Αθήνα

18 oC

ελαφρές νεφώσεις

Το «Diego Maradona», που σε ξανακάνει ένα ανέμελο παιδάκι...

Ο Μαραντόνα στο Μουντιάλ της Ρωσίας παρουσίασε μια θλιβερή εικόνα. Ο Μαραντόνα δοκίμασε σε διάφορους πάγκους ομάδων να κάνει τον προπονητή χωρίς επιτυχία. Ο Μαραντόνα θέλησε να γίνει πρόεδρος αλλά ούτε εκεί τα κατάφερε. Ο Μαραντόνα είχε αναλάβει τις τύχες της εθνικής Αργεντινής αλλά… έφυγε βράδυ.

Ο Μαραντόνα στο Μουντιάλ της Ρωσίας παρουσίασε μια θλιβερή εικόνα. Ο Μαραντόνα δοκίμασε σε διάφορους πάγκους ομάδων να κάνει τον προπονητή χωρίς επιτυχία. Ο Μαραντόνα θέλησε να γίνει πρόεδρος αλλά ούτε εκεί τα κατάφερε. Ο Μαραντόνα είχε αναλάβει τις τύχες της εθνικής Αργεντινής αλλά… έφυγε βράδυ.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μιχάλης Τσαμπάς

Ο Μαραντόνα ήταν και είναι «δέσμιος ουσιών» χωρίς να νοιάζεται για την υστεροφημία του. Ναι, όλα τα παραπάνω ισχύουν. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ποτέ δεν υπήρξε εντός κι εκτός γηπέδων το «καλό παιδί με τα γαλλικά και το πιάνο». Αυτά όλα όμως είναι το... δέντρο.

Γιατί το δάσος είναι ο ίδιος ο Ντιέγκο, ο θρύλος, ο μύθος, ο (για τους περισσότερους) μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που αναδείχθηκε ποτέ στον πλανήτη. Ένας μάγος, ένας αρτίστας, ένας καλλιτέχνης. Ή για την ακρίβεια ο Θεός της Μπάλας! Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει όλα όσα απλόχερα μας χάρισε αυτός ο «κοντόχοντρος» Αργεντίνος, που με την πρώτη ματιά δεν είχε και πολλά αθλητικά προσόντα για να θυμίσει ποδοσφαιριστή υψηλότατου επιπέδου.

Κι όσοι άτυχοι δεν είδαν ή όσοι ξέχασαν εύκολα, ήρθε το «Diego Maradona» για να μας τα θυμίσει όλα. Το ντοκιμαντέρ που βασίζεται στην ζωή και το έργο του μεγάλου άσου στα χρόνια της Νάπολι. Την παρουσία του στον ιταλικό Νότο ανάμεσα στα... επιτεύγματα της μαφίας και την αδικία που βίωναν στο πετσί τους οι κάτοικοι από τον πλούσιο Βορρά! Το κατεστημένο με το οποίο πάλεψε και το νίκησε, το γεγονός ότι έβαλε στον ποδοσφαιρικό χάρτη μια ομάδα που πήρε πρωτάθλημα σφήνα από την Γιουβέντους, την Μίλαν και την Ίντερ.

Αλλά και τα δύσκολα... φεγγάρια των εξαρτήσεων, των προβλημάτων, των δυσκολιών που συχνά-πυκνά συναντούσε. Η άνοδος και η πτώση. Η φθορά. Ειδικά εκείνα τα βράδια που καλούταν να παλέψει με τα δικά του φαντάσματα και να επιβιώσει. Ακόμη κι αν πλέον εδώ και πολλά-πολλά χρόνια ο ίδιος ο Μαραντόνα φροντίζει να... μουντζουρώνει με τις ενέργειες του τον υπέροχο πίνακα που είχε ζωγραφίσει μέσα στα γήπεδα με σορτσάκι και φανέλα, κανείς δεν μπορεί να αδιαφορήσει. Να κλείσει τα μάτια και να μην θυμηθεί.

Ο «Diego Maradona» είναι εδώ και φέρνει ξανά λίγο από εκείνη την ανεμελιά και την δίψα των παιδικών μας χρόνων. Δεν έχουμε πια και συχνά την ευκαιρία για τέτοια ραντεβού...

Send this to a friend