Αθήνα

19 oC

ελαφρές νεφώσεις

Φεγγάρι, Άρης και ηδονή…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για τη μεγάλη νύχτα των κιτρίνων που θα μπει δίπλα σ’ αυτές με την Περούτζια, την Ατλέτικο Μαδρίτης, τη Μπενφίκα, την Ίπσουιτς.

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για τη μεγάλη νύχτα των κιτρίνων που θα μπει δίπλα σ’ αυτές με την Περούτζια, την Ατλέτικο Μαδρίτης, τη Μπενφίκα, την Ίπσουιτς.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι καλύτερο από το… σεξ; Για πολλούς άντρες ναι! Κι αυτό δεν θα μπορέσουν να το καταλάβουν ποτέ κάμποσα κορίτσια, που θεωρούν αδιανόητη όχι μόνο την ήττα αλλά και την ίδια τη σύγκριση!

Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους πρωταγωνιστές, τους παίχτες δηλαδή, όπως για παράδειγμα τον πρώην παίχτη του Άρη, τον Γιώργο Γκουγκουλιά, που έκανε μια απίθανη δήλωση:

«Όταν πετυχαίνεις γκολ στο Βικελίδης είναι πιο όμορφο από το να κάνεις σεξ!»

Τέτοια ηδονή από τη μπάλα νιώθουν εκατομμύρια οπαδών, που εκστασιάζονται με την ομάδα τους.

Την ένιωσαν στο έπακρο οι οπαδοί του Άρη, που χτες το βράδυ έζησαν μία από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές νύχτες της ζωής τους! Μια νύχτα ηδονής, ανείπωτης χαράς, υπέρτατης ικανοποίησης, μοναδικής περηφάνιας!

Πηγαίνοντας στο γήπεδο για τον επαναληπτικό με τη Μόλντε, οι περισσότεροι –ή πολλοί τέλος πάντων- δεν πίστευαν ότι θα είναι παρόντες σε ένα θαύμα.

Το βαρύ 3-0 του πρώτου αγώνα στη Νορβηγία δεν άφηνε περιθώρια για χαρούμενες σκέψεις. Πώς να γυρίσει το 3-0, μοιάζει με απονενοημένο διάβημα.

Κι όμως. Η πόρνη η μπάλα μπορεί να γεννήσει ηδονή, μοναδική ηδονή που… δικαιώνει τον Γκουγκουλιά!

Γιατί όταν ο συγκλονιστικός Άρης έφτασε στο –σαν θαύμα!- 3-0 ισοφαρίζοντας το σκορ του πρώτου αγώνα, όλα έμοιαζαν με οργασμό, τον ξεπερνούσαν!

3-0, όνειρο και θαύμα, 3-0 στην κανονική διάρκεια, ηδονικό!

Τα δάκρυα του προπονητή, του Σάββα Παντελίδη, ήταν σαν εκατό χιλιάδες λέξεις, εγκυκλοπαίδεια! Τόση χαρά και συγκίνηση.

Μια στιγμιαία αδράνεια στην παράταση, ένα γαμημένο δευτερόλεπτο, ήταν αρκετό να γκρεμίσει το όνειρο και το απόλυτο θαύμα! Γιατί τέτοιο θα ήταν για όλη την Ευρώπη αν τα κατάφερνε ο Άρης.

Το πάλεψε και μετά το 3-1 στο δεκαπεντάλεπτο που έμενε, ξανάψαξε το θαύμα, που του το στέρησε ένα δοκάρι και μερικά σώματα στο ταμπούρι των Νορβηγών.

Έστω κι αν δεν συντελέστηκε το θαύμα, ο οργανισμός Άρης, παίχτες, προπονητές, φροντιστές, φυσικοθεραπευτές, οπαδοί, διοίκηση, θα θυμούνται για χρόνια αυτή τη νύχτα του Δεκαπενταύγουστου, με την καρδιά τους να τρεμοπαίζει κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι!

Και θα τη θυμούνται περήφανοι, όπως εκείνη τη νύχτα της Περούτζια πριν 40 χρόνια (7 Νοεμβρίου 1979 το θρυλικό 0-3), θα τη βάζουν δίπλα σε τεράστιες νίκες όπως επί της Ατλέτικο Μαδρίτης, της Μπενφίκα, της Σαραγόσα, του Ερυθρού Αστέρα, της Ίπσουιτς.

Είναι από τις νύχτες που δημιουργούν οπαδούς, που κάνουν περήφανους τους υπάρχοντες, που φτιάχνουν ιστορίες για να τις λένε οι παππούδες στα εγγόνια.

Ναι, ήταν μια βραδιά έπος για τον Άρη, που ψήλωσε αυτή τη νύχτα κι έχει παρακαταθήκη για το μέλλον.

Κι αν δεν έλαμψε ως το τέλος το φεγγάρι, άφησε αυτή τη γλύκα όπως τη στιγμή που βγαίνει κι εκείνο το γλυκόπικρο όπως τη στιγμή που φεύγει και χάνεται.

Φεγγ-Άρης ήταν. Κι ένα υπέροχο μάθημα πώς ποτέ και τίποτα δεν είναι κάτι χαμένο…

Send this to a friend