Αθήνα

18 oC

ελαφρές νεφώσεις

Μια εικόνα ντροπής που πονάει και εξοργίζει!

Το ρημαγμένο Ολυμπιακό Χωριό δεν αρμόζει σε κανένα πολιτισμένο κράτος. Κι όμως το παραχώρησαν σε ποντίκια και «ποντικούς».

Το ρημαγμένο Ολυμπιακό Χωριό δεν αρμόζει σε κανένα πολιτισμένο κράτος. Κι όμως το παραχώρησαν σε ποντίκια και «ποντικούς».

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Τι να προκαλεί άραγε μια εικόνα καταστροφής; Πόνο, απελπισία, οργή ή όλα μαζί; Πιθανόν και κάτι ακόμα: αίσθημα ντροπής!

Κι αυτό ακριβώς προκαλούν οι εικόνες που έφερε στο φως το θέμα του ΑΝΤΕΝΝΑ, που με την κάμερά του μπήκε στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Χωριού στους Θρακομακεδόνες και έδειξε τη γύμνια και τη ντροπή που λέγαμε.

Λεηλατημένοι χώροι, γκρεμισμένοι, γεμάτοι σκουπίδια, μπάζα, γυμνά καλώδια, χώροι μόνο για ποντίκια, κατσαρίδες κι αράχνες.

Ποντίκια; Μπα. Κι αυτά φεύγουν, αφού είναι αδύνατο να σταθούν. Ίσως να καταφύγουν προσωρινά κάποιοι ναρκομανείς για να είναι ανενόχλητοι, ως εκεί.

Κάποιοι επιτήδειοι έχουν κατακλέψει τα πάντα κι είναι θαύμα που τα τούβλα είναι στη θέση τους!

Η εικόνα πραγματικά συγκλονίζει και πονάει. Γιατί ένας τόπος-στολίδι που κάποτε ήταν παγκόσμιο πρότυπο, ρημάζει από την αδιαφορία και είναι παραδομένος στην εγκατάλειψη.

Και σύμφωνα με τη λογική αυτή, «ας πέσει κι ας γίνει κομμάτια»! Αυτό το στολίδι έγινε πια σκουπιδότοπος, με τις εικόνες εγκατάλειψης να πονάνε αλλά και να εξοργίζουν!

Μόλις πριν 15 χρόνια έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και για να κατασκευαστεί το Χωριό δαπανήθηκαν περισσότερα από έξι εκατομμύρια ευρώ! Μόνο γι’ αυτό! Κι αφού μάς τελείωσαν, το αφήσαμε να τελειώσει.

Κι αυτό είναι ντροπή για ένα κράτος που δεν σέβεται την περιουσία του αλλά και τις τσέπες των φορολογούμενων.

Η θανάσιμη αδιαφορία αποτελεί αναλγησία κι εξοργίζει.

Αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ στη Γερμανία σε κανένα πολιτισμένο κράτος. Δεν θα το επέτρεπαν! Κι είναι αυτονόητο ότι θα έκαναν τα πάντα όχι μόνο να το προστατεύσουν αλλά και να το αξιοποιήσουν.

Όλες οι κυβερνήσεις μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 αδιαφόρησαν απολύτως. Γιατί αν δεν αδιαφορούσαν στην πραγματικότητα, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Η ιστορία μας -γιατί κομμάτι της ιστορίας μας είναι- παραχωρήθηκε στα ποντίκια και στους «ποντικούς» που το λεηλάτησαν!

Κι αφού το κράτος δεν προνόησε να το εκμεταλλευτεί -κατ’ οιονδήποτε τρόπο- όφειλε να προνοήσει τουλάχιστον να το προστατεύσει.

Ας παραχωρούσε κάποιους χώρους σε άστεγους που θα άλλαζε η ζωή τους και θα αποτελούσαν φυσική ασπίδα προστασίας.

Ας έφτιαχνε κατασκηνώσεις, κάποιους αθλητικούς χώρους ενδεχομένως, δίνοντας ζωή.

Αλλά αυτή η εγκατάλειψη είναι ντροπή. Ακούει κανείς ή σε κανέναν δεν καίγεται καρφάκι;

Κι ως πότε οι Έλληνες θα είναι πρώτοι στις γιορτές και τα πανηγύρια αλλά ουραγοί στα υπόλοιπα;

Η λύση στο Ολυμπιακό Χωριό δεν είναι προαιρετική αλλά επιβεβλημένη.

Send this to a friend