• Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου
  • 23:10

Αθήνα

21 oC

αίθριος καιρός

«Δανεισμός» από έναν κλέφτη

Συνήθως δανείζεσαι ένα αντικείμενο, από κάποιον που έχει την ιδιοκτησία του και όχι από κάποιον που στο έκλεψε και τον αποκαλείς διεθνώς κλέφτη.

Συνήθως δανείζεσαι ένα αντικείμενο, από κάποιον που έχει την ιδιοκτησία του και όχι από κάποιον που στο έκλεψε και τον αποκαλείς διεθνώς κλέφτη.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Κωνσταντάτος

Με βάση αυτή τη λογική, ο πρωθυπουργός κακώς, φαίνεται να πρότεινε, στη βρετανική κυβέρνηση, το δανεισμό των μαρμάρων μας, προς έκθεση στην Αθήνα για τους γιορτασμούς των 200 ετών από την επανάσταση του 1821.

Εκτός κι εάν αυτή η σκέψη έκρυβε μια δεύτερη. Να τα κρατήσουμε εδώ και να μην τα επιστρέψουμε, αφού και δικά μας είναι και παρανόμως εκλάπησαν από τον Έλγιν. Αλλά κάτι τέτοιο μπορούσε να συμβεί τον 19ο αιώνα, όχι σήμερα, καθώς οι συνέπειες θα ήταν τεράστιες στην εικόνα της χώρας.

Η πρόταση για δανεισμό του κ. Μητσοτάκη συνοδευόταν, βεβαίως, από την πάγια ελληνική θέση της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα, καθώς η Ελλάδα όχι απλώς δεν αναγνωρίζει την ιδιοκτησία των Γλυπτών αλλά ούτε τη νομή ούτε και την κατοχή.

Ο δανεισμός, πάντως, από τον κλέφτη, όσο σουρεαλιστική πράξη κι αν φαίνεται, στην περίπτωση των μαρμάρων του Παρθενώνα, μπορεί να είχε και θετικά αποτελέσματα .

Πρώτα απ όλα ποιός δεν θα ήθελε να δει τα μάρμαρα ενωμένα ύστερα από δύο και πλέον αιώνες στην Ελλάδα, στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Κατά δεύτερον, η άφιξή τους στην Αθήνα από το Λονδίνο, ακόμα και ως δάνεια θα αποτελούσε παγκόσμιο γεγονός που θα προβαλλόταν σε απευθείας μετάδοση σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου και όχι μόνο.

Θα πληροφορούσε τη σημερινή κοινή γνώμη για την υπόθεση των μαρμάρων, για τη διαφωνία μας με το Βρετανικό Μουσείο για την ιστορία τους, αλλά κυρίως για την καταστροφή ενός αριστουργήματος της ανθρωπότητας, τον τεμαχισμό του από έναν Άγγλο του 19ου αιώνα και τη μεταφορά των κλεμμένων τεμαχίων στην Αγγλία .

Ίσως έτσι να γεννιόταν ένα νέο, πιο ορμητικό και απαιτητικό διεθνές κίνημα για την οριστική επιστροφή τους στην πόλη, που τα δημιούργησε.

Ίσως έτσι χώρες με αρχαίο πολιτισμό, που έχουν λεηλατηθεί από τις παλιές αποικιοκρατίες της Ευρώπης, να εμπλούτιζαν και να ισχυροποιούσαν τα επιχειρήματα τους για την επιστροφή των δικών τους κλεμμένων θησαυρών.

Με τα «ίσως» όμως δεν γράφεται η ιστορία.

Ο φόβος πάντως μια γενικευμένης εκστρατείας επιστροφής των μαρμάρων υπάρχει στο Λονδίνο , που τα Μουσεία του πλουτίζουν με θησαυρούς άλλων λαών. Γι αυτό και το Βρετανικό μουσείο έθεσε εξ αρχής έναν όρο για τον δανεισμό τους, το 2021. Να αποδεχθεί η Ελλάδα ότι η ιδιοκτησία των μαρμάρων ανήκει στο Μουσείο. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί από καμιά ελληνική κυβέρνηση. Άλλωστε ο πρωθυπουργός, μαζί με την πρόταση , το έκανε ξανά γνωστό.

«Η απαίτηση μας για επιστροφή των μαρμάρων παραμένει ακέραια. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσουν να δίνουν μια χαμένη μάχη. Η πίεση θα αυξάνεται συνεχώς».

Προς τι λοιπόν η πρόταση περί δανεισμού, αφού γνώριζε τη θέση του Βρετανικού Μουσείου;

Ήταν μια άστοχη, μη μελετημένη κίνηση ή μια κίνηση που θα έφερνε ξανά στο προσκήνιο το θέμα των μαρμάρων, εκθέτοντας συγχρόνως το μουσείο που απέρριψε, με σκληρότητα το ελληνικό αίτημα;

Ένα αίτημα που αφορά μια ιδιαίτερα ιστορική στιγμή για τη σύγχρονη Ελλάδα, τον εορτασμό των 200 χρόνων από τον αγώνα της ανεξαρτησίας της, στον οποίο συνέδραμε και η τότε Βρετανία.

Send this to a friend