Αθήνα

14 oC

αίθριος καιρός

Μόνοι απέναντι στην Τουρκία

Οι κυβερνήσεις μας, εδώ και 20 και πλέον χρόνια –αριστερές, δεξιές, κεντρώες, ακολουθούσαν απέναντι στην Τουρκία πολιτική κατευνασμού της.

Οι κυβερνήσεις μας, εδώ και 20 και πλέον χρόνια –αριστερές, δεξιές, κεντρώες, ακολουθούσαν απέναντι στην Τουρκία πολιτική κατευνασμού της.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Κωνσταντάτος

Θεωρούσαμε πως μια ευρωπαϊκή Τουρκία είναι λιγότερο επικίνδυνη από μια Τουρκία μακριά από την Ευρώπη. Αυτή η στρατηγική μας, που είχε μια λογική πριν μερικές δεκαετίες, κατέρρευσε.

Και μετά από τη δεκαετή μεγάλη κρίση, βρισκόμαστε αποδυναμωμένοι σε αναζήτηση νέας στρατηγικής και νέων συμμαχιών. Αν, όμως, κάποιος σκεφτεί καλά, θα ανακαλύψει ότι οι  θεσμικοί σύμμαχοι μας δεν είναι σε θέση να μάς στηρίξουν ουσιαστικά.

Το ΝΑΤΟ τηρεί την πολιτική των ίσων αποστάσεων και δεν πρόκειται να παρεκκλίνει, αφού ακόμα και για μια ανακοίνωση, απαιτείται ομοφωνία των μελών του, άρα και της Τουρκίας.

Η Ε.Ε. που θα μπορούσε να ρίξει «γροθιά» στο «μαλακό υπογάστριο» της Άγκυρας που είναι η οικονομία της, συζητά ακόμα τις κυρώσεις που αποφάσισε να της  επιβάλει, για τις  παράνομες γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου και για την παράνομη επέμβασή της στην Συρία.

Οι ΗΠΑ που στοχεύουν στον ενεργειακό τομέα, στην αποδέσμευση  της Ευρώπης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας –και η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Ν.Α. Μεσόγειο στηρίζει αυτή την πολιτική της - διαθέτει μια αλλοπρόσαλλη διοίκηση, χωρίς αξιοπιστία.

Βεβαίως δεν είναι όλα μαύρα. Στις ΗΠΑ το κατεστημένο παραμένει πιστό στη στρατηγική  της αποδέσμευσης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, στην Ε.Ε., ο κ. Μακρόν φαίνεται να παίρνει τα ηνία από την κουρασμένη Μέρκελ, με απόψεις που συμβαδίζουν με τις ελληνικές, αλλά όλα αυτά δεν πρόκειται να μας λύσουν το πρόβλημα,  αν εμείς ως χώρα δεν ενδυναμώσουμε την οικονομία μας, την αποτρεπτική μας ισχύ και την ενότητά μας ως λαός.

Να είμαστε σε θέση να στέλνουμε αξιόπιστο και καθαρό μήνυμα προς όλους, ότι μια εχθρική πράξη κατά της χώρας μας θα έχει ισχυρό πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό κόστος για όποιον την επιχειρήσει.

Αυτή είναι η μια πλευρά του προβλήματος, η άλλη είναι οι  διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.

Πρέπει να πούμε πως διαπραγματεύσεις γίνονται εδώ και πολλά χρόνια. Έχουν ξεκινήσει και έχουν ναυαγήσει πολλές φορές διερευνητικές επαφές για την επίλυση των προβλημάτων, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Και οι δυο χώρες γνωρίζουν ότι αν καθίσουν σ’ ένα τραπέζι, θα πρέπει να συμβιβαστούν στις απαιτήσεις τους, όπου η Άγκυρα μπορεί να πάρει λιγότερα από αυτά που τώρα σχεδιάζει, αλλά πολύ περισσότερα από αυτά που θεωρούμε ότι τής ανήκουν με βάση το Δίκαιο της θάλασσας.

Και επειδή γνωρίζει καλά από «παζάρια», φορτώνει συνεχώς  το τραπέζι με νέα διαπραγματευτικά όπλα. Η στρατηγική κίνησή της με την Λιβύη, άσχετα από το τελικό αποτέλεσμα, δημιουργεί πρόσθετη πίεση στην ελληνική πλευρά να καθίσει ξανά σ’ ένα τραπέζι.

Και για πολλούς αυτός θα είναι ο καμβάς για τα επόμενα χρόνια στο γεωπολιτικό παιγνίδι στην Ν.Α. Μεσόγειο. Στην Ελλάδα, πριν δυο χρόνια το ζήτημα της διαπραγμάτευσης με την Τουρκία για την ΑΟΖ, συζητείτο και δημόσια.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Κοτζιάς, που είχε ξεκινήσει διερευνητικές επαφές, είχε πει, πως δεν πρέπει να είμαστε «μοναχοφάηδες» στην ανατολική Μεσόγειο,  ο κ. Κατρούγκαλος, αναπληρωτής υπουργός είχε συμπληρώσει πως και η Τουρκία έχει  ακτογραμμές (επιχείρημα της Τουρκίας στο έγγραφο προς τον ΟΗΕ), πολλοί βουλευτές , περιχαρείς μετά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών είχαν δηλώσει πως πρέπει να αποτελέσει «μοντέλο για την επίλυση και των ελληνοτουρκικών διαφορών».

Δηλαδή διαπραγμάτευση και αμοιβαίες παραχωρήσεις.

Υπάρχει όμως και η εναλλακτική του Διεθνούς Δικαστηρίου, για την παρέμβαση του οποίου Ελλάδα και Τουρκία θα πρέπει να υπογράψουν συνυποσχετικό να αποδεχτούν την όποια απόφαση. Σ’ αυτή, όμως, την περίπτωση, επειδή παρεμβαίνουν πολλοί παράγοντες –ακόμα και η καταγωγή των δικαστών-   κανείς δεν είναι σίγουρος για την απόφασή του, ούτε η ελληνική πλευρά, ούτε η τουρκική.

Send this to a friend