Αθήνα

7 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

Τα πράσινα μπερέ που σκορπούν χαμόγελα…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για το όραμα ενός τρελού, του Δώνη, που μετέτρεψε τα αμούστακα σε άντρες, βγάζοντας υγεία και χαρά!

Το κατά πολλούς «βαρετό πρωτάθλημα» των τριών ταχυτήτων –της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού εν αρχή, του μεγάλου γκρουπ που θα ακολουθήσει με διαφορά από τους πρώτους και αυτών που θα κινδυνεύσουν- έχει ως τώρα μια μεγάλη έκπληξη.

Κι αυτή είναι ο Παναθηναϊκός, ή, για να ακριβολογούμε, οι μπέμπηδες του Δώνη με τα πράσινα μπερέ!

Αυτά τα αμούστακα παιδιά, απολύτως άγνωστα στο ευρύ κοινό που ακόμα… μαθαίνει τα ονόματά τους, κατάφεραν να δείξουν τι σημαίνει ποδοσφαιρική υγεία, όρος εν πολλοίς ξεχασμένος στην εποχή της πληθώρας των ξένων αλλά και των μεγάλων συμφερόντων.

Στην αρχή κάποιοι είχαν βάλει τα γέλια και δεν ήταν λίγοι αυτοί που προέβλεπαν ότι ο Παναθηναϊκός θα κινδυνεύσει με υποβιβασμό, αφού ξεκίνησε με μείον έξι βαθμούς και στην ουσία δεν είχε δικαίωμα μεταγραφών.

                   ΟΙ… ΑΜΟΥΣΤΑΚΟΙ!

Κι ήταν και το άκουσμα των ονομάτων που έφερνε ανησυχία. Μπουζούκης, Χατζηγιοβάννης, Χατζηθεοδωρίδης, Εμμανουηλίδης, Πούγγουρας, Μαυρομάτης, Καμπετσής, άγνωστα παιδιά που θα έπρεπε να πάρουν φανέλα βασικού για να παίξουν όχι στην Κ19 αλλά στη Σούπερ Λίγκα.

Ήταν σαν να καλούσαν κάποιον να παρακολουθήσει παιχνίδι ερασιτεχνών!

Τρεις αγωνιστικές μετά, τα πράσινα μπερέ μετράνε τρεις νίκες, εκ των οποίων οι δύο στην Ξάνθη και τη Λάρισα.

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς εξήγηση. Αυτά τα παιδιά, διψασμένα για διάκριση και με μια τρομερή και σπάνια ευκαιρία μπροστά τους, ματώνουν στο γήπεδο. Κλαίνε στα γκολ, σφιχταγκαλιάζονται, ξαπλώνουν από χαρά στο χορτάρι, ΖΟΥΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ!

Α, και προσφέρουν στιγμές που δύσκολα θα ξαναδούμε. Όπως αυτή χτες στη Λάρισα, με τον Χατζηγιοβάννη να… εκλιπαρεί τον προπονητή του, τον Γιώργο Δώνη, να εκτελέσει το πέναλτι που ο ίδιος κέρδισε! Κι αφού ο προπονητής συναίνεσε –με την προτροπή του Κάτσε που επρόκειτο αρχικά να το εκτελέσει!- ο πιτσιρίκος έτρεξε μετά την επιτυχία να τον αγκαλιάσει και να τον ευχαριστήσει.

Αυτό είναι υγεία. Ο Μπουζούκης είναι υγεία, αφού ήρθε από το πουθενά και κάνει απίθανα πράγματα. Ο Εμμανουλίδης είναι υγεία, σκοράροντας στα 17 του στη μεγάλη κατηγορία, έχοντας δείξει εκπληκτικό πείσμα. Ένα παιδί που είχαν απορρίψει διαδοχικά ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ αλλά κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και να δείξει ότι μπορεί να πετύχει.

Γιατί η μπάλα δεν είναι στυγνό επάγγελμα αλλά πάνω απ’ όλα πάθος, μεράκι, χαρά, αυτή που βγάζουν τα παιδιά που από ανάγκη και συγκυρίες φόρεσαν την πράσινη φανέλα.

Τελικά… «φέρτε μας τον ψυχίατρο», όπως φωνάζουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, ή… «φέρτε μας τον… παιδίατρο» με το απίθανο παιδομάζωμα του Δώνη με τα αμούστακά του;

          Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΔΩΝΗ

Ο Δώνης… Που ανέλαβε μια επικίνδυνη αποστολή, κινδυνεύοντας να κάψει το όνομά του. Αλλά πάντα του άρεσε το ρίσκο.

Όταν είδε ότι δεν είναι ευχαριστημένος στην ΑΕΚ, σταμάτησε την καριέρα του στα 31 του χρόνια και στα 33 του ήταν ήδη προπονητής!

Ξεκίνησε από τον Ηλυσιακό, τον οποίο ανέβασε δυο κατηγορίες, ως τη Β’ Εθνική. Κι ύστερα Λάρισα, για να την επαναφέρει στη μεγάλη κατηγορία μετά από πολλά χρόνια και να της χαρίσει το κύπελλο εναντίον του Παναθηναϊκού στον τελικό του 2007. Και πριν σαρανταρίσει βρέθηκε να προπονεί την ΑΕΚ, όπου δεν κατάφερε να στεριώσει. Δεν ευνοούσαν οι συνθήκες. Πείσμωσε πολύ –όπως έκανε και σαν ποδοσφαιριστής- και το επόμενο βήμα του στον Ατρόμητο κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας την ομάδα του Περιστερίου στον τελικό του κυπέλλου. Κι ύστερα ήρθε ο ΠΑΟΚ, ο ΑΠΟΕΛ, μεγαλεία με τίτλους και εξαιρετικές παρουσίες στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Το τρένο κουβαλούσε ακόμα τον μετανάστη της μπάλας, που έφτασε στην άκρη της γης για να πάρει (τρεις) τίτλους με την Αλ Χιλάλ αλλά και την Αλ Σαρτζά.

Κι αφού έκανε μια τελευταία διαδρομή με το καράβι (ξανά Κύπρος και ΑΠΟΕΛ) και εξαιρετική παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ ξανά, άκουσε την καρδιά του και επιστρέφει στον Παναθηναϊκό μετά από 22 ολόκληρα χρόνια, αυτή τη φορά ως προπονητής. Πράσινη φόρμα, με κάμποσες άσπρες τρίχες πια. Να… σώσει ο,τιδήποτε κι αν σώζεται ή να βάλει τη σφραγίδα του; Γιατί όσοι τον ξέρουν, μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτό έχει στο μυαλό του! Ακόμα κι αν χρειαστεί να ματώσει τον πρώτο χρόνο. Πράσινη φόρμα λοιπόν, έχοντας πια πείρα, όραμα αλλά και μερικές άσπρες τρίχες. Στο μυαλό του τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. «Ο προπονητής είναι το χειρότερο επάγγελμα στον αθλητισμό αφού η δουλειά του δεν εξαρτάται από αυτόν. Τη δουλειά του πρέπει να την κάνουν σωστά κάποιοι άλλοι.

Ο  ποδοσφαιριστής είναι ο ηθοποιός και ο προπονητής είναι ο σκηνοθέτης. Τόσα απλά…», όπως συνηθίζει να λέει.

Ξέρει καλά ότι αυτή η πρώτη του χρονιά θα είναι ο… χορός του αναστενάρη στα κάρβουνα. Κι έρχεται να τον χορέψει, πιστεύοντας ότι μπορεί να τα καταφέρει. Το αγόρι από τη Δόξα Νικόπολης και τον Παύλο Μελά είναι –από τότε- πωρωμένος με τη μπάλα…

Αυτό που βλέπουμε είναι καθαρά δική του δουλειά. Γιατί δεν πετάει τα πιτσιρίκια στο χορτάρι και ό,τι βγει, αλλά τα έχει δουλέψει με υποδειγματικό τρόπο, προπονητικά και ψυχολογικά.

Ναι, αυτός ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ θα πάρει το πρωτάθλημα. Θα γνωρίσει και δυσκολίες στην πορεία, ήττες, ίσως και συντριβές. Αλλά έτσι χτίζονται οι νέοι παίχτες. Με σφυρί κι αμόνι. Κι έτσι δημιουργούνται ομάδες. Από το όραμα κάποιου τρελού, όπως ο Δώνης, που κάνει τα πιτσιρίκια άντρες.

Send this to a friend