• Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου
  • 01:02

Αθήνα

21 oC

αίθριος καιρός

Πότε θα έχει λόγο ύπαρξης...

Μπορεί να συνεχίζονται οι επιθέσεις προς το Κίνημα Αλλαγής και τη Φώφη Γεννηματά για την διεκδίκηση αυτόνομου και πρωταγωνιστικού ρόλου για το νέο φορέα, αλλά η απλή λογική δεν μπορεί να υπαγορεύσει κάτι διαφορετικό.

Γράφει η Φώφη Γιωτάκη

Σκεφτείτε τι θα είχε συμβεί αν η Φώφη Γεννηματά έβγαινε και έλεγε “σήμερα” το Κίνημα Αλλαγής θα συνεργαστεί- να το ξέρετε από τώρα- με τη Νέα Δημοκρατία ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιθανόν θα ακούγονταν ...ουρλιαχτά απόγνωσης από διάφορα στελέχη και οι περισσότεροι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι θα άρχιζαν να κυκλοφορούν με το ψηφοδέλτιο του πιθανού νικητή στο χέρι. Έτσι είναι τα πράγματα, πολύ απλά και καθαρά. Οι διαρροές ψηφοφόρων από το Κίνημα θα ήταν μαζικές και φυσικά ο νέος φορέας- όπως θα ...έλεγε και ο Κ. Μητσοτάκης- δεν θα είχε σημαντικό λόγο ύπαρξης.

Τα μηνύματα άλλωστε, παρά τις κυκλωτικές κινήσεις που δέχεται από την κυβέρνηση και την Πειραιώς, είναι ενθαρρυντικά για τις εκλογικές δυνατότητες του Κινήματος Αλλαγής- έτσι λένε οι δημοσκόποι, έτσι λένε και οι “μετατοπίσεις” στην περιφέρεια. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το Κίνημα Αλλαγής έχει το διψήφιο ποσοστό στο τσεπάκι του.

Σημαίνει όμως ότι αν δεν το έχει τελικά, θα έχει ζήτημα και μπορεί να μην αποφύγει την εσωκομματική περιδίνηση. Υπό αυτή την έννοια, σωστά ο Νίκος Ανδρουλάκης βάζει ψηλά τον πήχη και περιγράφει τον στόχο για ένα διψήφιο ποσοστό της τάξεως του 12%. Από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να είναι κριτήριο για πιθανή συνεργασία του ΚΙΝΑΛ με το πρώτο κόμμα, το ποσοστό που θα καταγράψει! Η συνεργασία μεταξύ κομμάτων και ειδικά στην μνημονιακή- μεταμνημονιακή εποχή είναι άκρως σοβαρή υπόθεση. Και για μια προοδευτική παράταξη τα κριτήρια των συνεργασιών παραπέμπουν σε μια εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία προς την τελική επιλογή. Και φυσικά δεν μπορεί να υπάρχει συνεργασία στην βάση μιας πρόχειρης προγραμματικής συμφωνίας που μετά από δυο -τρεις μήνες θα ξεχαστεί σε ένα συρτάρι..