• Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου
  • 08:46

Αθήνα

22 oC

αίθριος καιρός

Βουλευτής γυναίκα, εβραία, λεσβία

Δεν μας κάνει εντύπωση, νομίζουμε ότι αυτές οι εικόνες είναι κανονικές, εικόνες μιας κανονικής κοινωνίας. Κάθε φορά που ταξιδεύει ο πρωθυπουργός ή άλλο ελληνικό κλιμάκιο, είναι χαρακτηριστική η απουσία γυναικών.

Δεν μας κάνει εντύπωση, νομίζουμε ότι αυτές οι εικόνες είναι κανονικές, εικόνες μιας κανονικής κοινωνίας. Κάθε φορά που ταξιδεύει ο πρωθυπουργός ή άλλο ελληνικό κλιμάκιο, είναι χαρακτηριστική η απουσία γυναικών.

ΓΡΑΦΕΙ Η Λώρη Κέζα

Με εξαίρεση τις συζύγους. Οι γυναίκες είναι συνοδοί επιφανών ανδρών, στέκονται στο πλάι και ο ρόλος τους είναι να ντύνονται κομψά. Για τα ρούχα κρίνονται στις διεθνείς συναντήσεις, για το μαλλί, για το τακούνι, για την αξιοπρέπεια με την οποία στέκονται δίπλα Του.

Είναι άραγε αντιπροσωπευτική αυτή η Δημοκρατία του αποκλεισμού; Να εκλέγονται λίγες γυναίκες στο Κοινοβούλιο, να διορίζονται ελάχιστες στην κυβέρνηση, να μην έχει θητεύσει  ποτέ καμία ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και να έχει υπηρετήσει μόνο μια  πρωθυπουργός, υπηρεσιακή, με θητεία ενός μήνα, τον Σεπτέμβριο του 2015;

Ποιο είναι το ποσοστό εξουσίας των γυναικών χρονικά; Από το Συμβούλιο των Μινίστρων του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου ως σήμερα έχουν περάσει 2.364 μήνες και σε αυτό το διάστημα υπήρξε γυναίκα επικεφαλής του ελληνικού κράτους μόνο για ένα μήνα. Είναι αυτό κανονικό; Θα απαντήσει ο καλοθελητής ότι αναλύουμε την ιστορία με τις αντιλήψεις του σήμερα. Ας αναλύσουμε λοιπόν με όρους δεκαετίας ’50, όταν οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου, ας το αναλύσουμε με όρους δεκαετίας ’80 όταν τέθηκε σε ισχύ ο νόμος για την ισότητα των δυο φύλων. Δεν αλλάζει τίποτε στα βάθη των δεκαετιών. Η ανδρική κυριαρχία είναι διαχρονική και αμετάβλητη.

Βεβαίως κάθε φορά που ανοίγει μια τέτοια συζήτηση ορισμένοι θα βάλουν άλλες παραμέτρους για την αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Απουσιάζουν όλοι εκείνοι που έχουν αλλοδαπούς γονείς ή γεννήθηκαν σε άλλη χώρα και μεγάλωσαν στην Ελλάδα. Γιατί δεν υπάρχει πολίτης αλβανικής καταγωγής στην πολιτική σκηνή, όπως υπάρχουν Έλληνες της Διασποράς σε όλα τα κέντρα εξουσίας; Γιατί δεν υπάρχουν δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι στην πολιτική ζωή ειδικά τώρα που ψηφίστηκε ο νόμος για τον γάμο τους; Γιατί υπο-εκπροσωπούνται τα λαϊκά στρώματα στη δημόσια ζωή και επικρατούν οι γόνοι και κληρονόμοι πολιτικών θέσεων; Γιατί δεν υπάρχουν εβραίοι στην πολιτική ζωή ενώ καταγράφονται πληθυσμοί από τότε που ιδρύθηκε το κράτος;

Δεν είναι το ίδιο όλα αυτά. Η διάκριση γυναίκα – άνδρας δεν έχει καμία σχέση με μειονότητες ή με κοινωνικές ομάδες ή με ταξικές διακρίσεις ή με θρησκευτική πίστη. Δεν είναι μειονότητα οι γυναίκες, είναι η μια όψη της ανθρώπινης διάστασης. Αν αντιληφθούμε τον άνθρωπο ως νόμισμα, μια όψη είναι ο άνδρας, η άλλη όψη είναι η γυναίκα. Άνδρες και γυναίκες μπορούν να ανήκουν στις μειονότητες, εθνικής καταγωγής, ερωτικού προσανατολισμού, ταξικής προέλευσης, θρησκεύματος.

Είναι εντελώς λάθος να τα βάζουμε όλα στην ίδια συζήτηση, να μιλάμε για το φύλο σαν να διαχωρίζει κοινωνική ομάδα. Οι γυναίκες ανήκουν σε κοινωνικές ομάδες και ταυτόχρονα μπορούν να έχουν πολλά τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε. Θα μπορούσε μια βουλευτής να είναι εβραία και λεσβία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Δεν είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα ούτε λιγότερο σημαντική απλά είναι άλλο το θέμα. Επειδή δεν μιλάμε για μειονότητες, μιλάμε για μια από τις δυο όψεις της υπόστασης του ανθρώπου.

Send this to a friend