Αθήνα

29 oC

ελαφρές νεφώσεις

Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για το αναμενόμενο διαζύγιο με τον Αναστασιάδη, θυμάται τον Ρεχάγκελ και τον Σάντος αλλά και τους αποτυχημένους Ρανιέρι, Μαρκαριάν και Σκίμπε.

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για το αναμενόμενο διαζύγιο με τον Αναστασιάδη, θυμάται τον Ρεχάγκελ και τον Σάντος αλλά και τους αποτυχημένους Ρανιέρι, Μαρκαριάν και Σκίμπε.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

ΔΙΑΚΟΣΙΕΣ εξήντα τέσσερις ημέρες δεν είναι ούτε μια… αιωνιότητα ούτε μια μέρα. Είναι όμως κομμάτι της ιστορίας αν αφορά την καριέρα ενός προπονητή.

Τόσες έγραψε το κοντέρ του Άγγελου Αναστασιάδη στην εθνική ομάδα. Ακριβώς 264 ημέρες -μαζί με τις ανάπαυλες και τα κενά-, κι αφού μιλάμε για αριθμούς, επτά παιχνίδια με μόλις δύο νίκες, μια ισοπαλία και τέσσερις ήττες.

Από την ημέρα κιόλας της πρόσληψής του -25 Οκτωβρίου 2015 ως αντικαταστάτης του Μίκαελ Σκίμπε- πολλοί ήταν αυτοί που στοιχημάτιζαν σε πρόωρη απόλυση!

Το θεωρούσαν βέβαιο δηλαδή, ξέροντας ότι ο αντισυμβατικός χαρακτήρας του θα φέρει συγκρούσεις, όπερ και εγένετο!

Πρωτοκλασάτα στελέχη της ομάδας βίωσαν ιστορικές κόντρες κι έφτασαν στα άκρα («αν μείνει στην εθνική, φεύγω»), ενώ ιστορικής σημασίας ήταν η τοποθέτηση του αναπληρωτή προέδρου Νίκου Βακάλη που ζήτησε συγγνώμη για την επιλογή Αναστασιάδη στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα! Πραγματικά μοναδικό και πιθανότατα αξεπέραστο!

Θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει συγγνώμη και για τις εντελώς αποτυχημένες θητείες του Κλαούντιο Ρανιέρι (με μηδέν νίκες σε τέσσερα ματς και ένα συμβόλαιο-φωτιά!), του Σέρχιο Μαρκαριάν (επίσης χωρίς νίκη) αλλά και του Μίκαελ Σκίμπε, ο οποίος έμοιαζε περισσότερο με… τουριστικό πράκτορα παρά με προπονητή! Θα μπορούσε εύκολα να πουλήσει σε Γερμανούς τα ακριβότερα δωμάτια στη Σαντορίνη (αυτά τα απλησίαστα για τους Έλληνες, όνειρο θερινής νυκτός).

Εδώ λοιπόν είναι το θέμα που έχει να κάνει με τη διαδοχή του Αναστασιάδη. Ότι η εθνική ομάδα δεν χρειάζεται έναν… tourist manager ή έναν καλό κύριο, αλλά προπονητή «μακράς πνοής» με όραμα και πίστη και πλάνο.

Αν είναι ξένος (γιατί υπάρχει κι αυτή η τάση) θα πρέπει να επιλεγεί με συγκεκριμένα κριτήρια. Να έρθει για να μείνει, να δουλέψει, να μας αγαπήσει, να μη μας δει σαν… μπανανία! Όχι… μία ακόμα αρπαχτή, όχι τουριστική περιοδεία, όχι αντιμετώπιση αφ’ υψηλού.

Οι δυο μακροβιότεροι προπονητές, ο Ότο Ρεχάγκελ (2001-2010) και ο Φερνάντο Σάντος (2010-2014) λάτρεψαν αυτή την ομάδα και τους παίχτες της και γι’ αυτό έκαναν εκπληκτικά επιτεύγματα. Έγιναν ένα με μας, Έλληνες, μας αγάπησαν, δούλεψαν συνειδητά.

Όλοι οι υπόλοιποι απέτυχαν, μηδέ εξαιρουμένου του μοναδικού Έλληνα, του Άγγελου Αναστασιάδη, ο οποίος έχασε γρήγορα τις καλές προθέσεις που είχε.

Γιατί όμως πέτυχαν -θριάμβευσαν δηλαδή- πρώτα ο Ότο Ρεχάγκελ και στη συνέχεια ο Φερνάντο Σάντος;

Είχαν πλάνο και το επέβαλαν, είχαν όραμα, στάθηκαν δίπλα στους παίχτες και όχι απέναντι, επιζήτησαν συνεργασία κι όχι κόντρες.

Κι αυτό είναι το μοναδικό κλειδί της επιτυχίας, δεν υπάρχει άλλο.

Εκεί λοιπόν πρέπει να στραφεί η αναζήτηση. Κι αν δεν έχει συγκεκριμένα κριτήρια, σύντομα πάλι θα ψάχνουμε. Πληρώνοντας βέβαια τις αποζημιώσεις των προηγούμενων και ούτω καθεξής.

Και μια υποσημείωση: η όποια τελική επιλογή να μην είναι καταδικασμένη εξαρχής. Γιατί κι αυτό έχει συμβεί…

Send this to a friend