχι μια. Κι από πάνω ο γιος του καφετεριάρχη εξύβρισε τον εργαζόμενο.

* Πόσοι άραγε δουλεύουν ανασφάλιστοι στο χώρο της εστίασης και του τουρισμού; Αυτό θα ήταν ωραίο να το μάθουμε, ως βάση για να ανοίξουμε συζήτηση με τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση. Θεωρείται αιτιολογημένη η απόλυση ενός σερβιτόρου που δουλεύει ανασφάλιστος ή μήπως δεν λογίζεται καν ως απόλυση;

* Η κατάργηση της διάταξης για την «αιτιολογημένη απόλυση» είναι αφορμή για τεράστια συζήτηση που αφορά τα βασικά, τα πολύ βασικά δικαιώματα των εργαζομένων. Δουλεύεις άρα έχεις ασφάλιση. Δουλεύεις άρα έχει μισθό. Δουλεύεις άρα καλύπτεις τις βασικές σου ανάγκες.

* Τα βασικά, τα πολύ βασικά δικαιώματα είναι στον αέρα για περισσότερο από δέκα χρόνια. Η κρίση είναι η πιο ωραία δικαιολογία για τους απατεώνες που παριστάνουν τους επιχειρηματίες  αλλά επιχειρούν με ξένα κόλλυβα, δηλαδή με τον κόπο των δούλων τους. Αυτός είναι ο όρος. Μιλάμε για δούλους πια. Μιλάμε για αναρίθμητες περιπτώσεις, για χιλιάδες, που στο τέλος του μήνα, στο τέλος του τριμήνου, στο τέλος του έτους παραμένουν απλήρωτοι και ανασφάλιστοι για υπηρεσίες που παρείχαν.

ΣΧΕΤΙΚΑ

* Ας μην πάμε μακριά. Μόνο ο χώρος της ενημέρωσης μετρά εκατοντάδες θύματα, δημοσιογράφους και τεχνικούς που δούλεψαν στα «μεγάλα μαγαζιά» αλλά δεν εισέπραξαν μισθούς πολλών μηνών. Λουκέτο και πάμε παρακάτω. Πώληση της εταιρείας χωρίς τα χρέη και πάμε παρακάτω. Τί είναι αυτό; Ανάπτυξη;

** Εργαζόμενος σε εστιατόριο της Κέρκυρας καταγγέλλει σωματικές επιθέσεις μέσα στην κουζίνα. Λέει ότι τον χτύπησαν με καυτές κουτάλες, ότι του πέταξαν καυτά λάδια. Φωτογράφισε τα εγκαύματα, κοινοποίησε την κακοποίηση. Ο εργοδότης βρήκε υποστηρικτές. «Έτσι είναι η κουζίνα, δύσκολο μέρος, έτσι ήταν πάντα, όλοι φωνάζουν, υπάρχει αρχηγός, οι υπόλοιποι κάθονται σούζα». Δηλαδή η κακοποίηση περνάει ως ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος.

* Δεν υπάρχει ανάγκη κακοποίησης σε κανένα επάγγελμα. Ούτε είναι χαριτωμένες οι προσβλητικές συμπεριφορές. Αναφερθήκαμε πιο πάνω σε «μεγάλα μαγαζιά» της ενημέρωσης. Ποιος δημοσιογράφος δεν έχει να αφηγηθεί μια ιστορία με κάποιον ψυχοπαθή ανώτερο, που έσκισε το χειρόγραφο σε κομματάκια, που έκανε έναν δόκιμο περίγελο, που παρενόχλησε μια μικρούλα; Αυτά εγγράφονται στην συνείδηση ως απαραίτητο στάδιο προς τη μονιμότητα σε ένα πόστο. Δεν αρκεί να λέμε ότι είναι νοσηρά. Χρειάζονται νόμοι για να εξαλειφθούν.

* Δεν είναι άσχετα μεταξύ τους, η ανασφάλιστη εργασία, η μη καταβολή δεδουλευμένων, η ψυχολογική κακοποίηση, η σωματική κακοποίηση. Είναι ζούγκλα εκεί έξω κύριε Βρούτση και ανάπτυξη με ζούγκλα δεν πάνε μαζί. Για να προκόψουν οι εργοδότες πρέπει να διασφαλιστούν οι εργαζόμενοι. Είναι αλληλένδετα.

Send this to a friend