Αθήνα

7 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

Ένας ευτυχισμένος πατέρας!

Τι διάολο κάνει ένας πατέρας όταν ακούει ότι η κόρη του πέρασε στη Φιλοσοφική, λίγα χρόνια αφότου πήρε την ίδια χαρά με την είσοδο του γιου στο Μαθηματικό;

Φαντάζομαι ότι στην πλειοψηφία τους οι γονείς κλαίνε από χαρά, πετάνε στα ουράνια, κάνουν όνειρα μαζί με τα παιδιά τους, τα σκέφτονται μελλοντικά να μεγαλουργούν!

Ε, μου συνέβη και τις δύο φορές. Καρμπόν!

Πίσω από την επιτυχία όμως κρύβονται δάκρυα πόνου, απελπισίας, αγανάκτησης πολλές φορές, ακόμα και σκέψεις παραίτησης απ’ αυτή την απάνθρωπη κούρσα στην οποία θα λύγιζαν και φτασμένοι πρωταθλητές.

Γυρίζω πέντε μήνες πίσω, για να γίνει πιο κατανοητή η ιστορία.

Η μικρή μου Κορίνα, μελετηρή πάντα, από το δημοτικό κιόλας, ετοιμαζόταν για τις πανελλήνιες με μια φαινομενική ηρεμία.

Σαν ηφαίστειο που ξυπνά –που λέει κι η Άλκηστη- ή σαν ηφαίστειο που βράζει;

Η κούρσα είχε ξεκινήσει από το καλοκαίρι της δευτέρας λυκείου, και, το ξαναλέω, ήταν ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ!

Παιδιά στα 17 τους να μην κάνουν διακοπές, να μη χαλαρώνουν στιγμή, να καίγονται –μέσα και έξω- στις αίθουσες των φροντιστηρίων, να αναστενάζει η ψυχή τους.

Να μην παίρνουν ανάσα ούτε τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, φορτωμένα με ύλη που θα τρόμαζε τον καθένα.

Κι έφτασε Μάρτης, όταν μια μέρα την είδα κλαμένη, να δυσκολεύεται ακόμα και να αναπνεύσει!

Στο κλασικό «τι συμβαίνει παιδί μου», η απάντηση προκάλεσε τουλάχιστον έκπληξη.

«Τίποτα! Με πείραξαν τα κρεμμύδια που καθαρίζει η μαμά! Ξέρεις ότι δεν τα αντέχω τα κρεμμύδια ούτε στο σουβλάκι!»

Ψέμα, αλλά εντάξει.

Μια μέρα μετά το κλάμα του κρεμμυδιού, είδα δημοσιευμένο ένα κείμενό της σε ένα νεανικό site, το TWENTIES BLOOD, ιδέα ενός χαρισματικού παιδιού, της Αθηνάς Κλήμη, φοιτήτριας του τμήματος πολιτικής επιστήμης και δημόσιας διοίκησης του ΕΚΠΑ.

Ήταν αλήθειες που πονούσαν, αλήθειες των παιδιών που πολλές φορές δεν βλέπουν οι μεγάλοι, βυθισμένοι στον κόσμο τους.

«Γράμμα στον εαυτό μου»

Πέμπτη, 01/03/2018

(Συνθήκες: Σε 3 μήνες πανελλαδικές..)

Είναι αργά το απόγευμα και μπροστά σου έχεις ένα ανοιχτό βιβλίο, φωτισμένο από εκείνο το αποκρουστικό φώς (ναι, σαν σε ανάκριση) στο γραφείο σου. Ωστόσο, ο λογισμός σου τρέχει αλλού. Τη στιγμή που το δάκρυ τρέχει καυτό, κατά μήκος του προσώπου σου, κλείνεις απότομα το βιβλίο. Μέσα σου ουρλιάζεις πλήττεις… Το μόνο που εξωτερικεύεις, είναι αυτό το δάκρυ.

Σε αυτόν τον αβάσταχτο εσωτερικό διάλογο – σίγουρα τον έχεις –  εξακολουθείς να θέτεις στον εαυτό σου τα ίδια ερωτήματα. Αξίζει; Αξίζει να ταλαιπωρηθώ, να δώσω τη ψυχή μου; Να αγχωθώ για κάτι που δεν γνωρίζω αν θα μου εξασφαλίσει έστω μια πιθανότητα; Αξίζει να δεχθώ αυτή τη βασανιστική πίεση από όλα αυτά που με βαραίνουν; Την οικογένεια, το σχολείο, την ατέλειωτη ύλη, το αναθεματισμένο ρολόι που χτυπά;

Μαίνεται μέσα στο ίδιο σου το κορμί η επιθυμία της παραίτησης. Σκέφτεσαι ότι με αυτόν τον τρόπο θα αποσυμφορηθεί αυτή φρενίτιδα.

«Τουλάχιστον δελεαστικό» , σκέφτεσαι… και σε εκείνο το σημείο ξεπροβάλλει η χειρότερη από όλες τις σκέψεις… Τι θα πει ο κόσμος; Τι θα πει η οικογένεια μου; Οι φίλοι μου; Ο κοινωνικός περίγυρος;

Η αλήθεια είναι σκληρή και βρίσκεται – όπως πάντα – κάπου στη μέση. Με τη παραίτηση πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα επέλθει κάποιο αποτέλεσμα, σε σχέση τουλάχιστον με τις πανελλήνιες. Μπορεί να το χεις ξεχάσει, αλλά αυτές οι εξετάσεις δεν είναι η ζωή σου, ούτε τελειώνουν όλα εδώ. Μπορείς, σαφώς να μεγαλουργήσεις σε άλλους τομείς, που ούτε έχεις φανταστεί. Μπορεί να πετύχεις εξίσου καλά με εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Είναι απολύτως φυσιολογικό και πάνω από όλα, ανθρώπινο και να κουραστείς και να βλασφημήσεις, ακόμη και να παραιτηθείς. Πριν αποφασίσεις όμως σκέψου καλά τον αγώνα που έχεις δώσει. Δεν εννοώ μόνο το διάβασμα… Ακόμη και να μην έχεις διαβάσει ικανοποιητικά ή καθόλου, βρίσκεσαι κι εσύ σε έναν αγώνα δρόμου στον οποίο δέχεσαι συνεχή πίεση. Ο θεσμός των πανελλαδικών εξετάσεων από τον οποίο ταλαιπωρείσαι αυτή τη στιγμή, έχει στιγματιστεί, χρόνια τώρα, ως εξαιρετικά «βάναυσος» και ακατόρθωτος να διεκπεραιωθεί. Ας μιλήσουμε ειλικρινά… Είναι δύσκολο… αλλά αντιμετωπίζεται. Χρειάζεται υπομονή και λίγο στρώσιμο. Το ξέρω δεν είναι εύκολο… Και για σένα που διαβάζεις πολύ και αγχώνεσαι. Και για σένα που δεν διαβάζεις και γι’ αυτό έχεις τύψεις.

Δεν σου υπόσχομαι ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο θα αλλάξει κάτι δραστικά στη μετέπειτα ζωή σου. Ούτε αν δεν εισαχθείς σε μια σχολή θα αλλάξει κάτι τρομερό. Εκείνο που θα επηρεάσει άμεσα την πορεία σου είναι το κατά πόσο εσύ θα το κυνηγήσεις. Σίγουρα πάντως, ο Γολγοθάς που διανύεις τώρα θα σου διδάξει να υπομένεις και να επιμένεις. Δες το κι έτσι: Καλύτερα να μορφωθώ, να μετουσιώσω όλες μου τις γνώσεις σε εφόδια, τα οποία θα με βοηθήσουν να ανταπεξέλθω αργότερα. Δεν είναι μόνο τα μόρια και ο βαθμός, η κοινωνική αποδοχή ή ο ψόγος. Προετοίμασε τον εαυτό σου τώρα, ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να χειραγωγηθείς από κάποιον ή να καταντήσεις έρμαιο των συμφερόντων του. Κυνήγησε τη γνώση, τη μόρφωση τα όνειρα. Δες τι υπάρχει πίσω από αυτή τη διαδικασία. Κάνε το για σένα – κλισέ, αλλά αληθινό, όσο το δάκρυ αυτό – Κάνε το για σένα. Το βιβλίο μπροστά σου, είναι το κλειδί για την πραγματική ελευθερία σου. Είναι η αρχή και το τέλος των κόπων σου. Σκούπισε το δάκρυ… Τώρα άνοιξε το βιβλίο…

της Κορίνας Σακελλαροπούλου, μαθήτρια- υποψήφια της 3ης Λυκείου.    

Ναι, δυο χρονιές με δάκρυα και πόνο για κάτι αβέβαιο, το οποίο δεν ξέρεις καν πού θα οδηγήσει.

Το ξέρουν τα παιδιά και πονάνε ακόμα περισσότερο. Και σπαράζουν εσωτερικά βλέποντας ανθρώπους με τρομερές σπουδές και βαρβάτα μεταπτυχιακά να μοιράζουν πίτσες γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο να κάνουν….

Το θέμα όμως ήταν οι εξετάσεις. Κι η ματιά της Κορίνας με κάνει ευτυχή όσο και η είσοδός της στη Φιλοσοφική.

«Αυτές οι εξετάσεις δεν είναι η ζωή σου, ούτε τελειώνουν όλα εδώ. Μπορείς, σαφώς να μεγαλουργήσεις σε άλλους τομείς, που ούτε έχεις φανταστεί. Μπορεί να πετύχεις εξίσου καλά με εντελώς διαφορετική προσέγγιση…»

Τα όνειρα, πουλιά ταξιδιάρικα, είναι πάνω απ’ όλα για τα παιδιά. Ας σταθούμε δίπλα τους, είτε πέτυχαν είτε όχι. Ας τα κοιτάξουμε ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ κι ας τους χαμογελάσουμε.

La vita e bella…

Send this to a friend