Αθήνα

18 oC

ελαφρές νεφώσεις

Θα τελειώσει σήμερα το ντέρμπι;

Τα καμένα μυαλά, οι άρρωστες σκέψεις και το παραμύθι που πρέπει να τελειώνει. Όποιος αγαπάει την ομάδα του δεν την καταστρέφει.

Τα καμένα μυαλά, οι άρρωστες σκέψεις και το παραμύθι που πρέπει να τελειώνει. Όποιος αγαπάει την ομάδα του δεν την καταστρέφει.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Είναι πρωί Κυριακής και κάποιος πίνεις τον καφέ του, είτε σκεπτόμενος αυτά που του συνέβησαν την προηγούμενη μέρα είτε αυτά που περιμένει να γίνουν τις επόμενες ώρες ή μέρες.

Πόσο καμένος πρέπει να είναι για να στριφογυρίζει το μυαλό του σε ένα μόνο πράγμα; Να συναντηθεί δηλαδή με κάποιους με ένα και μόνο σκοπό: να ανηφορίσει στο Ολυμπιακό Στάδιο με μοναδικό σκοπό να διακόψει το παιχνίδι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, να το τινάξει στον αέρα κι ύστερα να καμαρώνει γι’ αυτό!

Μόλις το σκέφτεται τον πιάνει μια τρελή ηδονή! Πάει στην ντουλάπα και τσεκάρει αν εκείνη η μαύρη κουκούλα foul face είναι στη θέση της, αξεσουάρ της… στολής εργασίας!

Κι όμως υπάρχουν μπόλικοι τέτοιοι ανάμεσά μας, δίπλα μας, κι αυτό ΔΕΝ είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας!

Γιατί αυτό ακριβώς έγινε μόλις λίγους μήνες πριν, στις 17 Μαρτίου 2019, όπου υλοποιήθηκε αυτό ακριβώς που περιγράψαμε νωρίτερα.

Υπήρξαν άνθρωποι ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να διακόψουν με κάθε τρόπο το παιχνίδι κι αυτό δεν είχε να κάνει με την έκβαση του αγώνα. Θα το έκαναν ό,τι κι αν συνέβαινε!

Μπούκαραν στον αγωνιστικό χώρο στο πέμπτο κιόλας λεπτό, όταν δεν υπήρχε το παραμικρό! Και μπήκαν για να διακόψουν το ματς, όχι για να… παίξουν.

Ο Γερμανός διαιτητής,  Φριτς, πήγε κόντρα στην επιθυμία τους και δεν διέκοψε το ματς. Ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα επιχειρούσαν ξανά, όπως κι έγινε! Και δεν είχε να κάνει με το γκολ του Γκερέρο στο 53ο λεπτό. Άλλωστε η νέα εισβολή τους έγινε στο 70΄, κι εκεί πια ήξεραν ότι δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο μη διακοπής. Το έργο τους είχε ολοκληρωθεί.

Για να παραμείνουμε με σώας τας φρένας. Δεν ήταν… αναρχικοί, αγανακτισμένοι, διαμαρτυρόμενοι για τα οικονομικά μέτρα των… Θεσμών! Δεν ήταν σύντροφοι του… Κουφοντίνα που αντιδρούσαν για τη μη χορήγηση αδειών.

Και ναι, δεν ήταν ο… Ρουβίκωνας! Οπαδοί του Παναθηναϊκού ήταν που απλώς ΓΟΥΣΤΑΡΑΝ να διακόψουν το παιχνίδι.

Αλλά τι οπαδός είναι αυτός που αδιαφορεί εντελώς για το αν καταστραφεί η ομάδα του, που δεν του καίγεται καρφί για το αν αυτή η διακοπή διαλύσει την ομάδα του, την οδηγήσει με ταχύτητα στο γκρεμό;

Και το έχουν ξανακάνει οι τύποι, κι είναι σαφές ότι δεν τους ενδιαφέρει ο Παναθηναϊκός.

Και γιατί άραγε, αν τους φταίει ο Αλαφούζος, δεν κάθονται σπίτι τους, δεν πάνε για καφέ, δεν γυρίζουν την πλάτη τέλος πάντων;

Γιατί αυτός που αγαπάει πραγματικά την ομάδα του, που υποφέρει γι’ αυτήν, δεν την καταστρέφει ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. Δεν την βυθίζει στον Καιάδα, δεν της βάζει υποθήκη διάλυσης.

Και ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν, διαλύοντας μια ομάδα;

Κι αν οι υπόλοιποι δεν μπορούν να αντιδράσουν ας τσιμπήσει δυο-τρεις η Αστυνομία για να μάθουμε όλοι ποιος είναι ο σκοπός τους. Να μάθουμε κι αν είναι βαλτοί.

Όμως οπαδός που αγαπάει την ομάδα του –ακόμα κι όταν αυτή είναι σε κατάσταση διάλυσης- δεν πάει επί τούτου να την καταστρέψει.

Μπορεί να πονάει σιωπηλά, μπορεί να απέχει, μπορεί ακόμα και να βρίζει και να καταριέται, δεν την καταστρέφει όμως, προκαλώντας της ανεπανόρθωτη ζημιά.

Από χτες –και σήμερα βέβαια- στο μυαλό πολλών στριφογυρίζει η σκέψη ότι μπορεί να έχουμε πάλι μία από τα περσινά. Ότι πέντε, δέκα, είκοσι καμένοι θα τινάξουν το παιχνίδι στον αέρα.

Ε, λοιπόν, αυτό το παραμύθι πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό πρέπει να το έχει κατά νου και η αστυνομία.

Send this to a friend