Αθήνα

29 oC

αίθριος καιρός

Το σκουφάκι του φουνταριστού!

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος παρουσιάζει αλλιώς τον νέο γενικό γραμματέα Αθλητισμού Γιώργο Μαυρωτά και χαίρεται που δεν είναι παιδί του κομματικού σωλήνα!

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος παρουσιάζει αλλιώς τον νέο γενικό γραμματέα Αθλητισμού Γιώργο Μαυρωτά και χαίρεται που δεν είναι παιδί του κομματικού σωλήνα!

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Μοιάζει πια πολύ μακρινός εκείνος ο Οκτώβριος του 2010 κι η Ελλάδα ήταν πολύ διαφορετική, κι ας έχουν περάσει από τότε μόλις εννέα χρόνια, ούτε εννέα καλά-καλά.

Τότε λοιπόν ένας «εκκολαπτόμενος» συγγραφέας -πολύ οικείος σε μένα προσωπικά, απολύτως σεβάσμιος σε μας της αθλητικής οικογένειας- αποφάσισε να βγάλει το πρώτο του βιβλίο.

Ο τίτλος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του: Το θεώρημα της επτάδας.

Πολίστας… κάτσε καλά, φορώντας το τιμημένο σκουφάκι για είκοσι ολόκληρα χρόνια, αλλά και καθηγητής του Εργαστηρίου Βιομηχανικής και Ενεργειακής Οικονομίας της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, μόνο θεώρημα της επτάδας θα μπορούσε να βγάλει αυτό το βιβλίο.

Αυτή η μεγάλη μορφή λοιπόν ζήτησε τη γνώμη μου για το βιβλίο. Είχε τόση αγωνία ώστε έχανε τα λόγια του όπως μου περιέγραφε κάποιες λεπτομέρειες.

«Μήπως δεν πρέπει να το βγάλω; Μήπως δεν είναι καλό; Θέλω να το διαβάσεις και να μου πεις την αλήθεια», ψέλλισε ο ποτισμένος από το χλώριο της πισίνας και την ευγένεια Γιώργος Μαυρωτάς.

«Ξέρεις, έχω βάλει κάμποσα αυτοβιογραφικά στοιχεία, έτσι μου βγήκε. Δεν ξέρω αν πρέπει ή δεν πρέπει…»

Τις τελευταίες μέρες δεν έκλεινε μάτι. Αυτός που είχε πάρει μέρος σε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες, οκτώ πανευρωπαϊκά και τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα, δεν έκλεινε μάτι.

«Αλλά να ξέρεις, είμαι ο εαυτός μου, πάντα είμαι ο εαυτός μου», μου είπε.

Κι ήταν σε όλες τις σελίδες του, του βιβλίου και της ζωής του. «Ο αθλητισμός όμως είχε και ωραίες ταλαιπωρίες, «αντισταθμιστικά οφέλη». Εκτός λοιπόν από τις δυσάρεστες εμπειρίες που χαλύβδωναν χαρακτήρες υπήρχαν και οι ευχάριστες εμπειρίες που χαλύβδωναν την ανδρική αυτοπεποίθηση των παικτών, αν μη τι άλλο. Αυτές ήταν άλλωστε και το αγαπημένο θέμα του Φίλιππου, ο οποίος, όταν γυρνούσε ο Λουκάς από τα ταξίδια, το πρώτο πράγμα που τον ρωτούσε ήταν:

«Είχαμε κανένα πικάντικο;».

Οι αποστολές στο εξωτερικό δεν ήταν μόνο αγώνες, προπόνηση, μαμ, κακά και νάνι. Συνήθως υπήρχαν και μία ή περισσότερες ελεύθερες μέρες, τις περισσότερες φορές μετά τους αγώνες. Οι συνήθεις δραστηριότητες αυτές τις μέρες ήταν βόλτες στην πόλη, κάποια ψώνια, δωράκια γι’ αυτούς που περίμεναν πίσω και επίσκεψη σε κάποιο αξιοθέατο. Αυτή η μέρα περνούσε ωραία αν η ομάδα είχε πάει καλά στους αγώνες ή βασανιστικά αργά αν τα είχε κάνει μούσκεμα.

Η διάθεση, όπως ήταν φυσικό, ήταν ανάλογη της εμφάνισης που είχε πραγματοποιήσει η ομάδα. Και η λίμπιντο των παικτών επίσης. Η επιτυχία στον αθλητισμό και η νίκη φαίνεται πως είναι ισχυρά αφροδισιακά», έλεγε ένα απόσπασμα.

Το βιβλίο ήταν εξαιρετικό, όπως κι ο ίδιος ως αθλητής και ως χαρακτήρας.

Κι εμείς, οι εντός των τειχών, ξέραμε ότι αυτός ο σπουδαίος αθλητής που μέτρησε 511 συμμετοχές στην εθνική -ρεκόρ συμμετοχών για τα ομαδικά αθλήματα στην Ελλάδα- ήταν ικανός για πολλά εξαιρετικά πράγματα.

Έγινε βουλευτής με το Ποτάμι, έγινε εκ των αντιπροέδρων της Βουλής, και από χτες είναι ο νέος γενικός γραμματέας αθλητισμού!

Κι όχι, δεν άλλαξε κόμμα, δεν έγινε μετακινούμενος. Καθαρός, ξεκάθαρος, όπως πάντα. Η επιστολή προς τα μέλη του Ποταμιού κομμάτι της αυθεντικότητάς του.

Η επιστολή στα μέλη

«Η απόφαση να ανταποκριθώ στην προσωπική πρόσκληση του Πρωθυπουργού για τη θέση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού ήταν προσωπική. Τη ζύγισα από πολλές μεριές και αποφάσισα να μην αρνηθώ να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε έναν τομέα που ξέρω καλά και τον θεωρώ πολύ σημαντικό για την ελληνική κοινωνία. Ξέρω ότι δεν μπορώ και δεν πρέπει να δεσμεύσω το Ποτάμι με αυτήν την απόφασή μου, γι’ αυτό έθεσα την παραίτησή μου από τη θέση του Αντιπροέδρου στη διάθεση του Πολιτικού Συμβουλίου. Εγκαταλείπω απλώς τη συγκεκριμένη θέση και όχι το Ποτάμι, τις αρχές του οποίου θα εφαρμόσω και στον τομέα ευθύνης μου.

Για το Ποτάμι εξακολουθώ και θα συνεχίσω να προσπαθώ. Ξέρω ότι μπορεί να στενοχώρησα πολλούς που θα με ήθελαν αποκλειστικά αφοσιωμένο στο εξωκοινοβουλευτικό Ποτάμι, όμως πιστεύω ότι όταν μας δίνεται η ευκαιρία, πρέπει να δείχνουμε τι μπορούμε να κάνουμε και στην πράξη, ειδικά σε τομείς που αγαπάμε. Και αυτό ακριβώς τόλμησα. Δεν θα χαθούμε λοιπόν, το Ποτάμι θα κυλάει πάντα μέσα μας»

Σε ένα χώρο που οι συγκρούσεις και οι ακραίες συμπεριφορές είναι καθημερινότητα, η έμφυτη ευγένεια του Μαυρωτά, η γνώση και η καθαρότητά του μπορούν να δώσουν λύσεις.

Κι επιτέλους, όχι άλλα παιδιά του κομματικού σωλήνα, ας υπάρχουν επιτέλους οι άξιοι…

Send this to a friend