• Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου
  • 01:22

Αθήνα

20 oC

αίθριος καιρός

Ο μέγας εμφύλιος για την Παπαχρήστου

Λιθοβολισμός, εκτέλεση, διαπόμπευση, δεύτερη ευκαιρία, Κουφοντίνας, Βούρος, ένα εκρηκτικό κοκτέιλ του Μένιου Σακελλαρόπουλου.


Σ’ αυτή τη ρημάδα τη ζωή, τα λάθη των ανθρώπων, άλλα καταγεγραμμένα κι άλλα όχι, είναι πολλές φορές ψηλά σαν τα βουνά.

Κάποια απ’ αυτά μένουν ανεξίτηλα, με τους μη αναμάρτητους να τα κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή, μετανιωμένοι ή όχι.

Γι’ αυτό και οι σοφοί παππούδες μας έβγαλαν το περίφημο «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Γιατί εδώ, σ’ αυτή τη γη και τούτη τη ζωή αποδεικνύονται τα πάντα, η συνέπεια λόγων και έργων, όλα.

Ας είμαστε τίμιοι, τουλάχιστον μπροστά στον καθρέφτη μας. Δεν υπάρχουν αναμάρτητοι, δίχως μικρά ή και μεγάλα λάθη στη ζωή τους.

Κι εσύ που τώρα διαβάζεις φίλε αναγνώστη, καταλαβαίνεις καλά, ξέρεις, το έχεις σκεφτεί.

Τι κάνουμε σε όσους έχουν διαπράξει λάθη λοιπόν; Τους φτύνουμε δημόσια; Τους λιθοβολούμε; Ή μήπως τους εκτελούμε; Έχουν συμβεί και τα τρία, όπως επίσης έχει συμβεί να αθωώνουμε και ανθρώπους με βαριά λάθη, ανθρώπους που έχουν αφαιρέσει ζωές.

Αν αναλογιστούμε ότι όλοι δικαιούνται μιας δεύτερης ευκαιρίας, τότε ίσως δούμε με άλλη οπτική γωνία μια κατάσταση.

Ποιος όμως είναι εκείνος ο άτεγκτος που θα κρίνει αν κάποιος αξίζει αυτή τη δεύτερη ευκαιρία;

Γιατί πολλοί από τους ανθρώπους έπαψαν να συγχωρούν, δίχως να κοιτάνε όμως τον καθρέφτη τους. Πυροβολούν κατά ριπάς, αρνούνται αυτή τη δεύτερη ευκαιρία. Θα το ήθελαν άραγε ΚΑΙ για τον εαυτό τους ή τους δικούς τους ανθρώπους;

Από την ώρα που η Βούλα Παπαχρήστου κατάφερε να ανέβει στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου με τη νίκη της στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Βερολίνου, ξεκίνησε ένας ΟΡΥΜΑΓΔΟΣ! Υβριστικά σχόλια και επιθέσεις για το παρελθόν της, για τα ΣΟΒΑΡΑ λάθη της λέω εγώ.

Λάθη στα 23 της χρόνια, άγουρη, ανεξέλεγκτη, επιπόλαια, ο καθένας ας βάλει όποιο χαρακτηρισμό θέλει.

Ναι, ήταν ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΗ και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ εκείνη η τοποθέτησή της, ήταν αδιανόητα προσβλητική!

Η ΣΤΑΣΗ ΝΤΡΟΠΗΣ

Ηλίθια; Ανόητη; Ρατσίστρια; Όλα δεκτά. Γιατί εκείνη η περίφημη φράση της, ότι δηλαδή «με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα… τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου… θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!» ήταν ΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ.

Τιμωρήθηκε σκληρά, χάνοντας στα 23 της χρόνια τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Η ανακοίνωση της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής δεν άφηνε κανένα περιθώριο.

«Με απόφαση του αρχηγείου της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τίθεται εκτός Ολυμπιακής Ομάδος η αθλήτρια στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευή Παπαχρήστου για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η αθλήτρια δεν βρίσκεται στο Λονδίνο καθώς αναμενόταν λίγο πριν από την έναρξη των αγωνισμάτων στίβου».

Η τιμωρία ήταν σκληρή και ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ.

Τι θα έπρεπε δηλαδή να συμβεί; Να… εκτελεστεί;

Εδώ έχει δικαίωμα στην ανθρωπιά ο εκτελεστής της 17 Ν, ο Κουφοντίνας. Συγγνώμη κιόλας.

Α, είδαμε και τον κύριο Τσοχατζόπουλο μετά της συζύγου του στο γήπεδο. Άλλο κι αυτό.

Να το ξαναπούμε άλλη μία φορά για να συμφωνήσουμε όλοι;

Ναι, ήταν ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΑ όσα είχε πει η Παπαχρήστου. Κι αυτά και άλλα και όσα θέλετε.

Έκανε… κακές παρέες; Μπορεί να έκανε. Ήταν ηλίθια; Μπορεί να ήταν!

Μετάνιωσε για όλα. Ποιος θα της αφαιρέσει το δικαίωμα να μετανιώσει; Να ξαναδεί τα πράγματα, να καταλάβει ότι έκανε ΤΕΡΑΣΤΙΟ λάθος;

Αποφάσισε να τα αλλάξει όλα, τα άφησε όλα πίσω. Παντρεύτηκε, έκανε παιδί, άλλαξε τα πάντα, συνέχισε ένα δύσκολο και μοναχικό δρόμο.

Έξι χρόνια μετά κατάφερε αυτό που ονειρευόταν. Να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, να πάρει την ελληνική σημαία και να ακούσει τον εθνικό ύμνο.

Ξέρετε όλοι τι ακολούθησε. Πόλεμος σφοδρός στο διαδίκτυο για τη «φασίστρια», την «αλήτισσα», τη «σκύλα», τη «σκατορατσίστρια», μιλάμε για χαλασμό.

Οι Έλληνες πάλι στα κάγκελα, οι μισοί να τσακώνονται και να βρίζουν τους άλλους μισούς!

Η «ΑΠΟΛΟΓΙΑ»

Η ίδια έμεινε στη σιωπή, μέχρι που αποφάσισε να «εξομολογηθεί» στην εφημερίδα SPORTIME.

«Έχω πει 100 φορές συγνώμη. Τι άλλο να κάνω; Θέλουν να με κρεμάσουν στο Σύνταγμα; Να με σταυρώσουν; Ας με σταυρώσουν... Όλοι κάνουμε λάθη κι έχω μέσα από το λάθος μου μαθαίνω ακόμη. Τότε, ήμουν χάλια με την κριτική. Τώρα δεν με αγγίζει, έχω τη συνείδησή μου καθαρή. Έχω την οικογένειά μου, το παιδί μου. Έχω γίνει μητέρα, είμαι σύζυγος. Αυτούς δεν θέλω να μου πειράξει κανείς. Το παιδί μου είναι το παν και θέλω να το σεβαστούν. Εμένα πια δεν με κλονίζουν».

Ο πόλεμος δεν σταμάτησε. Πάντα υπήρχαν εικονομάχοι και εικονολάτρες. Τόσο απλά.

Η Βούλα Παπαχρήστου πλήρωσε ακριβά τις βλακείες της. Αλλά είχε τη δύναμη να ζητήσει συγγνώμη, και δεν ξέρω πάρα πολλούς που το έχουν κάνει. Ξέρω όμως πολλούς που αρνούνται να δουν αυτή την παράμετρο, είτε επειδή δεν θέλουν να τη συγχωρέσουν είτε επειδή θεωρούν υποκριτική εκείνη τη συγγνώμη.

Ο καθένας κάνει αυτό που του υπαγορεύει η δική του λογική.

Αλλά μου έκανε εντύπωση η τοποθέτηση του ηθοποιού Γιάννη Βούρου, που μόνο… φασίστας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Έγραψε λοιπόν ο Βούρος για την Παπαχρήστου:

Ο ΒΕΔΟΥΙΝΟΣ ΣΕΡΦΕΡ!

«Έκανε ρατσιστικές δηλώσεις. Ζήτησε δημόσια συγγνώμη και δεν απασχόλησε ποτέ ξανά την κοινωνία με ανάλογη συμπεριφορά. Έκανε σχέση με τον Κασιδιάρη. Δικό της πρόβλημα και λάθος που αναγνωρίστηκε έμμεσα καθώς ζει ευτυχισμένη στο πλευρό ενός εξαιρετικού συζύγου έχοντας γίνει υποδειγματική μητέρα. Χτυπήθηκε όσο κανείς άλλος από τα Μέσα τα τελευταία χρόνια. Εύκολος στόχος ως αναγνωρισμένη και επιτυχημένη αθλήτρια. Πείσμωσε, σηκώθηκε και επανήλθε όταν άλλοι σε αυτή τη φάση της ζωής τους θα είχαν παραδοθεί αμαχητί στη μηχανή του άλεσης. Τυχαίνει να την γνωρίζω. Αν η Βούλα είναι φασίστας και ναζί εγώ είμαι Βεδουίνος σέρφερ».

Και δεν είναι ούτε Βεδουίνος ούτε σέρφερ!

Ο καθένας ας κρίνει όπως νομίζει, αναφαίρετο δικαίωμά του. Αλλά επιθέσεις στον απέναντι επειδή θεωρεί κάτι διαφορετικό ή έχει άλλη οπτική γωνία; Αδιανόητο…

Κι έπειτα, ο αναμάρτητος υμών (και ημών) πρώτος τον λίθον βαλέτω…