Αθήνα

21 oC

ελαφρές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Πέτρος Φιλιππίδης: «Παρέμβαση» του Ρουβίκωνα στο σπίτι του ηθοποιού

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σιακαντάρης: Αν το ΚΙΝΑΛ αλλάξει ηγεσία θα πρέπει να αλλάξουν όλα- Από το πασοκικό του όνομα μέχρι την πολιτική του αφήγηση

Αν τελικά το Κίνημα Αλλαγής αλλάξει ηγεσία θα πρέπει να αλλάξουν εκεί όλα, από το πασοκικό του όνομα μέχρι την πολιτική του αφήγηση, τονίζει σε συνέντευξή του, ο διδάκτωρ κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Σόφιας και συγγραφέας, Γιώργος Σιακαντάρης.

Δείτε επίσης

Ένας είναι ο εχθρός, ο ανθρωπισμός
Από την πανδημία ή από τον εαυτό τους κινδυνεύουν οι δημοκρατίες;

Μιλώντας στο iediseis.gr, ο Γιώργος Σιακαντάρης σημειώνει μεταξύ άλλων πως: «Εδώ που φτάσαμε τα πράγματα για το Κίνημα Αλλαγής είναι πολύ δύσκολα υπό οποιαδήποτε ηγεσία. Αν τελικά αυτό αλλάξει ηγεσία θα πρέπει να αλλάξουν εκεί όλα, από το πασοκικό του όνομα μέχρι την πολιτική του αφήγηση. Δεν αρκούν εδώ παραθέσεις προτάσεων για κάθε τομέα, όπως προτείνουν κάποιοι. Ως πρώην επιστημονικός διευθυντής στο ΙΣΤΑΜΕ έχω στο αρχείο μου εκατοντάδες προτάσεων για τέτοια θέματα. Αν πραγματικά αυτές οι προτάσεις είχαν πολιτική απήχηση, θα μπορούσα πουλώντας τες να γίνω πλούσιος.

Προτάσεις και θέσεις υπάρχουν. Κεντρική αφήγηση δεν υπάρχει. Δυστυχώς οι πολίτες ζητούν από την ελληνική Κεντροαριστερά όχι να κλείνει σ’ όλες τις πτώσεις τη λέξη «αυτονομία», αλλά να καταθέσει μια αφήγηση που όπως έλεγε ο αξέχαστος ηγέτης του ΙΚΚ Ενρίκο Μπερλινγκουέρ- παντελώς άγνωστος στο χώρο του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ- θα καταδεικνύει πώς οι μεταρρυθμιστικές σου προτάσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν στηριγμένες σε «μεταρρυθμιστικές συμμαχίες», κυρίως μέσα στην κοινωνία αλλά και στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα η πολιτική δεν εμπνέει, δεν αρέσει. Αυτό κυρίως δυσκολεύει την Κεντροαριστερά. Αυτή θα εμπνεύσει ξανά, μόνο αν τις όποιες μεταρρυθμίσεις της τις εντάξει σ’ ένα πλαίσιο ανασυγκρότησης του κοινωνικού ιστού. Ανασυγκρότηση που θα έχει νικητές και ηττημένους. Δυστυχώς ή ευτυχώς».

Ακόμη, ο Γιώργος Σιακαντάρης τονίζει: «Αν η Κεντροαριστερά δεν μπορέσει να γίνει η πολιτική αντιπρόταση στην Κεντροδεξιά, τότε αυτή η αδυναμία δημιουργεί πολιτικό κενό το οποίο τείνει να καλυφτεί εντός της Κεντροδεξιάς. Και τότε στην Ελλάδα ο φιλελεύθερος κ. Μητσοτάκης είναι πιθανό να βρει μπροστά του ακόμη και πρώην πρωθυπουργούς, σημερινούς υπουργούς και στελέχη, μη ικανοποιημένοι όλοι αυτοί από τις δικές του κεντρώες και αντιεθνικιστικές προτεραιότητες κι οι οποίοι θα επιδιώξουν να δημιουργήσουν έναν πόλο εθνικιστικής και ρατσιστικής Ακροδεξιάς.

Όλοι φαντάζονται τι θα σήμαινε για την ελληνική δημοκρατία ένα σύστημα στο οποίο ο ένας πόλος θα είναι η Κεντροδεξιά και ο άλλος η Ακροδεξιά. Δυστυχώς εδώ καταφέραμε να ευτελίσουμε ακόμη και το ζήτημα της «προοδευτικής διακυβέρνησης» που απασχολούσε εδώ και πολλά χρόνια την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και πολύ μεγάλους στοχαστές όπως ο Χάμπερμας και ο Γκίντενς, αλλά και πιο αριστερούς απ’ αυτούς όπως ο Μπάουμαν. Αυτό αντιμετωπίζεται απολίτικα σαν θέμα συνεργασίας ή μη του ΣΥΡΙΖΑ με το Κίνημα Αλλαγής.

Η ελληνική Κεντροαριστερά δεν φαίνεται να έχει απαντήσεις για το τι σημαίνει «προοδευτική διακυβέρνηση», είτε αυτή εκπροσωπείται από το Κίνημα Αλλαγής είτε από την εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, που κάποιοι εντός του θέλουν να τον παρουσιάζουν ως Κεντροαριστερά, αλλά αυτός δεν θέλει, δεν μπορεί και κυρίως δεν ξέρει να είναι. Μη πάτε μακριά. Κοιτάξτε την αντίδραση του κ. Τσίπρα στις τελευταίες εξελίξεις.

Ο κ. Τσίπρας με τον τρόπο που διαχειρίστηκε θέματα όπως οι καταγγελίες για σεξουαλική βία στους χώρους εργασίας, οι αποκαλύψεις για παιδεραστία που αφορά φτωχά παιδιά όπως τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, η υπόθεση Κουφοντίνα και η βία της κοινωνίας και του κράτους όπως αποτυπώθηκαν στη Νέα Σμύρνη, δείχνει πως δεν μπορεί να παρακολουθήσει ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό σχέδιο. Χρησιμοποιεί την υπόθεση Κουφοντίνα ως πεδίο κομματικής εκμετάλλευσης και όχι ως χώρο για να αποδείξει ότι η επιεικής στους εχθρούς της δημοκρατία πρέπει ταυτόχρονα να είναι και δυνατή απέναντί τους. Ενώ στο θέμα με τις καταγγελίες για σεξουαλική βία και εκμετάλλευση δεν αντιλαμβάνεται πως εδώ έχουμε να κάνουμε με τον τρόπο που διαρθρώνονται οι σχέσεις εξουσίας, με το πώς διαμορφώνονται οι ιεραρχίες σε μια κοινωνία – ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία- και όχι με το αν οι «δεξιοί» είναι όλοι «βιαστές και παιδεραστές».

Ενώ βλέπει, και ορθώς τη βλέπει, την αστυνομική βία, αδυνατεί να δει πως οι «γεννημένοι την 17η Νοέμβρη» δεν υποστηρίζουν ένα αίτημα ενός κρατούμενου, αλλά την ιδεολογία ενός απίστευτου δολοφόνου. Βεβαίως για να είμαι δίκαιος θα πρέπει να τονίσω ότι και η άλλη πλευρά της Δεξιάς και του «Κέντρου» ενώ ορθώς καταδικάζει την αποκρουστική απόπειρα δολοφονίας ενός νεαρού αστυνομικού από θρασύδειλα ανθρωπάκια, δεν βλέπει ότι στη συγκέντρωση της Νέας Σμύρνης συμμετείχαν άνθρωποι που δεν θέλουν τη βία, αλλά κουρασμένοι και από την πανδημία και από τη δεκαετή οικονομική κρίση αισθάνονται πως δεν έχουν καμία προοπτική. Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι επανάληψη των «αγανακτισμένων». Το 2010 είχαμε την κινητοποίηση όσων νόμιζαν πως το πρόβλημα ήταν «να φέρουν πίσω τα κλεμμένα» και να τους επιστρέψουν το βιοτικό επίπεδο που είχαν. Τώρα όλοι συνειδητοποιούν πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Το αίτημα των σημερινών διαμαρτυρόμενων δεν είναι να τους επιστρέψουν όσα είχαν, αλλά το ότι χάνουν και όσα έχουν.

Το πρόβλημα τους δεν είναι μόνο η καθοδική κινητικότητά τους, αλλά η παντελής έλλειψη προοπτικής για το μέλλον τους. Το πρόβλημα όμως δεν σταματά στο τι κάνει ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο κ. Μητσοτάκης ή το ΚΙΝΑΛ, αφορά τις ευρύτερες τάσεις που διαμορφώνονται στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Τάσεις που εντείνουν την ισχυροποίηση ενός «μονοκομματικού πλουραλισμού» γύρω από τον κ. Μητσοτάκη, κάτι που οδηγεί στην αλαζονεία της Πεντέλης, της Ικαρίας, στους εκτός σειράς εμβολιασμούς κυβερνητικών στελεχών, στην ασύδοτη αστυνομική βία. Όλα αυτά -ανεξαρτήτως των προθέσεων των εκάστοτε κυβερνώντων, του κ. Μητσοτάκη συμπεριλαμβανόμενου – μπορούν να οδηγήσουν σε περιστολή του ρόλου των πολιτικών ελευθεριών ως δημόσιων ελεγκτικών μηχανισμών της όποιας κρατικής και οικονομικής αυταρχίας. Έτσι και αλλιώς όταν καταλαγιάσει παγκοσμίως ο κουρνιαχτός της πανδημίας, αυτό που μπορεί να μείνει, αν δεν υπάρξουν φωνές αντίστασης, θα είναι ο εκτελεστικός αυταρχισμός».

Επιτροπή Λοιμωξιολόγων: Διέρρευσαν τα πρακτικά – Αντίδραση ΣΥΡΙΖΑ, τι απαντά το υπ. Υγείας
Δένδιας: «Να μην κρύψουμε τις διαφορές με την Άγκυρα κάτω από το χαλί»
Κρίσιμη εβδομάδα για… Πάσχα στο χωριό – Τα επιδημιολογικά δεδομένα και οι γενικότερες συνθήκες καθυστερούν τις αποφάσεις
Μπακογιάννη για μετακίνηση εκτός Νομού το Πάσχα: Να ανοίξουμε με τεστ για να πάει ο κόσμος στα εξοχικά και τα χωριά του
ΣΥΡΙΖΑ: «Τα πρακτικά επιβεβαιώνουν πως μοναδικός υπεύθυνος για το εξάμηνο lockdown είναι ο κ. Μητσοτάκης
Σακελλαροπούλου: Τιμάμε σήμερα τους Φιλέλληνες, που είδαν την Ελληνική Επανάσταση ως πηγή έμπνευσης και προσδοκιών και τάχθηκαν στο πλευρό της