Αθήνα

17 oC

ελαφρές νεφώσεις

Όταν ο χρόνος τελειώνει…

Παρατηρούμε με προσοχή όσα διαμείβονται μεταξύ των σχέσεων των δύο κυβερνητικών εταίρων στην κυβέρνηση. Η πρόταση του κ. Καμμένου ήταν ασφαλώς μια «συμπληρωματική» πρόταση που θα έβγαζε από το αδιέξοδο της συμφωνίας των Πρεσπών. Βέβαια η πρόταση του υπουργού άμυνας ξάφνιασε (;) το Μέγαρο Μαξίμου που άναψε το πράσινο φως σε στελέχη του να πάρουν αποστάσεις από τον συγκυβερνήτη του κ. Τσίπρα.

Γράφει ο Βαγγέλης Γιακουμής

Πόσο κομψό είναι αλήθεια αυτό; Να επιτίθενται στον κυβερνητικό εταίρο στελέχη της κυβέρνησης, όταν ξέρουν πολύ καλά, ότι η συνοχή της στηρίζεται ακριβώς πάνω στον ίδιο. Θα μου πείτε και μπορεί να λέει οποιοσδήποτε ότι θέλει; Όχι σε μια κυβέρνηση που υποτίθεται εργάζεται για το κοινό καλό όλων. Αλλά όπως δεν μπορεί να λέει ότι θέλει ο κάθε υπουργός , έτσι δεν μπορεί να βγαίνουν υπουργοί και να επιτίθενται στον εταίρο τους. Το ίδιο βέβαια θα έπρεπε να συμβαίνει και στην αντίθετη περίπτωση όταν οι ΑΝΕΛ διαφωνούσαν για παράδειγμα στην πολιτική του κ. Φίλη για τα βιβλία των θρησκευτικών όταν ο ίδιος ήταν υπουργός παιδείας.

Βέβαια πολιτικά και ιδεολογικά δεν είναι το ίδιο Τσίπρας και Καμμένος ούτε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Διαφέρουν το αναγνωρίζουν και οι ίδιοι. Μπορούν όμως να συμφωνούν σε βασικά θέματα και να στηρίζει ο ένας τον άλλον για την βιωσιμότητα της κυβέρνησης και δεν μπορούν να συνυπάρξουν επειδή ο ένας ή ο άλλος έχει μια διαφορετική πρόταση;

Πόσες φορές δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν, όχι από διαφορετικές κυβερνήσεις όπως αυτή, αλλά και από μονοκομματικές. Έγινε κάτι; Έπεσε καμία κυβέρνηση; Εκτός βεβαίως των πολύ «χοντρών» περιπτώσεων που υπήρξαν και θυμόμαστε όλοι μας.

Επομένως, αυτό που έγινε μεταξύ των δύο εταίρων δεν αποτελεί –κατά τη γνώμη μου πάντα- κάτι που θα έβαζε σε κίνδυνο τη συνοχή της κυβέρνησης, δείχνει όμως πολιτικές συμπεριφορές όταν αισθάνονται ότι ο χρόνος τελειώνει.

Send this to a friend