• Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου
  • 02:14

Αθήνα

14 oC

σποραδικές νεφώσεις

Ο θείος Λουκάς που χάραξε την ιστορία…

Στην επέτειο θανάτου του, είκοσι χρόνια μετά, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος αποτίει φόρο τιμής στον Λουκά Μπάρλο, το ανεξίτηλο στίγμα της Ένωσης.

Στην επέτειο θανάτου του, είκοσι χρόνια μετά, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος αποτίει φόρο τιμής στον Λουκά Μπάρλο, το ανεξίτηλο στίγμα της Ένωσης.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Πώς μια ομάδα γίνεται μεγάλη και όχι μόνο στον αμιγώς αγωνιστικό τομέα; Μα με την ιστορία της, τα σύμβολά της, τον κόσμο της, τους ανθρώπους που χάραξαν την πορεία της στο χρόνο και άφησαν ανεξίτηλο στίγμα, απ’ αυτά που δεν σβήνουν ποτέ.

Τέτοιο στίγμα σαν ογκόλιθο άφησε ο μεγαλύτερος πρόεδρος στην ιστορία της ΑΕΚ, ο Λουκάς Μπάρλος, ο θείος Λουκάς, παντοτινός θείος, αυτός που έδωσε όραμα στην Ένωση, τη γιγάντωσε, την έκανε πιο μεγάλη, της χάρισε –ως μέγας οραματιστής- μια ξεχωριστή αύρα, απ’ αυτήν που είχε κι ο ίδιος ως τεράστια προσωπικότητα.

Είκοσι χρόνια από το θάνατό του, σαν σήμερα το 1999, αυτός ο ευπατρίδης από τη Θεσσαλονίκη μάς θυμίζει ότι όλα θα ήταν αλλιώς στο ποδόσφαιρο αν υπήρχαν τέτοιοι φωτισμένοι ηγέτες που δεν έβλεπαν το ποδόσφαιρο και τις ομάδες σαν επιχείρηση αλλά σαν φάρο της καρδιάς.

Για την ΑΕΚ, που την αγάπησε όπως το σπίτι του, υποθήκευσε το σπίτι και την περιουσία του, πράγματα που είναι αδιανόητα στην εποχή μας, τη σκληρή εποχή που το κέρδος μπαίνει πάνω απ’ όλα.

Το είπε και το 1981, με δάκρυα στα μάτια.

«Δεν ήθελα να πάρω από την ΑΕΚ, μόνο να δώσω ήθελα. Δεν είμαι επενδυτής εγώ και μάλλον δεν έχω θέση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ευχαριστώ τον Θεό για τις στιγμές που μου χάρισε στην ΑΕΚ. Αυτή η ομάδα είναι ότι σημαντικότερο είχα στην ζωή μου».

Φωτεινός, λαμπρός, η απόλυτη έννοια του αγλαού, αυτός ο συγκλονιστικός παράγοντας με καταγωγή από το Δίστομο Βοιωτίας, ανέλαβε την ΑΕΚ σε μια πολύ δύσκολη εποχή, τότε που ο Δικέφαλος τρεμόπαιζε, μέσα και έξω από τα γήπεδα.

Και βάζοντας πάνω απ’ όλα το όραμά του, έκανε κινήσεις που έμειναν στην ιστορία.

Δεν είναι μόνο η πρόσληψη του Φράντισεκ Φάντροκ, ενός… Φέργκιουσον της εποχής εκείνης, η ενίσχυση της ομάδας με εξαιρετικούς παίχτες όπως –στην αρχή- ο Χρήστος Αρδίζογλου, ο Βάλτερ Βάγκνερ, ο Τίμο Τσανλάϊτερ, ο Γιώργος Δέδες, ο Γιώργος Σκρέκης και μετέπειτα ο Θωμάς Μαύρος, ο Τάκης Νικολούδης, ο Νίκος Χρηστίδης.

Είναι το μόνιμο όραμά του για γιγάντωση της ομάδας, που απέκτησε δυο κολοσσούς, τον Ντούσαν Μπάγεβιτς και τον Μίλτον Βιέρα.

Είναι οι θριαμβευτικές πορείες της ΑΕΚ στην Ευρώπη με το άρωμα του θείου Λουκά, είναι η σκεπαστή, είναι η ελπίδα και η αξιοπρέπεια με την οποία έντυσε την Ένωση.

Αυτός, ένας… γηγενής Αρειανός που μπήκε στην ομάδα από σπόντα και τελικά όχι μόνο τη λάτρεψε αλλά και τη γιγάντωσε.

Κι είχε ιδέες που της είπε αλλά δεν τον άκουσε κανείς. Αν εισακουγόταν, θα είχαν αλλάξει πολλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μία απ’ αυτές αφορούσε τη διαιτησία.

«Είχα ζητήσει να είναι οι διαιτητές υπάλληλοι της Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής. Μόλις τελειώνουν το Πανεπιστήμιο να τους εκπαιδεύουν σαν διαιτητές και να μένουν μόνιμοι υπάλληλοι διοικητικοί. Να έχουν σύνταξη, περίθαλψη, ασφάλιση για να μην έχουν ανάγκη κανέναν και να μην μπαίνουν σε πειρασμούς. Εγώ το είπα, εγώ το άκουσα»

Το ξαναλέμε γιατί είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ. Για να βρει χρήματα για την ΑΕΚ έβαλε υποθήκη το σπίτι του, με επόμενους προέδρους της ομάδας, όταν χρειάστηκε να βοηθήσουν, να σφυρίζουν αδιάφορα. Μάλιστα ένας απ’ αυτούς είχε πει το επίσης αδιανόητο:

«Και τι με νοιάζει εμένα αν του πάρουν το σπίτι; Μαζί το χτίσαμε;»

Είκοσι χρόνια μετά, η ΑΕΚ τον θυμάται με νοσταλγία.

«Θείε Λουκά, το όραμά σου θα αναβιώσει και πάλι με την επιστροφή της ομάδας μας, εκεί που επί των ημερών σου την θαύμασε όλη η Ελλάδα! Θέλουμε να είσαι υπερήφανος από εκεί ψηλά! Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα όσα έδωσες σε αυτή την ομάδα εξυψώνοντας τις αρχές και τα ιδανικά της! Το έργο σου, η στάση ζωής σου και η ανιδιοτελής προσφορά σου θα αποτελεί αιώνια τον φάρο που θα φωτίζει την πορεία μας! Άνοιξες τον δρόμο και είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε! Αθάνατος στην καρδιά, το μυαλό και την ψυχή μας!»

Έτσι κερδίζεται η αθανασία. Με την αναγνώριση ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, με τη θύμηση του μεγαλείου.

Όλα τα παιδιά του, αυτά που βάφτισε στην κολυμπήθρα της ΑΕΚ όπως ο Στέλιος Μανωλάς, ο Βαγγέλης Βλάχος, ο Λύσσανδρος Γεωργαμλής, ο Σπύρος Οικονομόπουλος, οι απανταχού Ενωσίτες αλλά και όσοι έζησαν το μεγαλείο του, θα τον θυμούνται για πάντα.

Αυτό είναι αθανασία…

Send this to a friend