• Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου
  • 12:16

Αθήνα

17 oC

ελαφρές νεφώσεις

Παρέλαση... ανοησίας

Υπέρ των παρελάσεων – και δη των μαθητικών – δεν ήμουν ποτέ. Ούτε έκανα ποτέ παρέλαση στο σχολείο. Συνειδητά.

Υπέρ των παρελάσεων – και δη των μαθητικών – δεν ήμουν ποτέ. Ούτε έκανα ποτέ παρέλαση στο σχολείο. Συνειδητά.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Αιμίλιος Περδικάρης

Δεν θεωρώ ταυτόχρονα εαυτόν λιγότερο πατριώτη από άλλους. Ή λιγότερο θρήσκο, ας πούμε, επειδή πηγαίνω στην εκκλησία σε γάμους, βαφτίσια, άντε και το Πάσχα. Ισχύει, όμως, αυτό που λένε οι παλιοί: δεν έχουν σημασία οι τύποι. Σημασία έχει η ουσία.

Δεν μπορώ, όμως, την ίδια στιγμή να παραβλέψω όσα συνέβησαν με τη μαθητική παρέλαση και το δήθεν «δρώμενο» στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και έκπληκτος παρακολουθώ όσα λέγονται και γράφονται κυρίως στα social media για... χούντα, φασίστες και λογοκριτές.

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά: εάν διαφωνείς με την παρέλαση, απλώς απέχεις από αυτήν. Ή εάν θεωρείς ότι πρέπει να «ακουστείς» και να «φανείς», οργανώνεις το «δρώμενο» μετά από αυτήν. Ο σεβασμός και η ανεκτικότητα είναι βασικές αρχές της δημοκρατίας και εν τέλει φασίστες κινδυνεύουν να γίνουν αυτοί ακριβώς που τον επικαλούνται για να στιγματίσουν τους άλλους. Τους «απέναντι».

Με ακόμη πιο απλά - και λίγα - λόγια: άλλο η διαφωνία κι άλλο η γελοιοποίηση. Δικαιούσαι να διαφωνείς, αλλά δεν δικαιούσαι να γελοιοποιείς. Οφείλεις να σέβεσαι.

Τα υπόλοιπα για... προτεκτοράτα, χούντα και λογοκριτές είναι απλώς ανοησίες. Στην καλύτερη περίπτωση.

Send this to a friend