Παρόντες και οι 102 νεκροί!

Η μικρή Σοφία και η δίδυμή της αδελφούλα, η Βασιλική, πόζαραν χαμογελαστές στη φουσκωτή πισίνα τους. Ήταν καλοκαίρι και, φορώντας το μαγιό τους, χάνονταν μέσα στη δροσιά του νερού.

Η μικρή Σοφία και η δίδυμή της αδελφούλα, η Βασιλική, πόζαραν χαμογελαστές στη φουσκωτή πισίνα τους. Ήταν καλοκαίρι και, φορώντας το μαγιό τους, χάνονταν μέσα στη δροσιά του νερού.

ΓΡΑΦΕΙ Η Τόνια Ζαραβέλα

Ήταν καλοκαίρι όταν βρέθηκαν απανθρακωμένες, αγκαλιά με τη μητέρα και τη γιαγιά τους, σε ένα στενό δρομίσκο κάπου στο Μάτι. Αυτά τα χαμόγελα και αυτές οι στιγμές ξεγνοιασιάς, που απαθανάτιζε εκείνο το φωτογραφικό καρέ, έγιναν εφιάλτης μετά την 23η Ιουλίου του 2018.

Έγιναν εφιάλτης για όλους όσοι άκουγαν τις σπαρακτικές εκκλήσεις βοήθειας των συγγενών των 102 νεκρών της πύρινης τραγωδίας.

Για μέρες - ή καλύτερα για μήνες- τα βράδια και τα πρωινά, οι μορφές των δύο αυτών κοριτσιών, του μικρού Ανδρέα, της μικρής Εβίτας που πήδηξε στο γκρεμό για να σωθεί από τις φλόγες και των άλλων μικρών παιδιών, των μεσηλίκων και των γερόντων, που χάθηκαν τόσο άδικα στις φλόγες, θύμιζαν τον πόνο, τη στάχτη και τα αποκαΐδια που έμειναν πίσω στο Κόκκινο Λιμανάκι, στη Ραφήνα και στο Μάτι.

Η μορφή τους καθημερινά, για έναν ολόκληρο χρόνο, παρούσα. Ποιος μπορεί, άλλωστε, να απαλλαχτεί από τις εικόνες μιας απόλυτα σοκαριστικής τραγωδίας τόσο γρήγορα, τόσο ξαφνικά, χωρίς σήμερα να ανατριχιάζει για το χρόνο που πέρασε και τις φιγούρες που δεν γύρισαν από το ταξίδι εκείνου του καλοκαιριού.

Ποιος μπορεί, όσο κι αν δεν το παραδέχεται, να μην μείνει ξάγρυπνος και σήμερα το βράδυ, αναλογιζόμενος ότι από δικό του λάθος, από δική του υπαιτιότητα ίσως, χάθηκαν τόσες ανθρώπινες ζωές;

Όσο οι ευθύνες για την τραγωδία πλανώνται μέσα και έξω από δημόσια κτήρια, όσο γεμίζουν οργή αυτοί που έμειναν πίσω μετρώντας τα φανερά εγκαύματα στο κορμί τους και τα κρυφά και ανομολόγητα της καρδιάς τους, τόσο τα πρόσωπα των 102 ανθρώπων που χάθηκαν θα τριβελίζουν τη σκέψη μας και θα έρχονται ξαφνικά μπροστά μας, αναζητώντας τη δικαίωση.

Οι 102 ψυχές δεν θα είναι, όπως λένε, παρούσες μόνο όταν τις σκεφτόμαστε, αλλά μέχρι ακέραια να αποδοθεί κάθε ευθύνη σε εκείνους που ανήγαγαν το Μάτι σε συνώνυμο της δυστυχίας και του θρήνου.

Μόνο τότε οι 102 ψυχές θα μπορέσουν να βρουν το δρόμο της ανάπαυσης και θα ξεριζώσουν τις βαθιές πληγές που άφησε ο θάνατος στις καρδιές δεκάδων συγγενών που αντιπαλεύουν με τη δυστυχία.

Send this to a friend