Αθήνα

19 oC

ελαφρές νεφώσεις

Όταν «ζωντάνεψε» το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου - Το ντεμπούτο του 26χρονου Αλεξανδράκη

Στις 11 Ιουλίου του 1954, διοργανώθηκαν για πρώτη φορά τα Επιδαύρια και το πανέμορφο αρχαίο θέατρο πλημμύρισε ξανά με χιλιάδες θεατές.

Στις 11 Ιουλίου του 1954, διοργανώθηκαν για πρώτη φορά τα Επιδαύρια και το πανέμορφο αρχαίο θέατρο πλημμύρισε ξανά με χιλιάδες θεατές.

Σκοπός των διοργανωτών ήταν να προσελκύσουν τουρίστες από το εξωτερικο και να τους προσφέρουν μα βιωματική εμπειρία.  Η πρώτη παράσταση που ανέβηκε ήταν ο Ιππόλυτος.

Τον σπουδαίο ρόλο ανέλαβε ο 26χρονος τότε Αλέκος Αλεξανδράκης. Αν και αρχικά δίστασε, μετά από πιέσεις του Ροντήρη αποδέχτηκε τον ρόλο.  Οι πρόβες ήταν εξαντλητικές και οι ηθοποιοί ανέλαβαν ακόμη και τον καθαρισμό του θεάτρου.

Τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Δημήτρης Ροντήρης, τα σκηνικά ο Κλεόβουλος Κλώνης, τα κοστούμια ο Αντώνης Φωκάς, τη μουσική ο Δημήτρης Μητρόπουλος και τη χορογραφία η Λουκία Σακελλαρίου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (τότε υπουργός Δημοσίων Έργων) παρακολούθησε την παράσταση από την πρώτη σειρά των καθισμάτων.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Αλέκος Αλεξανδράκης είχε αναφέρει:«Η μέρα της πολυπόθητης πρεμιέρας είχε φτάσει. Κι εγώ έτρεμα. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα τόσο κόσμο. Είκοσι χιλιάδες άτομα, ένα θέατρο ασφυκτικά γεμάτο. Απ’όλα τα μέρη της Ελλάδας είχαν έρθει. Ήταν το γεγονός του καλοκαιριού: ξανάνοιγε η Επίδαυρος! Η αγωνία των ηθοποιών ήταν απερίγραπτη. Κι ο Ροντήρης, που σκηνοθετούσε είχε μεγάλη αγωνία, αλλά δεν το ‘δειχνε. Ο πιο ψύχραιμος απ’όλους ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος ανήκε στην ορχήστρα, ως μουσικός. Ήταν άγνωστος ακόμα. Η μουσική ήταν του Δημήτρη Μητρόπουλου. «Μη στενοχωριέστε παιδιά», μας έλεγε ο Μίκης. «Όλα θα πάνε καλά!». Έτσι μου έδινε και μένα κουράγιο που έτρεμα ολόκληρος. Είχα ανέβει σε έναν λόφο και έπρεπε, ξεκινώντας, να τρέξω και να φτάσω στο κέντρο της σκηνής. Όταν ανέβηκα εκεί πάνω και είδα τον κόσμο είπα από μέσα μου: «Θεέ μου, ας γίνει ένας πόλεμος αυτή τη στιγμή, για να αναβληθεί η πρεμιέρα…».

«Ήταν τεράστια η ευθύνη που είχα να ξέρω ότι ξεκινούσαν τα Επιδαύρια, ύστερα από πολλά χρόνια εγκατάλειψης και σιωπής του ιερού αυτού χώρου, με ένα έργο αρχαίας τραγωδίας όπου πρωταγωνιστής θα ήμουν εγώ. Ένας νέος ηθοποιός που δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με αυτό το είδος, αφού ούτε στη σχολή κανείς καθηγητής δεν μου είχε δώσει ένα κομμάτι για να μελετήσω. Εγώ ήμουν ηθοποιός της πρόζας. Η τραγωδία ήθελε ειδική σπουδή. Σεβόμουν τους μεγάλους ρόλους. Δεν τους αντιμετώπιζα όπως πολλοί νέοι ηθοποιοί. Ο Ροντήρης, όμως, επέμεινε και πραγματικά με «χτύπησε» κάτω. Με δούλεψε τόσο έντονα και μου έμαθε τις τεχνικές, τους τρόπους έκφρασης για ένα τόσο μεγάλο θέατρο και τα μυστικά του. Είχα εξοικειωθεί σιγά σιγά και από την επαφή μου μ’αυτόν τον ιερό χώρο. Ζήσαμε εκεί για έναν μήνα περίπου, ίσως και παραπάνω. Αγαπήσαμε το θέατρο. Φυτεύαμε, ποτίζαμε, βγάζαμε τα αγριόχορτα που είχαν φυτρώσεις στις κερκίδες… Και μετά πρόβες! Πολλές πρόβες. Ατελείωτες ώρες…». 

Για την ιστορία ο Αλέκος Αλεξανδράκης ενθουσίασε το κοινό με την ερμηνεία του. Στα επόμενα χρόνια θα αναδεικνυόταν στον απόλυτο πρωταγωνιστή του ελληνικού κινηματογράφου.

Send this to a friend