Αθήνα

26 oC

αραιές νεφώσεις

Όταν οι Ισραηλινοί επέστρεψαν στη γη της επαγγελίας- Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και ο ξεριζωμός των Παλαιστινίων

Στις 14 Μαΐου 1948, ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ. Ο σοσιαλιστής Δαβίδ Μπεν Γκουριόν ανακοίνωσε από το Μουσείο του Τελ Αβίβ τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας.

"Διακηρύσσουμε την ίδρυση του εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, το οποίο ονομάζεται Ισραήλ" ήταν τα πρώτα του λόγια. Στη δήλωση της ανεξαρτησίας ανέφερε: «Στο πλαίσιο μιας πρότασης για την ειρήνη και των καλών γειτονικών σχέσεων δίνουμε χέρι φιλίας σε όλα τα γειτονικά κράτη και τους λαούς τους και τους καλούμε να δημιουργήσουν δεσμούς συνεργασίας και αλληλοβοηθείας με τον κυρίαρχο εβραϊκό λαό, που έχει εγκατασταθεί στη δική του γη».

Η μέρα εκείνη βρήκε τους Εβραίους να πανηγυρίζουν όμως αποτέλεσε την αρχή του παλαιστινιακού ζητήματος, το οποίο μέχρι σήμερα απασχολεί τις δύο χώρες. Για τους Παλαιστίνιους ήταν η "Ημέρα της Καταστροφής", καθώς εκδιώχθηκαν από τα εδάφη τους. Για τους Ισραηλινούς ήταν η μεγάλη επιστροφή στην πατρίδα.

Οι Ισραηλινοί είχαν υποστεί διώξεις από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα εδάφη. Ζούσαν σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο και υπέστησαν διωγμούς που συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα.

Παράλληλα, τον 19ο αιώνα ο Ουγγοεβραίος δημοσιογράφος Τέοντορ Χερτζλ, ίδρυσε το σιωνιστικό κίνημα, το οποίο διεκδικούσε την επιστροφή των Εβραίων στη γη της επαγγελίας. Σύμφωνα με άρθρο του με τίτλο "Το εβραϊκό κράτος" που δημοσιεύτηκε 1896 η ίδρυση ενός εβραικού κράτος ήταν ο μόνος τρόπος για να προστατευθούν οι Εβραίοι από τον αντισημιτισμό. Ο σιωνισμός αρχικά βρήκε ανταπόκριση στους Εβραίους που ζούσαν στη Ρωσία και σιγά σιγά εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Ο Χερτζλ ορίστηκε πρόεδρος του Σιωνιστικού Κογκρέσου, το οποίο επέλεξε τα εδάφη της Παλαιστίνης, όπου βρισκόταν η πατρίδα των Εβραίων, για την ίδρυση του νέου κράτους.

Από τις αρχές του περασμένου αιώνα οικογένειες Εβραίων είχαν ήδη ξεκινήσει να εγκαθίστανται στην Παλαιστίνη, η οποία μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου είχε τεθεί υπό τον έλεγχο των Βρετανών. Ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σημαντικά μέχρι τη δεκαετία του '40  και στην Παλαιστίνη ζούσαν 1,3 εκατομμύριο Άραβες και 600.000 Εβραίοι.

Τον Σεπτέμβριο του 1947 ο ΟΗΕ ψήφισε την απόφαση 181 που επέβαλλε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο διαφορετικά κράτη, το Ισραηλινό θα καταλάμβανε το 55,5% του εδάφους της και το Αραβικό θα καταλάμβανε το 45,5% του εδάφους. Σύμφωνα με την απόφαση, η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε διεθνής πόλη για μία περίοδο δέκα ετών και οι κάτοικοι της πόλης θα αποφάσιζαν με δημοψήφισμα την τύχη της.

Όπως ήταν φυσικό, οι Ισραηλινοί αποδέχτηκαν την πρόταση του ΟΗΕ σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους οι οποίοι αρνούνταν την ίδρυση νέου κράτους στα εδάφη τους. Αμέσως ξέσπασαν ένοπλες συρράξεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, γνωστός ως Α’ Αραβο-Ισραηλινός Πόλεμος, ενώ η Αίγυπτος επιτέθηκε στο Ισραήλ την ίδια μέρα. Νικητές αναδείχθηκαν οι Εβραίοι οι οποίοι αν και ήταν αριθμητικά λιγότεροι, ήταν καλύτερα εξοπλισμένοι. Μάλιστα, στο τέλος του πολέμου το 1949 κατάφεραν να καταλάβουν ακόμη περισσότερα εδάφη. Σύμφωνα με υπολογισμούς 750.000 Παλαιστίνιοι κατέφυγαν στη Γάζα στην Ιορδανία, στο Λίβανο και στη Συρία.

Μετά τη διακήρυξη της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους, ο Γκιουρόν, έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ. Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν το Ισραήλ έπειτα από λίγες ώρες, και ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση.  Η Ελλάδα αναγνώρισε το Ισραήλ στις 15 Μαρτίου 1949.