Αθήνα

13 oC

ελαφρές νεφώσεις

Δουλευόμαστε, ποιο Κράτος; Οι απλοί πολίτες έσωσαν τον κόσμο στο Μάτι!

Ακούμε και διαβάζουμε αυτές τις μέρες τις συνταρακτικές ανθρώπινες ιστορίες γύρω από την τραγωδία στο Μάτι. Ιστορίες που δεν τις χωρά ανθρώπινος νους και δεν μπορεί να μη σου σηκώνεται η τρίχα ακούγοντάς τις ή διαβάζοντάς τις…

Γράφει ο αρχισυντάκτης του TheCaller Κωστής Μοσχολιός

Ο θάνατος που βρήκαν οι περισσότεροι συμπολίτες μας ήταν δίχως άλλο μαρτυρικός και τραγικός. Δεν πρόκειται να κάνω αναλύσεις ούτε για το πώς εξαπλώθηκε η φωτιά, ούτε για το ποιος φταίει ή γιατί δεν εκκενώθηκε το Μάτι (ίσως το μοναδικό σημείο που υπάρχουν αντικειμενικές ευθύνες βάσει των όσων προβλέπει ο σχετικός νόμος).

Θα παραθέσω όμως τα όσα έζησαν κοντινά πρόσωπα και «ξεγυμνώνουν» πλήρως το Κράτος και φυσικά τα όσα υποστηρίζουν οι υπουργοί Ναυτιλίας και Εθνικής Άμυνας για άμεση ανταπόκριση. Όχι, η ανταπόκριση Λιμενικού και Ενόπλων Δυνάμεων δεν ήταν άμεση. Άμεση ήταν η παρέμβαση των απλών πολιτών, που κατάλαβαν ή ειδοποιήθηκαν από τα αγαπημένα τους πρόσωπα που βρέθηκαν στο Μάτι ότι απειλείται η ζωή τους.

Αυτοί οι πρώτοι 50- 100 πολίτες που παρακίνησαν χειριστές ιδιωτικών σκαφών, αλιευτικών και εμπορικών σκαφών σε Ραφήνα και Νέα Μάκρη να πάνε στις παραλίες, στο Μάτι για να σώσουν τον κόσμο. Αυτοί και οι άλλοι που τους ακολούθησαν, από στόμα σε στόμα, από κινητό σε κινητό, ήταν αυτοί που έσωσαν επί της ουσίας τον κόσμο.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δηλαδή τις πρώτες απογευματινές ώρες της Δευτέρας, κανείς επίσημος φορέας δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα! Απολύτως τίποτα! Σταδιακά κατάλαβαν όλοι ότι κάτι πολύ άσχημο γινόταν και κινητοποιήθηκε το Λιμενικό, για να πάει να μαζέψει τον κόσμο από τις φλεγόμενες παραλίες.

Άνθρωποι περίμεναν να σωθούν, κολυμπώντας ακόμα και για 6 ώρες στα βαθιά, γιατί στα ρηχά δεν ήταν μόνο οι καύτρες που εκτινάσσονταν αλλά κυρίως ο καπνός που τούς έπνιγε, βλέποντας τα πάντα να καταστρέφονται γύρω τους και έχοντας παράλληλα ως εχθρό τον καιρό και το κύμα, δεν πανικοβλήθηκαν και επέδειξαν αυταπάρνηση για να σώσουν τις ζωές τις δικές τους και των δικών τους ανθρώπων. Ιστορίες αληθινής επιβίωσης που καθημερινά έρχονται στο φως της δημοσιότητας και πόσες άλλες ίσως δεν τις μάθουμε ποτέ.

Άνθρωποι μαυρισμένοι, με εγκαύματα, άλλοι κολυμπούσαν με τις βαλίτσες και ό, τι είχαν προλάβει να πάρουν μαζί τους, με εγγόνια, παιδιά στους ώμους, μια εικόνα που θύμιζε πρόσφυγες πολέμου, που βομβαρδίζεται η πόλη τους.

Ούτε να φανταστώ δε θέλω τι θα γινόταν αν οι απλοί πολίτες δεν κινητοποιούνταν από την πρώτη στιγμή και τα είχαν αφήσει όλα στο Κράτος, δηλαδή περίμεναν πότε θα έρθουν τα λιμενικά σκάφη ή το «Έλλη» για να τούς σώσουν. Αυτή τη στιγμή θα μιλούσαμε για εκατόμβες νεκρών…

Send this to a friend