Αθήνα

18 oC

ελαφρές νεφώσεις

Η ανατριχίλα από τα αγόρια του 2004…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος είδε τη σύναξη των παιδιών που έβγαλαν στους δρόμους εκατομμύρια Ελλήνων και χάρηκε με τα βουρκωμένα μάτια…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος είδε τη σύναξη των παιδιών που έβγαλαν στους δρόμους εκατομμύρια Ελλήνων και χάρηκε με τα βουρκωμένα μάτια…

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Λένε ότι κάθε επετειακό σκορπάει συγκίνηση έτσι κι αλλιώς κι αυτό το ξέρουν καλά οι επικοινωνιολόγοι, που ποντάρουν πολύ στην παλιά εικόνα, που βγάζει τεράστια δύναμη.

Η παλιά εικόνα! Συνήθως σαρώνει, είτε πρόκειται γι’ αυτή του Μίμη Δομάζου και του Γιώργου Σιδέρη, είτε του Θανάση Βέγγου και του Λάμπρου Κωνσταντάρα.

Κι αυτή η παραγόμενη συγκίνηση δεν φθίνει, δεν ξεθωριάζει, δεν κουράζει, δεν περνάει ποτέ απαρατήρητη.

Αλλά υπάρχουν κι επετειακά που προκαλούν ανατριχίλα και φέρνουν δάκρυα στα μάτια.

Αυτό συνέβη με τους θρύλους του 2004, αυτούς που δεκαπέντε χρόνια πριν έβγαλαν στους δρόμους εκατομμύρια Ελλήνων με το ΘΑΥΜΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ, την κατάκτηση του Euro στην Πορτογαλία.

Είδα λοιπόν -δεκαπέντε χρόνια μετά- «μάτια βουρκωμένα» που έλεγε κι η Βίκυ Μοσχολιού. Με την εμφάνιση των χρυσών παιδιών -που στα μάτια μας θα είναι πάντα παιδιά- μεγαλύτεροι αλλά και μικρότεροι βούρκωσαν βλέποντάς τους.

Όλοι αυτοί οι μεγάλοι και μικρότεροι ήρωες τους είχαν φτιάξει τις μέρες, τους έστελναν γελαστούς στις δουλειές τους κι ευτυχισμένους για ύπνο.

Γι’ αυτό και έσπευσαν να τους τιμήσουν στη Ριζούπολη. Σχεδόν δέκα χιλιάδες ψυχές αγνόησαν τη ζέστη και τις δύσκολες συνθήκες, δεν έμειναν στον καναπέ και πήγαν να χειροκροτήσουν αυτούς που σήκωσαν το ιερό δισκοπότηρο κάνοντας τη μεγαλύτερη έκπληξη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Εκεί κι ο Ότo Ρεχάγκελ, στα 81 του, ευτυχισμένος όπως τότε, ίσως κι ακόμα περισσότερο! Γιατί τέτοιες εκδηλώσεις είναι χάδι στην ψυχή και του χαρίζουν χρόνια ζωής!

Γι’ αυτό ήρθε άλλωστε και το είπε καθαρά:

«Ήθελα να κρατήσω την επαφή και τη φιλία μου με τα παιδιά αλλά κι εκείνα τη δική τους, μεταξύ τους»

Κι ήταν… πατρικό όλο αυτό. Τον αγκάλιαζαν και τον χάιδευαν, αστειεύονταν μαζί του, τον πείραζαν, τον νευρίαζαν επίτηδες, σχέση ζωής!

Εκείνα τα παιδιά του 2004 έχουν πια τα δικά τους παιδιά. Κι ήταν τόσο τέλειο να βλέπει κανείς τον Θόδωρο Ζαγοράκη στα αποδυτήρια να εξηγεί πράγματα στα παιδιά του. Αυτό που έκανε ο κόσμος στα δικά του. Να διηγείται τον μύθο, τον μεγαλύτερο του ελληνικού αθλητισμού, 17 χρόνια μετά την κατάκτηση του ευρωμπάσκετ.

Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη προίκα αυτών των παιδιών, που κέρδισαν τη λατρεία και την ευγνωμοσύνη του κόσμου όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι και να κάνουν.

Το χαμόγελο στα πρόσωπά τους ήταν σαν ένα μεγάλο μάτσο με χρήματα για όλους τους παίχτες. Και τα κέρδισαν με ιδρώτα αυτά τα χαμόγελα και τον σεβασμό, τη λατρεία του κόσμου.

Κι έβγαζαν ακόμα, τόσα χρόνια μετά, μεγάλα αγόρια πια, την ίδια τρέλα.

Την είδαμε στα πρόσωπα του Καραγκούνη, του Κατσουράνη, του Μπασινά που έτρεχε να κάνει τάκλιν, του Δέλλα και του Καψή που αρνιόνταν να χάσουν έστω μία μπαλιά.

Κι όπως είπε κι ο Καραγκούνης, «Θέλουμε με αυτό που πετύχαμε να εμπνεύσουμε τα νέα παιδιά να καταλάβουν πως με την προσπάθεια, το οικογενειακό κλίμα και την νοοτροπία, μπορούν τα όνειρά τους να τα κάνουν πραγματικότητα. Ένα παράδειγμα είμαστε εμείς, θέλουμε να εμπνεύσουμε τα νέα παιδιά. Όλοι μας φέρνουν σαν παράδειγμα πριν από κάποια μεγάλη διοργάνωση».

Ο κόσμος βλέπει και καταλαβαίνει, αντιλαμβάνεται, ανταποδίδει. Κι όπως είπε κι ο Κώστας Κατσουράνης, «Δεν είναι δύσκολο να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο. Είναι ευθύνη όλων να το κάνουμε και κυρίως στα νέα παιδιά. Να... φυτέψουμε μια άλλη νοοτροπία και οπτική».

Ας τους δούμε ξανά, ενωμένους, να δείξουν στον κόσμο ότι πρέπει να αλλάξει…

Send this to a friend