• Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου
  • 04:11

Αθήνα

12 oC

σποραδικές νεφώσεις

Υπάρχουν στις δημοκρατίες αδιέξοδα; Αν πρόκειται για τις ΗΠΑ, ναι!

Υπάρχουν στις δημοκρατίες αδιέξοδα; Αν πρόκειται για τις ΗΠΑ, ναι!

Λένε ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όμως, δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα και την καλύτερη επιβεβαίωση αποτελούν οι εκλογές στις ΗΠΑ.

Γράφει ο Αιμίλιος Περδικάρης, στο KoolNews

Το αδιέξοδο προκαλείται βασικά από τη συνταγματική πρόβλεψη για πλαφόν δύο θητειών στο Λευκό Οίκο. Ο Μπάρακ Ομπάμα πρέπει να αποχωρήσει στις 20 Ιανουαρίου και έτσι τις τύχες του πλανήτη όλου καλείται να διαχειριστεί ένας εκ των Χίλαρι Κλίντον και Ντόναλντ Τραμπ. Με απλά λόγια, και όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, οι Αμερικανοί έχουν να επιλέξουν σήμερα ανάμεσα στο «μη χείρον» και μετά... fingers crossed, όπως λένε. Εμείς θα κάναμε το σταυρό μας, δηλαδή.

Από τη μία πλευρά, η σύζυγος ενός πρώην προέδρου, η οποία έκανε αυτοσκοπό της την ενασχόληση με την πολιτική, για να ανταγωνιστεί στην πραγματικότητα τον «μπερμπάντη» Μπιλ και να αυτοεπιβεβαιωθεί μέσω αυτής της διαδικασίας. Και τελικά, η θητεία της στο State Department ήταν μάλλον αμφιλεγόμενη.

Από την άλλη πλευρά, ένας κατά δήλωσή του φοροφυγάς και κατά τους ίδιους τους ψηφοφόρους του (!) ημίτρελος και μισογύνης, με ρατσιστικές αντιλήψεις που κάνουν ακόμη και τους Ρεπουμπλικάνους που τον υποστηρίζουν να ανατριχιάζουν και το φάντασμα της Κου Κλουξ Κλαν να αναβιώνει.

Και οι δύο ρίχτηκαν από νωρίς σε μια βρώμικη προεκλογική καμπάνια, σε σημείο που δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσει χωρίς δεύτερη συζήτηση κάποιος με το γεμάτο χολή πρωτοσέλιδο του γερμανικού Spiegel που παρουσιάζει τους δύο να κυλιούνται στη λάσπη.

Προσωπικά, θα ήθελα να κερδίσει η Κλίντον - και όχι Χίλαρι, διότι η υπερβολική οικειότητα με τρομάζει. Ασφαλώς στη λογική του «μη χείρον», για να μην κάνουμε τον πλανήτη φρενοκομείο. Πολύ φοβούμαι, όμως, ότι τελικά ο Τραμπ θα είναι ο νικητής. Γιατί; Κρατήστε το υψηλό ποσοστό αβεβαιότητας της ψήφου, το οποίο ξεπερνά το 10% (όταν στις εκλογές του 2012 ήταν μόλις 3%). Κρατήστε τη λεγόμενη «κρυφή ψήφο», αυτό που κατ' αναλογίαν με τα καθ' ημάς ίσχυε κάποτε με το «παράνομο» ΚΚΕ ή τώρα με τη Χρυσή Αυγή, για... «παραπλανηθέντες» και «κοψοχέρηδες» ψηφοφόρους.

Κρατήστε κυρίως το γεγονός ότι η πρόσφατη πολιτική εμπειρία ανά τον πλανήτη έδειξε ότι οι «υποβοηθούμενες» επιλογές του εκλογικού σώματος, ξεκινώντας από το δικό μας δημοψήφισμα έως το Brexit και τη μάχη κατά του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν στη Γαλλία ή κατά του φασιστικού AfD στη Γερμανία, οδήγησαν στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Στο προκείμενο, «υποβοηθούμενη» επιλογή είναι ασφαλώς αυτή υπέρ της Κλίντον...

Ό,τι και να γίνει, το μόνο βέβαιο είναι ότι από την πρώτη στιγμή θα αναπολήσουν πολλοί τον Ομπάμα. Δεν ήταν απλώς ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως ήταν τέτοια μέρα το 2008. Δεν ήταν απλώς ένας entertainer, όπως θα συνεχίσει να είναι πια εκτός πολιτικής. Είναι ένας «πλανητάρχης» που θα παραμείνει για πολλά χρόνια σημείο αναφοράς, χωρίς μάλιστα να έχει καταγράψει στο ενεργητικό του κάποιο μεγάλο κατόρθωμα πλην αυτού της οικονομικής σταθεροποίησης των ΗΠΑ μετά την κρίση στον χρηματοπιστωτικό τομέα (Lehman Brothers, Freddie Mac, Fannie Mae κτλ.).

Απλώς ήταν o Ομπάμα. Αυτό που δεν είναι ούτε η Κλίντον ούτε ο Τραμπ ούτε θα είναι οι επόμενοι. Και βέβαια, ούτε οι «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα που προσμένουν τάχα κάποιο θάμα» στην Ευρώπη, όπου τρίζουν τα κόκαλα των μεγάλων ηγετών της μεταπολεμικής περιόδου - βία έως τη δεκαετία του '80.

(Υστερόγραφο - άσχετο, αλλά σχετικό ταυτόχρονα: Όσοι ημέτεροι κάνουν πύρινα σχόλια κατά του Τραμπ - ιδιαίτερα στα social media - ας κοιταχτούν στον καθρέφτη όταν λίγο αργότερα καταφεύγουν σε σεξιστικά σχόλια κατά της νέας υπουργού Εργασίας. Κι αν δεν δουν στον καθρέφτη τον Τραμπ, ας μας πουν...)

Send this to a friend