Αθήνα

23 oC

αίθριος καιρός

Αναζητώντας τη χαμένη συναίνεση

Οι διατάξεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι κατά τέτοιο τρόπο διαμορφωμένες, ούτως ώστε ν’ απαιτούν τη μέγιστη δυνατή συναίνεση προκειμένου ν’ αλλάξει ο καταστατικός χάρτης της χώρας.
Οι διατάξεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι κατά τέτοιο τρόπο διαμορφωμένες, ούτως ώστε ν’ απαιτούν τη μέγιστη δυνατή συναίνεση προκειμένου ν’ αλλάξει ο καταστατικός χάρτης της χώρας.
ΓΡΑΦΕΙ Ο Αιμίλιος Περδικάρης

Είναι, όμως, ώριμο το πολιτικό σύστημα για κάτι τέτοιο; Η ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της αναθεωρητικής διαδικασίας με τη χθεσινή ψηφοφορία έδειξε πως η απάντηση είναι καθ' όλα αρνητική. Ελάχιστες διατάξεις κέρδισαν πλειοψηφία ανώτερη των 180 βουλευτών, όπερ σημαίνει ότι μπορούν ν' αναθεωρηθούν από την επόμενη Βουλή με απλή πλειοψηφία των 151.

Αν εξαιρέσει κάποιος την αποσύνδεση της διάλυσης της Βουλής από την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και τις διατάξεις για τη βουλευτική ασυλία και το νόμο περί ευθύνης υπουργών - η αλλαγή των οποίων ξεκάθαρα υπήρξε αποτέλεσμα της πίεσης της κοινής γνώμης και των συνθηκών που διαμόρφωσε η κρίση - οι αλλαγές είναι μάλλον δευτερεύουσας σημασίας και δεν αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Είναι λοιπόν άτολμη η αναθεώρηση; Μπορεί και να είναι.

Το βέβαιο, όμως, είναι πως επειδή η συναίνεση πράγματι είναι βασικό προαπαιτούμενο για ν' αλλάζει το Σύνταγμα που είναι ο θεμέλιος λίθος του δημοκρατικού πολιτεύματος κι έτσι δεν μπορεί να γίνεται κουρελόχαρτο, αλλά συναίνεση δεν μπορεί να υπάρξει με το πολιτικό μας σύστημα, τότε μάλλον το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτό που θα πρέπει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες.

Τις οποίες επιτάσσουν, άλλωστε, οι κυβερνήσεις συνεργασίας ή και η απλή αναλογική, η οποία, όμως, υπό προϋποθέσεις και κυρίως με τον τρόπο που την προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ν' αποδειχθεί... καταστροφή για τον τόπο. Η συνεννόηση - τουλάχιστον στα βασικά - θα έπρεπε, πάντως, να είναι αυτονόητη. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν.

Send this to a friend