Αθήνα

26 oC

αίθριος καιρός

Υποκριτές, φαρισαίοι, κωλοτούμπες…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος θεωρεί ότι ο θρίαμβος του Γιάννη είναι προσωπικός, όχι Εθνικός, και βγάζει το καπέλο στον άνθρωπο που νίκησε τους δαίμονές του. Γιάννηδες υπάρχουν πολλοί στο σκοτάδι…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος θεωρεί ότι ο θρίαμβος του Γιάννη είναι προσωπικός, όχι Εθνικός, και βγάζει το καπέλο στον άνθρωπο που νίκησε τους δαίμονές του. Γιάννηδες υπάρχουν πολλοί στο σκοτάδι…

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Προσπαθούσα να καταλάβω -ακόμα προσπαθώ- καθώς έβλεπα τον Γιάννη στην κορυφή του κόσμου να παίρνει το βραβείο του πολυτιμότερου παίχτη στο ΝΒΑ, πώς θα ήταν η ζωή του αν δεν τον προίκιζε τόσο πολύ η φύση, αν δεν γινόταν ένα αθλητικό «τέρας».

Πιθανότατα να πουλούσε ακόμα ci di στους δρόμους, ενδεχομένως και «μαϊμού» προϊόντα για να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό.

Ίσως να ήταν ένα από τα εκατοντάδες «χαμίνια» που έπαιζαν κρυφτό με την αστυνομία για να μην τον μπαγλαρώσουν.

Έτσι δεν γίνεται; Σαν όλους αυτούς τους φτωχοδιάβολους, «ημινόμιμους», «ημιπαράνομους», ημί σε όλα. Ημί ανάς όλη τη ζωή τους, όπως στο στρατό.

Η μοίρα θα ήταν πολύ πιο σκληρή αν δεν γινόταν ο Giannis, αυτό το φαινόμενο που σαν τσουνάμι σάρωσε και την Αμερική, την πατρίδα του μπάσκετ.

Έτσι είναι η μοίρα με πολλά παιδιά σαν τον Γιάννη, γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, ποτισμένα απ’ αυτή την πατρίδα που αγάπησαν.

Αυτά λοιπόν τα παιδιά είναι πεταμένα από δω κι από κει, δίχως στον ήλιο μοίρα.  Αγαπούν κι αυτά την ελληνική σημαία, όπως ο Γιάννης, την κρατούν περήφανα στις παρελάσεις όπως κι ο Γιάννης, τη σφίγγουν με καμάρι και χαρά.

Κι εμείς, κυρίες και κύριοι εμείς, που έλεγε και ο Τουρνάς, τα κυνηγάμε και κάνουμε φασαρία -σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων- να… μην κρατάνε αυτή τη σημαία «γιατί δεν την τιμούν».!

Τώρα ο Γιάννης την τιμάει ε; Την τιμάει κυρίες και κύριοι υποκριτές;  Αν δεν γινόταν Giannis, θα πουλούσε ακόμα ci di, θα έψαχνε ακόμα χαρτιά, θα ήταν «ημινόμιμος» και «ημιπαράνομος», θα έκλαιγε νηστικός σε κάποιο παγκάκι, στο σκοτάδι βέβαια.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Όχι, δεν μας χρωστάει τίποτα ο Γιάννης, ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΩΣΤΑΜΕ. Εμείς που τον κυνηγούσαμε λυσσασμένα -τον κάθε Γιάννη- γιατί δεν τον χρεώναμε σαν δικό μας. Εκείνος και η συγκλονιστική οικογένεια του -ο Τσαρλς και η Βερόνικα- έδωσαν μια ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ ΜΑΧΗ για να κρατήσουν ζωντανά και όρθια τα παιδιά τους, να γεμίσουν με δύναμη την ψυχή τους, να τους πείσουν ότι ακόμα κι αν σπάνε τα μούτρα τους πρέπει να σηκώνοντας και να συνεχίζουν. Χιλιάδες φορές, όσες χρειαστεί.

Μπορεί να τον στήριξαν κάποιοι άνθρωποι αλλά ΜΟΝΟΣ του έφτασε εκεί που έφτασε ο Γιάννης.  Και κανείς δεν μπορεί να μετρήσει με μηχάνημα την εθνικοφροσύνη του και την αγάπη του για τη χώρα.  Κι ο ίδιος αδιαφορεί πλήρως για όλους αυτούς που τώρα το βούλωσαν, ενώ πολύ θα ήθελαν να του πετάξουν μπανάνες στη μούρη! Κοίταζε πάντα μόνο μπροστά και γι’ αυτό έφτασε στο Έβερεστ! Πάλεψε σκυλίσια για να νικήσει τη μοίρα του και γι’ αυτό έβγαλε ένα ποταμό δακρύων πάνω στη σκηνή, στη διάρκεια της βράβευσής του. Θυμόταν την πείνα του, τον πόνο του, την αγωνία του Τσαρλς και της Βερόνικα, τη συντριβή τους κάθε φορά που αυξανόταν το νοίκι.

Δέκα χρόνια πριν, ακριβώς αυτές τις μέρες (26 Ιουνίου 2009), έπαιρνε το απολυτήριο Γυμνασίου. Αλλοδαπός, έγραφε το απολυτήριο. Δεν τον πτόησαν τα 11αρια στη Θρησκευτικά, τα Αρχαία και τα Μαθηματικά, το 10αρι στην Ιστορία και τη Φυσικοχημεία, τo 14αρι στα Αγγλικά. Ήξερε ότι έχει την ψυχή να προχωρήσει και να τα ανατρέψει όλα.

Σήμερα δεν τον νοιάζουν ούτε εκείνοι οι βαθμοί. Κι αν έχει να πει κάτι στα παιδιά, είναι αυτό: «Νίκησε τους φόβους σου και προχώρα. Αλλά δούλεψε σκληρά και κυνήγησε με πάθος τα όνειρά σου…»

Αυτό που έκανε ο ίδιος και έκανε εκατομμύρια Έλληνες να δηλώνουν «περήφανοι».  Όχι Γιάννη, μόνο οι δικοί σου πρέπει να είναι περήφανοι. Οι υπόλοιποι -όσοι το αντέχουν, ευτυχώς πολλοί- μόνο χαρούμενοι για σένα και τον αγώνα σου. Απλώς οι υποκριτές έχουν λουφάξει. Όπως και οι εκτοξευτές μπανανών…

Send this to a friend