Αθήνα

11 oC

αίθριος καιρός

Για τη Μελίνα

Είναι μεσημέρι Κυριακής, προτελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Η ΑΕΚ παίζει στη Νέα Φιλαδέλφεια με τη Νάουσα, σχεδόν ένα μήνα πριν ανακηρυχθεί για τρίτη σερί χρονιά πρωταθλήτρια. Κινητά δεν υπάρχουν τότε, αλλά τα νέα ταξιδεύουν με τη φωνή του «τελάλη» που ενημέρωνε από τα μεγάφωνα για τα σκορ στους άλλους αγώνες. Το νέο θλιβερό: η Μελίνα δεν μένει πια εδώ…

ΓΡΑΦΕΙ Ο Αιμίλιος Περδικάρης

Είναι μεσημέρι Κυριακής, προτελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Η ΑΕΚ παίζει στη Νέα Φιλαδέλφεια με τη Νάουσα, σχεδόν ένα μήνα πριν ανακηρυχθεί για τρίτη σερί χρονιά πρωταθλήτρια. Κινητά δεν υπάρχουν τότε, αλλά τα νέα ταξιδεύουν με τη φωνή του «τελάλη» που ενημέρωνε από τα μεγάφωνα για τα σκορ στους άλλους αγώνες. Το νέο θλιβερό: η Μελίνα δεν μένει πια εδώ…

Αν και τότε τελειώνω το Γυμνάσιο κι έχω μόλις αποφασίσει ν' ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία, είναι ο πρώτος θάνατος που με συγκλονίζει τόσο πολύ, ώστε «ρουφάω» όλα τα τηλεοπτικά δελτία και κρατάω στο αρχείο μου έως και σήμερα τα πρωτοσέλιδα της επόμενης μέρας. Η εμβληματική φωτογραφία που κοσμεί το Μετρό της Ακρόπολης ήταν τότε στην πρώτη σελίδα των «Νέων», με τίτλο «Για πάντα στις καρδιές μας» - ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

Στην πορεία, έμαθα πολλά γι' αυτήν, αλλά ο σεβασμός κι ο θαυμασμός ήταν κάτι δεδομένο, ήδη από τις διηγήσεις που άκουγα στο σπίτι. Σίγουρα δεν είναι ερωτικό, αλλά είναι κάτι περίεργο αυτό το δέσιμο που ένιωθα ανέκαθεν. Ήταν γιατί η Μελίνα είναι και παραμένει ένα σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, ενός αγώνα που δεν έζησε η γενιά μου για τη δημοκρατία, την ευημερία και την ισότητα. Ήταν μια προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας, απ' αυτές που δεν υπάρχουν πλέον στην Ελλάδα. Ήταν μια γυναίκα με πάθη - με την καλή και κακή έννοια του όρου. Ήταν ένας άνθρωπος που ξεσήκωνε τα πλήθη, χωρίς να υπάρχει «γιατί». Γιατί έτσι...

Ήταν περισσότερο από κάθε άλλον, όμως, αυτό που λέμε «Ελλάδα». Και γι' αυτό θα παραμείνει ένα κομμάτι της ιστορίας της.

Send this to a friend