• Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου
  • 22:39

Αθήνα

21 oC

αίθριος καιρός

Παρέα με έναν... διεθνή ηγέτη

Ύστερα από τέσσερις απανωτές ήττες, σε κάθε επίπεδο εκλογικής διαδικασίας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πως αδυνατεί να συνέλθει πολιτικά και ψυχολογικά. Βεβαίως αυτή η εικόνα, μπορεί να αξιολογηθεί ως αναμενόμενη για έναν κομματικό μηχανισμό και μια ηγεσία που μέχρι την άνοιξη του 2019 πίστευε σε νέα εκλογική νίκη και υπέστη ισχυρό σοκ από σωρευτικές ήττες.

Ύστερα από τέσσερις απανωτές ήττες, σε κάθε επίπεδο εκλογικής διαδικασίας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πως αδυνατεί να συνέλθει πολιτικά και ψυχολογικά. Βεβαίως αυτή η εικόνα, μπορεί να αξιολογηθεί ως αναμενόμενη για έναν κομματικό μηχανισμό και μια ηγεσία που μέχρι την άνοιξη του 2019 πίστευε σε νέα εκλογική νίκη και υπέστη ισχυρό σοκ από σωρευτικές ήττες.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Κωνσταντάτος

Αναφέρομαι σ' αυτό, γιατί μου έκανε εντύπωση η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ στο σχόλιο της ΝΔ, ότι ο κ. Τσίπρας δεν τολμά να ζητήσει την επανεκλογή του ως πρόεδρος από τα μέλη του κόμματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε τον Μητσοτάκη, ότι «συνωμότησε» με τον Σαμαρά για να εκλεγεί πρόεδρος του κόμματος, αλλά το πιο ενδιαφέρον σημείο της ανακοίνωσης είναι οι ύμνοι προς τον κ. Τσίπρα ως... ηγέτη διεθνούς εμβέλειας που δεν μπορεί να φτάσει ο σημερινός πρωθυπουργός.

«Αν ποτέ καταφέρει να πετύχει έστω κατ' ελάχιστο την αναγνώριση και την αποδοχή που έχει ο Αλέξης Τσίπρας ως ηγέτης, τόσο στο κόμμα του όσο και διεθνώς, τότε να μας κάνει υποδείξεις», λέει η ανακοίνωση.

Και τρομάζει κανείς όταν ακούει έναν ηγέτη... διεθνούς εμβέλειας να αυτοθαυμάζεται με τέτοιο εμφαντικό, δημόσιο και προκλητικό τρόπο, γιατί ο ναρκισσισμός για τους επιστήμονες ψυχολόγους, δεν είναι τίποτε άλλο από έναν όρο, να περιγράψουν έναν τύπο διαταραχής προσωπικότητας. Και βεβαίως απορώ με τους συντάκτες της ανακοίνωσης, που δίνουν αφορμές να αποδοθούν στον πρόεδρο ενός κόμματος τέτοιες ιδιότητες.

Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος και για την πρώτη συνάντηση που είχε σήμερα ο κ Μητσοτάκης, ως πρωθυπουργός, με την κα Μέρκελ.

Λάθος των συντακτών της ή εσκεμμένη υπονόμευση του διεθνούς προφίλ του ηγέτη που θαυμάζουν στην προηγούμενη παράγραφο; Γιατί αυτή η αναφορά έφερε στη μνήμη, τι συνέβη στην πρώτη συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ.

Ήταν τότε, λίγο διάστημα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, που η ελληνική αντιπροσωπεία θα συναντούσε την κα Μέρκελ για να θέσει το αίτημα για ελάφρυνση των μέτρων λιτότητας προς τη χώρα μας.

Όμως η συζήτηση δεν μπορούσε να ξεκινήσει, γιατί οι δικοί μας είχαν χάσει τον φάκελο της συνάντησης. Ο Νίκος Παππάς ρώτησε το διπλωματικό σύμβουλο του κ. Τσίπρα ποιός τον έχει, ο κ. Τζανακόπουλος ψιθύρισε αμήχανα «τι κάνουμε τώρα;», ένας άλλος συνεργάτης, ρωτούσε «ποιός τον πήρε ρεεε;».

Τελικά βρέθηκε ο φάκελος, αλλά η διαπραγμάτευση απέτυχε παταγωδώς και ο κ. Τσίπρας, αντί να πάρει από τη Γερμανία αναγκάστηκε να δώσει και μάλιστα πολλά. Έφερε τρίτο μνημόνιο, που εφάρμοσε κατά γράμμα, πέρασε και τη «συμφωνία των Πρεσπών» που τόσο ζητούσε η Ε.Ε. και ειδικά η Γερμανία, έγινε το «καλό παιδί» των Βρυξελλών και μπήκε στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Ο θαυμασμός για τον ηγέτη, που κέρδισε «διεθνή αποδοχή», εεε πιά ξεπερνά τα όρια της προπαγάνδας και φτάνει στα όρια της αλαζονείας. Αλλά, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι «η αλαζονεία είναι εμπόδιο της σοφίας».

Send this to a friend