Αθήνα

21 oC

ελαφρές νεφώσεις

Τελικός Κυπέλλου: Νίκησε ο φόβος

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος βλέπει την ήττα του κράτους από το αληταριό και την εφαρμογή των νόμων στις γιαγιούλες που πουλάνε κάλτσες…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος βλέπει την ήττα του κράτους από το αληταριό και την εφαρμογή των νόμων στις γιαγιούλες που πουλάνε κάλτσες…

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, κοπή του γόρδιου δεσμού αφού δεν μπορούσε να λυθεί ή «ποντιοπιλατισμός», με νίψιμο των χειρών για να κοιμηθούμε ήσυχοι;

Η απόφαση για διεξαγωγή του τελικού του κυπέλλου χωρίς κόσμο -το απολύτως αναμενόμενο, όπως το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου- είναι τελικά μια νίκη του φόβου! Θρίαμβος για την ακρίβεια, αφού, ναι, ο φόβος επικράτησε κατά κράτος. Και ναι, νίκησε το άβουλο κράτος!

Τι μας λέει αυτή η απόφαση, όποιος κι αν την εισηγήθηκε, όποιος κι αν την πήρε; Ότι το κράτος φοβάται να διοργανώσει έναν τελικό με την παρουσία κόσμου, τρέμει να αντιμετωπίσει το αληταριό! Και τι μήνυμα του περνάει; Ότι κάνει πίσω και δεν μπορεί να τα βάλει μαζί του!

Άλλοι πάλι θεωρούν ότι η απόφαση αυτή είναι σωστή, αφού έτσι, με την απουσία οπαδών, δεν θα… διαλυθεί η πόλη, δεν θα εμφανιστούν μαχαιροβγάλτες, δεν θα δέρνονται μέχρι τελικής πτώσεως, δεν θα επαναληφθούν εικόνες ντροπής.

Ναι, και; Αφήνουμε το αληταριό να περνάει τους «νόμους» του, να αποφασίζει τι (δεν) θα συμβεί, να τιμωρεί στην ουσία τον κανονικό κόσμο που θέλει να δει το παιχνίδι;

Το οργανωμένο κράτος, αυτό που (πρέπει να) θέτει τους κανόνες, έκανε πίσω σ’ αυτή την κόντρα στην οποία έπρεπε -και όφειλε- να πρωταγωνιστήσει, να βγει μπροστά, να επιβάλει τη βούλησή του, να τσακίσει την αλητεία, να θάψει τα μαχαίρια που θα έβρισκε μπροστά της.

Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ, με την κατά κράτος νίκη της αλητείας επί του κράτους;

Γιατί παρά τα όσα έχουν εξαγγελθεί από τους εκάστοτε κρατούντες -όλους, μηδενός εξαιρουμένου- δεν μπήκε κάποιος στη φυλακή ώστε να αποτελέσει «δεδικασμένο» για τη συνέχεια.

Αν είχαν «τσιμπήσει» δέκα, πέντε, τρεις μαχαιροβγάλτες τότε στο Βόλο, στον προπέρσινο τελικό, αν τους είχαν τιμωρήσει παραδειγματικά -κι υπάρχει το πλαίσιο- σήμερα μπορεί να ήταν αλλιώς τα πράγματα.

Δεν θα κρύβονταν όλοι πίσω από «ποντιοπιλατισμούς» κι έτσι το κράτος θα επέβαλε τη δική του θέληση απέναντι στην αλητεία, οργανωμένη και μη.

Γιατί αν το κράτος οπισθοχωρεί, ποιο μήνυμα περνάει στην κοινωνία που παρακολουθεί φοβισμένη;

Μπορεί ΚΑΙ το ποδόσφαιρο να γίνει άβατο όπως τα Εξάρχεια;

Για να μη συμβεί, η οργανωμένη πολιτεία οφείλει να δείξει πυγμή. Κι η πυγμή επιβάλλεται όταν εφαρμόζονται οι νόμοι.

Κι όχι για τις γιαγιούλες που πουλάνε καλτσάκια στο δρόμο για να ζήσουν, αλλά για τους αλήτες που τα κάνουν μπάχαλο και επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους.

Send this to a friend