• Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου
  • 23:36

Αθήνα

21 oC

αίθριος καιρός

Ένα σκορποχώρι, όπως… Ένωση Κεντρώων!

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για το μπουλούκι του Παναθηναϊκού και την ανυπαρξία του, την εικόνα θλίψης, τις ευθύνες Δώνη και τους κινδύνους που υπάρχουν.

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για το μπουλούκι του Παναθηναϊκού και την ανυπαρξία του, την εικόνα θλίψης, τις ευθύνες Δώνη και τους κινδύνους που υπάρχουν.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Πώς αντέχεται η ανυπαρξία, η απαξίωση, η διάλυση; Με ανέκδοτα, όπως συνέβη στις περιπτώσεις των ΑΝΕΛ και της Ένωσης Κεντρώων που χάθηκαν;

Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν είναι πολιτική για να μην ψηφίσεις ή να πας σε άλλο κόμμα. Την ομάδα σου την ακολουθείς –και σε ακολουθεί- δια βίου!

Μια τέτοια ανυπαρξία –κι ακόμα χειρότερη απ’ αυτή των δυο κομμάτων που καταποντίστηκαν- βιώνει ο Παναθηναϊκός, ο οποίος βρίσκεται στις χειρότερες μέρες της υπερεκατοντάχρονης ιστορίας του.

Και δεν είναι η –με κάτω τα χέρια- ήττα από τον ΟΦΗ στο Ολυμπιακό Στάδιο με 3-1. Είναι η γενική εικόνα μιας ομάδας που παραπέμπει σε φάντασμα, ένα κινούμενο σκορποχώρι που προκαλεί θλίψη ακόμα και στους εχθρούς.

Κανείς δεν είπε –και δεν μπορούσε να το πει ο οποιοσδήποτε έχει σώας τας φρένας- ότι αυτός ο Παναθηναϊκός πάει για πρωτάθλημα. Κωμωδία! Κωμωδία και ύβρις! Άλλο αυτό όμως κι άλλο να βλέπει κάποιος ένα… μπουλούκι με πράσινες φανέλες! Κι αυτό είναι επιεικές!

Η λογική έλεγε ότι μετά την περσινή δοκιμασία των παιδιών που έπεσαν στα βαθιά και πάλεψαν αξιοπρεπώς, ο Παναθηναϊκός –με τον ίδιο προπονητή, τον Γιώργο Δώνη- θα παρουσίαζε σημάδια βελτίωσης.

Όχι ότι θα… σκουπίζει τους αντιπάλους μέσα και έξω αλλά ότι θα έχει κάτι να δείξει. Αλλά το μόνο που δείχνει είναι η ανυπαρξία του σε όλα τα επίπεδα, μια περιφερόμενη μούχλα που δεν αντέχεται!

Γιατί αυτό το σύνολο –δεν μπορεί καν να ειπωθεί ομάδα- αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να κερδίσει κανέναν! Ούτε τη Λαμία, ούτε τον ΟΦΗ, ούτε το Βόλο ούτε τη… Ρόδο και τη Σαντορίνη!

Να το πούμε απλά. Το υλικό –με την παρουσία κάποιων μισθοφόρων- δεν είναι μέτριο, κακό είναι. Άλλες εποχές τέτοιοι παίχτες θα απαγορευόταν να προσεγγίσουν τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας! Και την Παιανία βέβαια. Θα απαγορευόταν να φορέσουν ποδοσφαιρικά παπούτσια. Θα απαγορευόταν να φορέσουν έστω και για προπόνηση αυτή τη φανέλα.

Τώρα όμως σ’ αυτό τον διαλυμένο ιστορικό σύλλογο ο καθένας μπορεί να ονειρευτεί ότι θα κάνει… καριέρα!

Ποιον να φοβηθεί ή έστω να υπολογίσει ο παίχτης της Λαμίας και του Βόλου; Τον κανέναν και τον τίποτα; Γιατί αυτή τη σκέψη δημιουργούν στους αντίπαλους. Ότι δεν μπορούν να χάσουν απ’ αυτό το συνονθύλευμα που φοράει πράσινα, που παραποιεί την ίδια την ιστορία της ομάδας.

Κι αν υπάρχουν (και θα υπάρξουν) κάποιες εκλάμψεις, πάλι δεν αλλάζει η ουσία. Κι οι ψυχοπαθείς έχουν φωτεινά διαλλείματα!

Ο Γιώργος Δώνης από τον πάγκο έβλεπε και μετρούσε γκολ! 0-1, 0-2, 0-3, θα μπορούσε να μετρήσει κι άλλα. Και τι είπε;

«Ήταν η πιο δύσκολη μου μέρα στον Παναθηναϊκό από τότε που ήρθα.  Είμαι στεναχωρημένος από αυτό που παρουσιάσαμε. Ευθύνη δική μου ήταν η κακή απόδοση. Η ομάδα ήταν ανέτοιμη. Δεν μου ήταν εύκολο να διαχειριστώ κάποιες καταστάσεις. Ήταν ένα δύσκολο βράδυ και δεν θέλω να πω πολλά πράγματα γιατί όσο είσαι φορτισμένος συναισθηματικά δεν μπορείς να έχεις τις καλύτερες απόψεις».

Οι ευθύνες του είναι μεγάλες και σημαντικές. Παρουσίασε μια ομάδα χωρίς πνευματική και ψυχολογική προετοιμασία, χωρίς σχέδιο, ομάδα (τρόπος του λέγειν) που δεν μπορεί ούτε να αμυνθεί ούτε να δημιουργήσει ούτε να απειλήσει.

Εντάξει, η λαίλαπα Αλαφούζου εδραίωσε αυτή την καμένη γη. Αλλά ο προπονητής; Δεν μπορεί να «παράγει» μια αξιοπρέπεια, αυτή που τουλάχιστον είδαμε στο μισό της περσινής σεζόν;

Προφανώς δεν μπορεί να βρει… Σαραβάκο και Βαζέχα, Ζάετς και Ρότσα, Καλιτζάκη και Μαυρίδη. ΠΡΟΦΑΝΩΣ.

Αλλά τέτοια χάλια; Χωρίς πυξίδα; Δίχως ΜΙΑ προσπάθεια; Τόση ανυπαρξία;

Καλή η ανάληψη των ευθυνών, αλλά επιτέλους ας υπάρξει κάποια στοιχειώδης βελτίωση. Μισή, όχι ολόκληρη!

Περισσότερη μαχητικότητα θα έβλεπε κανείς σε μια ομάδα στο… πρωτάθλημα Τύπου! Και… επιχειρήσεων ακόμα, εκεί που ο παίχτης δίνει την ψυχή του μετά από ολονύχτια βάρδια στο εργοστάσιο όπου βγάζει το μεροκάματο.

Αλλά αυτός ο Παναθηναϊκός είναι ανέκδοτο! Σαν τις δηλώσεις του Βασίλη Λεβέντη ότι η Ένωση Κεντρώων είναι ο ρυθμιστής!

Με ποιους; Δείτε ξανά τη σύνθεση και θα καταλάβετε. Διούδης, Γιόχανσον, Πούγγουρας, Νούνες (60’ Μολό), Ινσούα, Κουρμπέλης, Ζαχίντ, Δώνης, Κολοβός (70’ Περέα), Μακέντα, Χατζηγιοβάνης (46’ Μπουζούκης).

Μόνο θλίψη. Μόνο. Όπως κι αυτό στην εξέδρα. Με γιούχες και βρισιές που έφταναν ως την εποχή των… τσάρων! Αλλά όταν βρίζει κανείς τον καπετάνιο, τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, τι άλλο να πεις. Ούτε λέξη…

Όταν ο Παναθηναϊκός χάνει δια περιπάτου από τον ΟΦΗ (που του έκανε τρίτο σερί διπλό!) και με το ζόρι καταφέρνει να πάρει ισοπαλία από τη Λαμία, σε τι να ελπίζει; Και ποιον μπορεί αυτή τη στιγμή να κερδίσει από τους υπόλοιπους δεκατρείς στο πρωτάθλημα; Ποιον;

Έχει υπολογίσει κανείς ότι την επόμενη αγωνιστική –που παίζει με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη, πριν το ματς με τον… Ολυμπιακό) ο Παναθηναϊκός μπορεί να είναι στον πάτο της βαθμολογίας;

Κι αφού δεν μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά πράγματα, ο Δώνης οφείλει να συμμαζέψει κάπως αυτό το σκορποχώρι (του οποίου έχει την ευθύνη).

Send this to a friend