Αθήνα

15 oC

ελαφρές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Εύη Δρούτσα: Δεν «μάσησε λόγια» για Τριαντάφυλλο, Θεοδωρίδου, Γαρμπή, Θεοφάνους, Φουρέιρα, Πλούταρχο (ΒΙΝΤΕΟ)

STIGMA

Είμαι γυναίκα. Πρέπει να γιορτάσω;

Πόσα λουλούδια έχουν μοιραστεί στους δρόμους από τα πολιτικά  κόμματα και τους αρχηγούς τους στις 8 Μαρτίου και γύρω από αυτή την ημερομηνία;

Πόσες «εορταστικές» εκπτώσεις έχουν γίνει την εβδομάδα πριν από τις 8 Μαρτίου; Πόσα τραπέζια  έχουν κλειστεί για να υποδεχθούν γυναίκες που γιορτάζουν το ότι γεννήθηκαν… γυναίκες;

Πόσες γυναίκες έχουν στήσει πολιτικές καριέρες γιατί ως άλλες πασιονάριες σηκώνουν τη γροθιά και ζητούν τα δικαιώματα των γυναικών -αλλά δεν χτυπάνε τελικά τη γροθιά στο τραπέζι;

Πόσα playlist ραδιοφωνικών σταθμών έχουν γίνει αβασάνιστα -αλλά κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια- με θέμα τη γυναίκα; Αν συνεχίζω να σκέφτομαι θα είναι ατελείωτες οι ερωτήσεις. Όλες οι τέτοιου είδους ερωτήσεις για να γραφούν μπορεί να χρειάζονται σε έκταση κι έναν τόμο εγκυκλοπαίδειας!

Εκεί κάπου στα 30, έχοντας φτύσει αίμα στα θρανία του σχολείου και του Πανεπιστημίου, έχοντας μπει ήδη στη γραμμή παραγωγής και τρέχοντας νυχθημερόν να κατακτήσω το όνειρό μου, έπεσα πάνω σε έναν τοίχο και έσπασα τα μούτρα μου.

Έναν τοίχο που έχτισε σε δευτερόλεπτα ένας άντρας, ο τότε σύντροφός μου, που το  βράδυ της 8ης Μαρτίου μου είπε: «Αγάπη μου, οι γυναίκες πρέπει να γιορτάζετε κάθε μέρα, γιατί είσαστε η κινητήριος δύναμη της ζωής. Χτίζετε κάθε μέρα τον κόσμο».  Εκείνος τουλάχιστον το εννοούσε, γιατί η συμπεριφορά του ήταν ίδια με τα λόγια του.

Και το κεφάλι μου ξεχείλισε από όλες αυτές τις γυναίκες που γνώριζα και κατά καιρούς είχα συναντήσει.  Τις γυναίκες που μεγάλωσαν σε σπίτια που τα γράμματα αρκούσαν αφού ήξεραν να διαβάζουν , που τις αρραβώνιαζαν από νωρίς για να μην πάρουν τον κακό τον δρόμο.

Όλες αυτές τις γυναίκες που έβαζαν σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους, που σταματούσαν τις σπουδές τους γιατί η οικογένειά τους δεν μπορούσε να ανταποκριθεί οικονομικά και έπρεπε να τη στηρίξουν, που έμεναν έγκυες και σταματούσαν το Πανεπιστήμιο «γιατί δυο καρπούζια δεν χωράνε στην ίδια μασχάλη». Τις γυναίκες που έβλεπαν τον καθηγητή να κοιτάει τους γοφούς τους και τις έγδυνε με το βλέμμα, που τις παρενοχλούσε σεξουαλικά αλλιώς δεν θα τις πέρναγε στο μάθημα , αν και ήταν εξαιρετικές φοιτήτριες.

Όλες αυτές τις γυναίκες που θα μπορούσαν να κάνουν τη χώρα τους καλύτερη, αλλά οι άντρες στρογγυλοκάθονται στις υψηλές πολιτικές καρέκλες και ελέγχουν τα κέντρα αποφάσεων.  Όλες εκείνες τις γυναίκες που έτρωγαν χαστούκι την προηγούμενη και την επόμενη μέρα της γιορτής της γυναίκας από τους συντρόφους τους, αλλά έπαιρναν το λουλούδι τους ανήμερα για να το δει η γειτονιά.

Όλες τις γυναίκες που δεν αμείβονταν και εξακολουθούν να μην αμείβονται ισάξια με τους άντρες και εκείνες που είναι υποχρεωμένες να κάνουν 4 δουλειές για να μην λείψει τίποτα στην οικογένειά τους και ταυτόχρονα να έχουν και ερωτική διάθεση για να μην ξενοκοιτάξει ο άντρας τους. Τις γυναίκες που λιμοκτονούσαν για να μην ξεφύγουν από το «90-60-90» γιατί ο φτιαγμένος από άντρες κόσμος τις ήθελε με αυτές τις αναλογίες και τα απαραίτητα 12ποντα- να μην ξεχάσω, και με κόκκινο κραγιόν- και τους διέλυαν την ψυχολογία αν παρέκκλιναν του μοντέλου.

Όλα εκείνα τα κορίτσια που ήθελαν να γίνουν πιλότοι, μηχανικοί αυτοκινήτων, σεφ, που τους άρεσαν οι μηχανές κι όχι τα αυτοκινητάκια πόλης, που δεν ήθελαν να κάνουν  οικογένεια αλλά ήθελαν να αφοσιωθούν στην επιστήμη τους, που δεν ντρέπονταν να πουν ότι μέχρι τον γάμο τους έχουν κοιμηθεί με 10 άντρες και όχι μόνο με έναν και όλες εκείνες που ψήφιζαν ό ,τι έλεγε ο μπαμπάς, ο αδελφός, ο σύζυγος και όποιος άντρας ασκούσε εξουσία πάνω τους. Άλλαξαν λέτε τα πράγματα;

Τη στιγμή που τα στόματα έχουν ανοίξει στην Ελλάδα και δόξα τω Θεώ το #metoo γίνεται πραγματικότητα, σταυρώστε με αλλά θα υπογραμμίσω ότι η γιορτή της γυναίκας μοιάζει να μην είναι γιορτή. Για κάθε γυναίκα που αποκαλύπτει το τραύμα της και ακούγονται ατάκες όπως το «γιατί το είπε τώρα;», «θα κούνησε την ουρά της», «η δικιά μου η κόρη δεν θα το πάθαινε ποτέ», «εγώ θα του έδινα μία και θα έβλεπε αστεράκια», δεν τις αξίζουμε αυτής της γιορτής.

Δεν θέλω να δω ξανά αριθμούς από τις παγκόσμιες οργανώσεις που να αποδεικνύουν ότι οι γυναίκες δεν παίρνουμε αυτό που μας αξίζει, δεν ζούμε τη ζωή που μας αξίζει.  Δεν θέλω να ακούσω ξανά άλλον έναν άντρα πολιτικό να λέει «Γυναίκες σας αγαπάμε, είσαστε το Α και το Ω». Δεν μου χρειάζεται καμία εκδήλωση συμπάθειας και συμπαράστασης που δεν ξεκινάει με πράξη και δεν καταλήγει σε αλλαγή.

Και κάτι έξτρα που θα το μοιραστώ μαζί σας…

«Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου χωρίς τις γόβες της», «Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου στη Ρόδο με αθλητικά παπούτσια», «Τα παπούτσια της Προέδρου», «Δεν πέρασαν απαρατήρητα και δίχασαν», «Τα Hogan της Προέδρου». Τίτλοι για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας που έκαναν τον γύρο του διαδικτύου λίγη ώρα μετά την εμφάνισή της στη Ρόδο , όπου και παρέστη στον εορτασμό της 73ης επετείου Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Τίτλοι που χρησιμοποιήθηκαν γιατί οι χρήστες των social media και τα ΜΜΕ έμειναν άναυδοι αφού τα συγκεκριμένα παπούτσια δεν συνάδουν (κατά τη γνώμη τους) με τον θεσμό και την περίσταση. Αλίμονο, έχει το θράσος να είναι γυναίκα και να φοράει αθλητικά.

Για αυτό σας λέω: Eίμαι γυναίκα. Πρέπει να γιορτάσω;

Ο κόσμος διέλυσε το πραξικόπημα!
Το ψυχολογικό προφίλ των συμμετεχόντων στα κορονοπάρτι
Η πυρηνική βόμβα που διαλύει το ποδόσφαιρο!
ΠΑΟΚ vs Ολυμπιακού: Όταν το κίνητρο παίζει την δική του… μεγάλη μπαλίτσα!
Έχω τρία αυτιά, κεραίες και τραγουδάω ρώσικα!
Όταν οι… Γκουμομπασινάδες έδιναν χαρές!